Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas 20170304_202237
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Wat leuk, ik mag weer meedoen aan een #hebbanbuzz! Ditmaal is het de beurt aan Dagboek uit de rivier van Fredrik Baas. De flaptekst trekt me wel. Het is geen roman, zoals de titel mij deed vermoeden, maar een thriller. Daar heb ik wel oren naar! Snel ga ik lezen…

Samenvatting
Na een aantal moeilijke jaren met haar man en een ingewikkelde scheiding kan het leven opnieuw beginnen voor Barbara. Samen met Rens, haar zoon van zeven, en haar nieuwe vriend Robbert gaat ze in de zomervakantie een weekje naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn auteurs woont al jaren in deze streek en werkt daar aan zijn tweede roman. Zijn eerste was een overweldigend succes en dat legt een enorme druk op het maken van de tweede. Ze bezoeken hem en al snel ontstaat er vriendschap tussen de auteur en Barbara. Samen verzinnen ze een spel om Rens bezig te houden. Er is al jaren een meisje vermist in de streek en op basis van dat gegeven maken ze een spannende speurtocht. De speurtocht blijkt echter al snel in de richting van de werkelijkheid te wijzen…  

Over de auteur
Frederik Baas is een pseudoniem van Jan van Mersbergen. Jan van Mersbergen (1971) schreef acht romans, een novelle, een verboeking en onder pseudoniem een thriller. Zijn romans zijn vertaald in acht talen, hij trad op in acht landen over de hele wereld, zijn werk ging op voor tien verschillende prijzen.

Mijn mening
Allereerst valt me de bijzondere manier van schrijven mij op. Vanuit het perspectief van de auteur in de Ardennen wordt het verhaal verteld. Er zit weinig dialoog in en de dialoog die er in voorkomt is of bedacht door deze auteur of heeft hij van Barbara gehoord. Het zorgt voor een apart sfeertje. Waar ik dit eerst heel erg wennen vond en later verfrissend, ben ik aan het eind van het boek van mening dat het me ook een beetje irriteert. Het haalt de vaart uit het verhaal, maar aan de andere kant wordt er ook een deel van de informatie achtergehouden, waardoor er weer spanning opgebouwd wordt.

Frederik Baas – oftewel Jan van Mersbergen – kan zeker wel schrijven. Dat je in zo’n ‘jeukende’ schrijfstijl toch een spannend verhaal weet te vertellen, getuigt van een bepaald talent. Hoewel de spanning traag opbouwt in de eerste driekwart van het boek, schiet de spanning op het eind omhoog, om vervolgens (naar mijn mening) ineens in te zakken als een pudding.

Het einde wordt vervolgens een beetje afgeraffeld. Het laat je met vragen zitten, wat ongetwijfeld de bedoeling ook is. En dat irriteert mij. Een paar open eindjes is niet erg, maar nu is er eigenlijk maar één vraag beantwoord. Het plot is verder goed uitgewerkt, maar sommige personages hadden wat mij betreft iets meer diepgang mogen hebben. Zodat we ze net iets beter leren kennen en we ons makkelijker met hen hadden kunnen identificeren.

Al met al vind ik het geen slecht boek, maar ook niet geweldig. In ieder geval niet geheel mijn smaak. Zoals gezegd heeft Frederik Baas talent en kan hij absoluut schrijven, maar het is mij iets te gekunsteld. Daarom kom ik uit op 3*** voor Dagboek uit de rivier. Gemiddeld, laten we het daar op houden.

Recensie: De Johansons – Carla de Jong

Recensie: De Johansons – Carla de Jong wp-1489505913641.jpg
Uitgeverij: Boekerij

De oproep van Uitgeverij Boekerij om deel te nemen aan het reviewteam voor De Johansons van Carla de Jong liet mijn hart sneller kloppen. Eerder las ik al Nooit meer regen van Carla de Jong en dat vond ik een prachtig boek. Dit is weer een psychologische roman en de verwachtingen zijn bij mij dan ook hoog gespannen: zou Carla de Jong hetzelfde niveau halen als met Nooit meer regen?

