Recensie: Al onze namen – Dinaw Mengestu

image

Voor Meridiaan uitgevers mocht ik het boek “Al onze namen” van Dinaw Mengestu recenseren. Dit was zeker geen straf!
Lees hieronder een korte samenvatting van het verhaal en mijn recensie!


Isaac, een vluchteling uit Oeganda, strijkt neer in de Verenigde Staten. Hier wordt hij verliefd, hier bouwt hij een nieuw leven op met Helen, zijn maatschappelijk werker. Maar zijn ogenschijnlijk kalme bestaan in het Midwesten wordt overschaduwd door het verleden waar hij amper zijn mond over opendoet. Niet zozeer om wat hij heeft gedaan, maar om wie hij heeft achtergelaten: de vriend die hem zo lief was, de charismatische leider die hem eerst de revolutie liet kennen en toen alles opofferde om hem te redden.

In Al onze namen onderzoekt Mengestu opnieuw op gevoelige en intelligente wijze de thema’s ballingschap, verlies en eenzaamheid.

Een ontroerend, maar ook schokkend verhaal, afwisselend verteld door de ogen van Helen en Isaac. Het wordt niet bij name genoemd, maar de eenzaamheid en een soort hopeloosheid is voor zowel Helen als Isaac een issue.

Het is een tijdloos verhaal over een vluchteling die in Amerika neerstrijkt en daar een leven probeert op te bouwen. Dit lukt maar moeizaam, omdat zwarte mensen niet voor vol worden gezien in de streek waar hij terechtkomt. Hij wordt verliefd op zijn maatschappelijk werkster, maar een relatie tussen een zwarte en een blanke is in die tijd en streek “not done”. Helen trekt zich hier in zoverre wat van aan dat ze uiteindelijk besluit met Isaac te vluchten naar de grote stad Chicago. In eerste instantie om hem voorzichtig los te kunnen laten, maar na een liefdesverklaring van Isaac om hun relatie een kans te geven. Hier eindigt het verhaal enigszins abrupt. In de laatste passage lijkt het of Isaac definitief afscheid heeft genomen van Helen, maar zeker weten doe je het niet.

Zoals gezegd proef je uit alles dat Isaac zijn nieuwe leven wil laten slagen, maar dat zijn verleden hem blijft achtervolgen. Niet in de laatste plaats omdat hij zijn naam heeft te danken aan zijn verleden. Hij lijkt een deel van zijn identiteit kwijtgeraakt door de vele namen die hij in de loop van de tijd heeft gehad.

Wat Helen betreft: ze lijkt gedoemd te eindigen als oude vrijster, totdat ze een relatie met Isaac krijgt. Maar dankzij de problemen die uit deze relatie voortvloeien, wordt het waarschijnlijk toch bewaarheid. Helen heeft besloten om niet zo te worden als haar moeder: eenzaam, verlaten en wegkwijnend in haar eigen huis. Toch lijken al haar handelingen haar precies in die richting te duwen. Helaas krijgen we niet te horen hoe haar leven afloopt en of ze zich nu wel of niet heeft los geworsteld van haar moeder.

Al met al een bijzonder verhaal, met een, voor mij, onbevredigende afloop. Maar zo mooi verteld, dat Mengestu zelfs mij met een gevoel van verlies achtergelaten heeft. Alsof ik zelf in de huid van Helen en Isaac gekropen was. Knap als je dat als schrijver voor elkaar kunt krijgen! Daarom geef ik 4 van de 5 sterren aan deze bijzondere roman.

Advertenties

Wie is Boekenrupsjenooitgenoeg?

Jullie zullen vast denken: er zijn al zoveel boekenblogs, waarom nu nog één?
Tja, dat ligt aan mij. Ik wil mijn recensies ook graag op mijn eigen pagina delen. En waar kan dat nu beter dan op mijn eigen blog?

Dus bij deze: Boekenrupsjenooitgenoeg is online 🙂

En vraag je je af: wie is nu Boekenrupsjenooitgenoeg en waarom deze naam? Lees dan verder!

Ik ben Heleen Engwerda, samenwonend, moeder van 2 kinderen en dol op lezen (hoe kan het ook anders). Naast mijn passie voor lezen heb ik nog een passie: Noorwegen. Dus verbaas je niet als ik ineens een blog over mijn favoriete land plaats.

Mijn voorliefde voor Noorwegen is ook terug te vinden in mijn voorkeur voor Scandinavische thrillers. Ik hou gewoon van de sfeer, de natuur en de gemoedelijkheid van Scandinavië. Maar daarover in een volgend blog meer!

Naast Scandinavische thrillers lees ik ook chicklit en zo af en toe een (historische) roman. Je ziet, ik hou van veel soorten boeken en dit zal ook blijken uit mijn recensies.

De naam Boekenrupsjenooitgenoeg heb ik bedacht omdat ik nooit genoeg boeken heb. In mijn beleving dan. Mijn vriend denkt hier anders over, zeker na het bouwen van een boekenkast over de gehele breedte van de zolderkamer. Ik ben dus net als Rupsje-nooit-genoeg, alleen eet ik mij niet vol met blaadjes en fruit, maar verslind ik boeken.

Dus als jij ook dol bent op boeken en misschien ook op Noorwegen (of de overige Scandinavische landen), volg me dan!