Samenvatting
Anne groeit als slim meisje op in een liefdevol arbeidersgezin waar ze zich een vreemde eend in de bijt voelt. Dan ontmoet ze de welgestelde, ontwikkelde Johansons, en ze voelt zich meteen thuis bij dit gezin. Ze raakt innig bevriend met Daphne, de dochter, en haar twee broers. Samen worden ze volwassen, maar hun vriendschap, die meer en meer onder druk komt te staan, strandt door een reeks dramatische gebeurtenissen. Dertig jaar later kruisen de paden van de Johansons en Anne elkaar weer. Kunnen ze elkaar vergeven?

De Johansons is een familieroman, maar ook een verhaal over volwassen worden, over familiebanden, ontworteling, jeugdillusies en de onvermijdelijke desillusies die het ouder worden met zich meebrengt. Aangrijpend, ontroerend, spannend, en vol geestige scènes: een verhaal dat je met weemoed uitleest omdat de personages stuk voor stuk onder je huid zijn gaan zitten.

Over de auteur
Carla de Jong is auteur van onder meer de uitstekend ontvangen psychologische romans Nooit meer regen en De Johansons. Ze is als docent verbonden aan de Schrijversacademie en woont in Amsterdam met haar man en hun twee kinderen.

Mijn mening
Wat een plaatje is dit boek! Een mooie cover, die intrigeert. En het schijnt toch een soort trend te worden om de bladzijden aan de zijkant te bedrukken, zodat je bij een gesloten boek een mooie afbeelding (in dit geval muzieknoten) ziet.
wp-1489505929524.jpg

Carla de Jong weet als geen ander hoe ze een goede psychologische roman moet afleveren! Wat een meesterwerk is dit weer. Dit is een ontroerend verhaal, met zowel komische als verdrietige gebeurtenissen. Carla de Jong weet je mee te slepen in het verhaal, het is soms net alsof je zelf een van de personages bent.

Zelf heb ik als meisje uit een “arbeidersgezin” ook op een gymnasium gezeten, maar ik heb me nooit beter gevoeld bij rijkere families dan thuis. In dat opzicht kan ik me dus niet verplaatsen in Anne, maar verder herken ik veel van mezelf: niet de behoefte hebben om uit te gaan, willen studeren, altijd met de neus in de boeken zitten en dan niet alleen voor de studie, maar ook voor de lol boeken lezen. Een feest van herkenning dus, wat maakte dat ik me misschien wel makkelijker in het verhaal kon inleven.

De Johansons zijn heel goed neergezette personages. Zeer geloofwaardig en ik denk dat het zelfs nu nog zo gaat in dat milieu. Wat is het dan ook prachtig om te zien dat, zodra dementie om de hoek komt kijken, afkomst en verwantschap er nauwelijks nog toe doen en iedereen gelijk is.

Het boek is opgedeeld in 10 (vrij) lange hoofdstukken, die elk opgedeeld zijn in stukken die vanuit een ander personage verteld worden. De ene helft blikt terug op de gebeurtenissen tussen 1980 en 1983 en de andere helft speelt in 2015, als Ronald Johanson, de pater familias, opgenomen moet worden in een verzorgingshuis. Hoe verder het verhaal komt, hoe nieuwsgieriger je wordt waar het vroeger is misgegaan en wat er dan precies is misgegaan. Stukje bij beetje geeft Carla de Jong het verhaal prijs. Prachtig gedoseerd en mooi verteld.

De Johansons verdient van mij absoluut de volledige 5*****! Carla de Jong heeft zich met dit boek weer overtroffen. Ik kan alleen maar zeggen: ga zo door! Ik wil de volgende van haar nu alweer lezen.

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus cover-ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik meedoen aan de blogtour van Ik leef in een wereld die ik niet ken van Marjolijn Markus. Vroeg of laat krijgt iedereen wel eens, direct of indirect, te maken met dementie. Ik ben dan ook erg nieuwsgierig naar hoe de directe familie het ervaart als een dierbare Alzheimer krijgt.

Samenvatting
Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt hij van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die al lang niet meer de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.

Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.

Over de auteur
marjolijn_markus_zw-w27Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.

Mijn mening
Zoals verwacht, was dit een heftig verhaal, met mooie, maar ook schrijnende anekdotes. Mijn pake (Fries voor opa) was ook dement, ik heb hem bijna niet anders gekend. Ik herken dan ook veel in het verhaal van Marjolijn. Ik begrijp de worstelingen waar Marjolijn mee zit: Zie ik het wel goed? Is het echt zo erg? Overdrijf ik niet? Het valt best wel mee, hij is nog best helder, toch? In mijn ogen is die eerste fase het moeilijkst voor iedereen. De omstanders twijfelen of hij niet gewoon wat vergeetachtig is, omdat iedereen wel eens iets vergeet. Maar ook voor degene zelf is het moeilijk: je raakt je houvast kwijt, vergeet steeds vaker iets waar je nooit eerder last van had.

Marjolijn heeft dit verhaal dan ook erg mooi verteld. Simpel, rauw en confronterend, maar dat is ook precies zoals het is. Met respect voor iedereen die betrokken is, schrijft ze haar ervaring van zich af. Ze legt de vinger op de zere plek, door bijvoorbeeld een situatie in het ziekenhuis te beschrijven. Dat zelfs het personeel in een ziekenhuis niet weet om te gaan met dementerenden is best schokkend. Toch moeten we ons ook realiseren dat omgang met dementie eigenlijk een specialisatie is. Maar gezien de vergrijzing, denk ik toch dat iedere zorgspecialist, van verzorgende tot arts, deze specialisatie zou moeten volgen.

Ik kan er nog heel over zeggen, maar ik wil niet teveel verraden over de inhoud van het boek. Hoe voorspelbaar het misschien ook is voor mensen die met dementie te maken hebben (gehad). Marjolijn heeft haar verhaal goed en indringend verteld. Ze heeft ons een prachtig inkijkje in haar eigen leven en dat van Koos gegeven, maar ook in dat van (familie van) dementerenden in het algemeen. Een ontroerend, pijnlijk, maar tegelijk ook prachtig persoonlijk verhaal. Daarom krijgt Ik leef in een wereld die ik niet ken 4**** van mij.

Blogtour: Meesterdeal – Marlen Beek-Visser

Blogtour: Meesterdeal – Marlen Beek-Visser wp-1486319731533.jpg
Uitgeverij: Uitgeverij Ellessy

Deze week is het mijn beurt in de blogtour van het boek Meesterdeal van Marlen Beek-Visser. Voor mij is dit de eerste kennismaking met deze auteur, maar ik heb al wel veel gehoord en gelezen over haar. Dit maakt mij dan ook erg nieuwsgierig naar Meesterdeal. Snel lezen dus…

Samenvatting
Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor van school, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Bo’s echtgenoot Adam dreigt met onorthodoxe maatregelen die de situatie alleen maar zouden verergeren. Yannick, de ongrijpbare vriend van Eva, die sinds enige tijd onderdeel uitmaakt van hun gezin, heeft een geheel eigen wijze van reageren.

Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen? Bo’s enige uitvlucht is haar vrijwilligersbaantje bij de Hulplijn en in het bijzonder Emiel, een cliënt met wie ze een band opbouwt en bij wie ze haar hart kan luchten. Emiel trekt zich Bo’s situatie aan en weet wel een manier om haar te helpen. Net als Bo op het punt staat om de confrontatie met Eva’s mentor aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt. Wie kan Bo nog vertrouwen? Haar dochter die het liegen tot tweede natuur heeft verheven? Haar man, die steeds verder van haar af drijft? De ongrijpbare Yannick? En Emiel, is die ooit wel te vertrouwen geweest?

Over de auteur
Marlen Beek-Visser woont en werkt in Leiderdorp, op steenworp afstand van Leiden, waar zij haar middelbareschooltijd doorbracht en waar zij lange tijd woonde. Na een hbo-studie commerciële economie schreef zij als stafmedewerker communicatie en als manager in de kinderopvang voornamelijk zakelijke teksten. Tot zij enkele jaren geleden haar creatieve geest de ruimte gaf en begon met het schrijven van fictie.

Marlen publiceerde een tiental korte verhalen in verhalenbundels. Zo verscheen haar verhaal DNA-test in een bundel voor een goed doel, waarbij de line-up werd gevormd door prominente auteurs als Kees van Kooten, Mensje van Keulen en Susan Smit. Schrijver Abdelkader Benali koos haar verhaal Zwarte kapitein voor publicatie in de bundel Gouden tijden, zwarte bladzijden. Met Project X 75.0 won zij de Literaire Prijs van Wageningen, terwijl zij bij een schrijfwedstrijd voor Margriet een tweede plaats behaalde met haar verhaal Hulplijn.

Mijn mening
Zo, wat een verhaal! En wat een actuele thema’s. Het gaat niet alleen over een verhouding tussen docent en leerling, maar ook het hele vaderschapsverhaal bij spermadonatie. Actueel, goed uitgewerkt en geschreven in een vlotte, lekker leesbare stijl.

De korte hoofdstukken worden afwisselend vanuit het perspectief van Bo en de mentor verteld. Hierdoor weet Marlen de spanningsboog telkens hoog te houden. Je wilt blijven doorlezen. En ach, die hoofdstukken zijn lekker kort, dus vooruit, voor het slapengaan nog even één hoofdstuk… Maar ja, uiteindelijk worden dat er natuurlijk meer, want je wil weten hoe het afloopt. Gelukkig heeft dit boek me ‘slechts’ één keer een goede nachtrust gekost.

Als moeder kan ik alleen maar hopen dat mijn dochter later zo verstandig is om geen relatie met een docent (of andere oudere man) te beginnen. Wat een tweestrijd kom je dan in, zeker als je dochter beweert dat zij het echt zelf wil. Gelukkig is mijn dochter nog niet zo oud…

Marlen, ik kan je alleen maar complimenteren met dit meesterwerk. Zo’n gevoelig thema, zo goed uitgewerkt en beschreven. En mij dan ook nog in spanning houden tot het eind. De ontknoping was trouwens best verrassend, die had ik niet (meer) zien aankomen. Ga alsjeblieft door met schrijven! Van mij krijg je dan ook de volledige 5 sterren voor Meesterdeal.

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben cover-tot-waar-we-kijken-kunnen-inge-van-der-krabben
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Een bijzonder moment voor mij: tijdens een teamuitje van een nieuwe opdrachtgever, bleek ik ineens aan tafel te zitten met Inge van der Krabben. Een schrijfster waar ik al veel over had gehoord, maar van wie ik nog steeds het boek niet had gelezen. Toen ze hoorde dat ik een eigen boekenblog had, bood ze spontaan aan haar boek naar me toe te sturen, zodat ik het kon lezen en recenseren. En inderdaawp-1485716753665.jpgd, een paar dagen later ontving ik het boek, met een persoonlijke noot van Inge. Ik voelde wel een beetje druk: straks vind ik het niks, wat moet ik dan schrijven? Tja, daar had ik mezelf misschien wel in een lastig parket gebracht…

Samenvatting
Janne staat op de rand van een burn-out en realiseert zich dat het tijd wordt om te bedenken wat zij zelf graag wil, in plaats van steeds te proberen aan ieders verwachtingen te voldoen. Maar voordat ze haar eigen weg kan gaan, is het nodig dat ze zich losmaakt van haar moeder. Juist op dat moment blijkt dat haar moeder kanker heeft en zich niet wil laten behandelen. In de korte tijd die hen nog rest, zoeken beiden naar een nieuw evenwicht in hun relatie.

Tot waar we kijken kunnen is een subtiele en ontroerende roman over de vaak complexe en bijzondere relatie tussen moeder en dochter. Van der Krabben schrijft in een frisse, eigen stijl over het onvermogen elkaar werkelijk te kunnen zien. Over loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen.

Die zachtheid bedaarde haar zenuwen, haar darmen, haar maag. Deed ze er eigenlijk wel goed aan? Wat ze van plan was? Wat had Lottes zoon ook alweer gezegd? Don’t ask for permission, ask for forgiveness. Een mooi motto. Bepaalde dingen waren nou eenmaal nodig. (p.180/181)

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman.

Mijn mening
Nou, ik had me vooraf dus zorgen gemaakt om niks: wat een debuut! Inge heeft me in mijn hart geraakt en tot tranen toe geroerd. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl, waardoor het verhaal vlot leest. De korte overzichtelijke hoofdstukken dragen hier ook aan bij.

De thema’s loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen zijn heel goed uitgewerkt. Zo mooi verwoord. Het is nergens te zwaar, maar ook niet te luchtig, het is precies goed gedoseerd. Met een lach en een traan heb ik dit boek in no-time uitgelezen.

En toen bleef ik met een heel apart gevoel achter… Verdriet om iets wat mij niet was overkomen, maar wat iedereen zou kunnen overkomen. Een soort gemis, maar ook herkenning en dankbaarheid. Ik was enigszins verward en moest echt weer even tot mezelf komen. Ik was compleet in het verhaal meegezogen en was helemaal in Janne opgegaan.

Ik kan dan ook heel kort en krachtig zijn: als je mij zo kunt raken (geloof me, dat lukt echt niet elke auteur!), dan heb je de volle 5 sterren meer dan verdiend. Ik kan alleen maar zeggen: Inge, ga vooral door met schrijven! Ik kan niet wachten tot je volgende boek. Ik leg de zakdoeken alvast klaar…

Ze hield haar ogen op de kist gericht […], en sprak met kracht in haar stem:

“Het allerliefst.
Liever dan een berg van goud heb ik de zoete smaak van honing op mijn tong. Zing ik een liedje over jong en oud dat jij vroeger voor mij zong. Voel ik mij als een koning zo rijk en heb ik gelijk als ik zeg dat ik op je lijk, wanneer de glimlach in je gezicht oplicht in de warme zomerzon. […]
Liever dan een berg van goud heb ik jou als herinnering in mijn hoofd. De smaak van chocola in mijn mond, die langzaam de paniek verdooft. En het is zo heerlijk, zo kostbaar de momenten die we samen delen. Dan voel ik mij als een koning zo rijk en heb je gelijk als je zegt dat ik op je lijk, wanneer mijn gezicht oplicht in de late zomerzon. Dat heb ik liever, dat heb ik het allerliefst. […]

We zien elkaar tot waar we kijken kunnen.”
(p.232)

Recensie: Halverwege Mijn Camino naar Santiago – Bianca Groenewegen

Recensie: Halverwege Mijn Camino naar Santiago – Bianca Groenewegen wp-1483102314612.jpg
Uitgeverij: Boekscout.nl

Het is voor mij spannend om dit boek te recenseren: het is namelijk geschreven door mijn zeer gewaardeerde collega-schrijver en eindredacteur Bianca Groenewegen. Ik weet van haar dat ze elk jaar een week gaat wandelen naar Santiago en dat dit boek over de eerste helft gaat. Ik ben benieuwd, ik heb diep respect voor haar dat ze dit doet, want ze is ook nog echtgenote en moeder van twee jongens. Snel beginnen dus!

Samenvatting
Halverwege is een persoonlijk reisverslag over de wandeltocht van Bianca Groenewegen naar Santiago de Compostela (Spanje). Deze Camino Frances deed meer met haar dan zij kon vermoeden. Bianca neemt je mee op het eerste deel van haar reis door Frankrijk en Spanje, maar geeft ook een kijkje in haar persoonlijke ontwikkeling, die is ingezet op weg naar Santiago. Tijdens haar wandeltocht schrijft ze diverse blogs en maakt ze foto’s van bijzondere plekken. Hiermee is Halverwege een ware inspiratie voor mensen die deze tocht ook op hun bucketlist hebben staan.

Over de auteur
Bianca Groenewegen woont in Haarlem, is getrouwd en moeder van twee jongens. Ze is tekstschrijver, gezins- en kindercoach en sinds 2012 ook pelgrim. Elk jaar geeft ze zichzelf een reis naar Noord-Spanje cadeau. Een week met zichzelf op de Camino is een tijd van opladen en een reis naar binnen. Het geeft haar zoveel inzichten en inspiratie dat de effecten daarvan nog lang merkbaar zijn. “Het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven!”

Mijn mening
Pfoe…. Ik krijg zelf zin om een pelgrimstocht te gaan wandelen. En dat terwijl ik totaal niet sportief ben aangelegd! Zo enthousiast beschrijft Bianca haar (reis)ervaringen en de leuke, maar ook de minder leuke situaties die ze tegenkomt. En het verhaal is ook erg levendig door al haar foto’s van onderweg. Wat een prachtige natuur, kerken en dorpjes komt ze op de route tegen!

Bianca heeft ook heel openhartig en mooi beschreven wat het wandelen haar persoonlijk heeft gebracht. Je bent tijdens zo’n wandeltocht echt op jezelf aangewezen. Ook grotendeels op je eigen gezelschap. En dan leer je jezelf kennen. Zo kun je persoonlijk groeien. Ze is duidelijk: “Dit is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven!”

Ik vind het boek een aanrader voor iedereen die een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella overweegt. Je haalt zoveel tips uit dit verhaal: over voorbereiding, uitrusting, gezelschap en zelfs leuke herbergjes en restaurantjes onderweg.

Klein minpuntje: de taalfouten. Het is een valkuil van (vermoed ik) elke tekstschrijver: denken dat je zelf de eindredactie over je eigen teksten wel kunt doen. Uit ervaring (ja, ik schrijf zelf ook teksten) weet ik dat je je eigen fouten over het hoofd ziet. Dit is dan ook de enige tip die ik Bianca mee wil geven: vraag bij deel 2 (ja, ik hoop echt dat je het tweede deel van je reis ook vastlegt!!) een eindredacteur die alle teksten naloopt. En door het nawoord kan ik je het woordje “nix” wel vergeven. Maar vermeld het de volgende keer misschien in een voorwoord, zodat taalpuristen als ik gewaarschuwd zijn.

Alles bij elkaar vind ik het verhaal inhoudelijk zeker 4 sterren waard, leuk verteld, vlotte schrijfstijl en goed afgewisseld met foto’s, waardoor het geheel nog meer gaat leven. Door de taalfouten (helaas ben ik ook zo’n taalpurist) trek ik toch een ster af en wordt mijn eindoordeel dus 3 sterren.

 

 

Blogtour: Crash – Ellen Lina

Recensie: Crash – Ellen Lina cover-crash-ellen-lina
Uitgeverij: Uitgeverij Ellessy

Vandaag is het zover, het is mijn beurt in de blogtour van het boek Crash van Ellen Lina. Op Sinterklaas! Helaas kon ik door mijn werk niet aanwezig zijn bij de boekpresentatie, maar het was een waar cadeautje dat 2 weken later op mijn deurmat lag! Ruim 350 bladzijden, dus een lekkere dikke pil! Ik had al een paar recensies van mijn medeblogsters gelezen, dus ik werd steeds nieuwsgieriger. Zou ik het ook zo goed vinden? Of zou het boek me nu juist tegenvallen? En die soundtrack die Anouk van der Kemp voor dit boek geschreven heeft, is dat wat? Past het wel bij het boek? Lees hieronder mijn oordeel…

Samenvatting
‘(…) Het vliegtuig van de Italiaanse maatschappij Italiana crashte op 28 juli dit jaar bij het Italiaanse bergplaatsje Valsugana na een defect in het hydraulische systeem. Een noodlanding werd ingezet, maar deze verliep uiterst tragisch. Bij de crash kwamen 143 mensen om het leven, waaronder de voltallige bemanning en vier Nederlanders: twee vrouwen, een man en een baby. Veertien mensen overleefden de ramp, onder hen bevonden zich twee Nederlanders.’ Ontmoet Anna Kranenburg. Eenendertig jaar, eigenaresse van een kookwinkel en overlevende van de ramp met IT 642. Naast haar zat Jesse Wilgers, drieëndertig jaar, partner bij Boulder Maze Accountancy op Wall Street, New York. Hij is de tweede Nederlandse overlevende. Nadat Anna is aangeschoven bij De Avondshow, om naar aanleiding van een nieuwe vliegramp geïnterviewd te worden over de crash die zij overleefde, gebeurt het onmogelijke. Haar verhaal komt terecht bij Ruben Partier, die er vervolgens voor zorgt dat de levens van Anna, haar man Daan en van Jesse, nooit meer hetzelfde zullen zijn. Ruben krijgt het voor elkaar om geheim na geheim te ontrafelen. Wat heeft hij met de crash te maken? Wat hebben Anna en Jesse met elkaar te maken? Wat gebeurde er aan boord van IT 642, voordat het toestel neerstortte? Wees gewaarschuwd … Brace for impact.

Life gets heavier, now and then,
Hits you without sound,
Gravity will pull you down,
When you’re too far from the ground.

Down Beneath
Crash The Book, The Original Soundtrack

Anouk van der Kemp

Over de auteur
Ellen Lina-Rink werd in 1983 geboren in Arnhem. Na 3 jaar op Curaçao gewoond te hebben, woont ze sinds 2016 weer in Huissen, Nederland. De spannende liefdesroman Crash is haar vierde boek. Eerder verschenen de goed ontvangen romans Vasthouden, Ooit zal ik je weer zien en Sky, die een opvallende gelijkenis vertoont met de gelijknamige musical.

Mijn mening
Ik ben even stil… Niet alleen vanwege het verhaal, maar ook vanwege de prachtige soundtrack van Anouk van der Kemp. Speciaal voor dit boek geschreven en opgenomen. Dit heb ik zelf nog nooit eerder gehoord en gezien, maar wat is dit prachtig! Wat heeft Anouk van der Kemp een prachtige stem, die fantastisch past bij de sfeer van het boek. Kippenvel over mijn hele lijf, anders kan ik niet zeggen. Dit is echt een fantastische toevoeging op het boek!

Dan nu over het verhaal zelf: Ellen Lina toont zich een ware verteller. Stukje bij beetje laat ze informatie los over het ware verhaal. Het verhaal van na de crash wordt afgewisseld met flashbacks van de afgelopen 10 jaar. Deze twee verhaallijnen worden chronologisch verteld, zodat je stukje bij beetje de waarheid achterhaalt. Op de juiste momenten wordt er weer gewisseld van heden naar verleden en terug en zo bouwt Ellen Lina de spanning heel goed op! Je blijft maar doorlezen.

De ontwikkelingen waren soms heel verrassend, soms voorspelbaar, maar nooit saai. De ontknoping was voor mij de reden dat de tranen over mijn wangen liepen… Het vliegtuig is niet het enige dat gecrasht is.

Het genre spannende liefdesroman beschrijft ook precies wat het is. Het beschrijft de liefdes in het verhaal in al zijn vormen. De spanning neigt soms naar een psychologische thriller en wordt perfect gedoseerd in het verhaal. Het is nergens teveel.

Ik ben nog steeds een beetje stil… De tranen zijn inmiddels opgedroogd, maar wat een indruk heeft dit boek gemaakt. Zeldzaam dat een schrijver mij tot tranen weet te roeren. Ga zo door Ellen! Ik ga nu zeker al je boeken lezen, want dit is gewoon klasse.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik dit boek absoluut aanraad! Het krijgt van mij, samen met de soundtrack, de volledige 5 sterren. Zet het op je verlanglijstje voor kerst, je verjaardag of haal het boek gewoon zelf in de boekhandel; ik beloof dat je er geen spijt van krijgt.