Recensie: Tess Gerritsen – Meisje vermist

Meisje vermist

 

Kat Novak is patholoog-anatoom en een vrouw die haar mannetje kan staan. Kat moet in een paar dagen tijd sectie verrichten op de lichamen van twee jonge vrouwen; twee gevallen van overdosis die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hadden. Toch krijgt Kat argwaan en ze vermoedt dat er meer aan de hand is. Het probleem is dat niemand die er toe doet haar wil geloven. Ze kan niet anders dan de zaak zelf tot op de bodem uit te zoeken, zelfs als haar eigen leven gevaar loopt.

Ik ben een groot fan van Tess Gerritsen! Ik heb al haar boeken gelezen: de hele serie over Rizzoli & Isles, maar ook de 8 romantische detectives die ze daarvoor schreef. Daarnaast schreef ze nog enkele losstaande thrillers, ook deze boeken hebben een mooi plekje in mijn boekenkast 🙂

Dit boek is nu voor het eerst vertaald naar het Nederlands, maar het is in 1994 al voor het eerst in het Engels uitgebracht. Dit boek vormde voor Tess Gerritsen de overgang van haar romantische detectives naar de thrillers die ze vandaag de dag schrijft. In dit boek kun je die overgang inderdaad goed merken: de romantische spanning die er tussen Kat en Adam hangt is goed uitgewerkt, maar het thrillerelement begint hier al steeds meer de overhand te krijgen.

Dit boek is weer echt zo’n verhaal waarbij je op het puntje van je stoel zit, alles om je heen vergeet en dóór moet lezen, omdat je zo graag wilt weten hoe het eindigt. Dat het verhaal een goed einde heeft, staat eigenlijk vooraf al vast, maar de weg om bij dat happy end te komen is verrassend. Soms denk je te weten hoe het zit, maar dan blijkt het toch weer anders te zijn.

Er is dan ook maar één advies dat ik kan geven: ga dit boek lezen! Ook al heb je verder alles van Tess Gerritsen al gelezen en ben je bang dat dit tegenvalt. Geloof me: dat valt best mee, dit verhaal is ook erg goed.

Ik kan er verder kort over zijn: Meisje vermist krijgt van mij 4 van de 5 sterren! Puur en alleen omdat het boek iets minder goed is dan de serie over Rizzoli & Isles.

 

Advertenties

Recensie: Marique Maas- De Bestemming

image

En hij is uit! Later dan verwacht, maar dat had alles met mijn drukke week te maken 🙂

Marique Maas – Muren van glas-trilogie – De Bestemming  (deel 3)

Het langverwachte derde deel in de serie Muren van glas van Marique Maas. Dé Nederlandse hit in het erotisch genre: verslavende, goedgeschreven ontsnappingsliteratuur vol glitter, glamour en zinderende passie. In de De ontmoeting leerde Nadine de succesvolle en dominante Daniel kennen en verloor ze langzaamaan de grip op haar leven. In Harde grenzen heeft ze haar relatie met hem verbroken, maar is Daniel niet van plan haar op te geven. Als Nadine vervolgens de waarheid over haar verslavende minnaar ontdekt staat ze voor een moeilijke keuze. Hoe zal het Nadine en Daniel in deel 3 vergaan? Voor liefhebbers van Fifty Shades (Vijftig tinten) van E.L. James en Crossfire van Sylvia Day.

Deel 1 en 2 had ik vorig jaar vrij snel achter elkaar gelezen en ik keek dan ook met smart uit naar deel 3. Het heeft mij eigenlijk veel te lang geduurd…

Maar goed. Nu deel 3 dus eindelijk gelezen en het was weer een heerlijk boek. Lekker verstand op nul en genieten maar!

Het verhaal heeft af en toe wat spannende momenten (inbraak, brandstichting) die het verhaal wat meer inhoud geven. Verder is het een mooi liefdesverhaal over een man en een vrouw, die uit verschillende sociale klassen komen en toch bij elkaar blijven, ondanks de verschillende levensstijlen.

Dit liefdesverhaal wordt opgeleukt met zinderende erotische fragmenten waarbij de passie hoog oploopt en grenzen worden opgezocht. Leuk om over te fantaseren, maar wat mij betreft blijft het daarbij 😉

Mijn oordeel: 4 van de 5 sterren. Alleen omdat er nog iets meer diepgang in het verhaal had gemogen. Verder heerlijk leesvoer!

Recensie: Onvervangbaar – Stephen Lovely

Voor Uitgeverij Marmer mocht ik, als lid van hun lezerspanel, dit prachtige boek recenseren. Lees hieronder de korte samenvatting en mijn recensie!

Cover - Onvervangbaar - Stephen Lovely

Alex Voormann, een veelbelovende, jonge archeoloog, is getrouwd met Isabel, de vrouw van zijn dromen. Als Isabel plotseling komt te overlijden door een auto-ongeluk, stemt Alex erin toe haar hart te doneren.
Janet Corcoran is docent, moeder van twee jonge kinderen én hartpatiënt. Ze staat op de wachtlijst voor een harttransplantatie, maar haar kansen zijn klein. Iedere dag, als ze naar het weerbericht kijkt, hoopt ze heimelijk op slecht weer en een dodelijk ongeval, zodat haar leven gered kan worden. Als Isabel overlijdt, komt de wens van Janet uit.
En daarmee begint dit buitengewone verhaal over twee families die voor altijd met elkaar verstrikt raken door een tragisch ongeluk.

Wat kan ik hierover zeggen? Bijzonder. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat je organen naar een ander gaan als je een donorcodicil hebt ondertekend, maar toch moet je familie nog toestemming geven. En zo’n moeilijk besluit moet op het moment van hun grootste verlies genomen worden.

Dit verhaal bewijst wat voor invloed zo’n besluit kan hebben. En ik denk dat het aan de ene kant mooi is dat deze families contact hebben gezocht en onderhouden, maar ik begrijp nu ook beter waarom er een regel is dat familie van donoren en ontvangers geen contact met elkaar zouden mogen hebben. Een “simpele” bedankbrief zou voldoende moeten zijn. Nu moet ik gissen, omdat ik zelf niet in zo’n situatie heb gezeten, maar ik denk dat het makkelijker is om met je leven door te gaan zonder contact. Anders wordt je steeds herinnerd aan je overleden dierbare.

In dit verhaal, dat vanuit de verschillende hoofdpersonen verteld wordt, worden alle kanten belicht: hoe gaan een echtgenoot en moeder om met het verlies van hun vrouw en dochter, hoe gaat het gezin van de ontvanger van een donororgaan om met dit gegeven en de gezondheidsproblemen die toch nog blijvend zijn, ook al is de kwaliteit van leven stukken beter dan voor de transplantatie.

Zelfs de veroorzaker van het ongeluk van Isabel mag zijn verhaal vertellen, alhoewel ik vind dat hij als een regelrechte psychopaat is afgeschilderd, terwijl het net zo goed een respectabele huisvader had kunnen overkomen. Maar goed, dat zal wel te maken hebben met het feit dat we de “dader” niet aardig mogen vinden.

Wat er in Chicago tussen Alex en Bernice gebeurt in het hotel vond ik een beetje vergezocht en eigenlijk niets aan het verhaal toevoegen, maar goed, de schrijver heeft hier misschien iets mee voor ogen gehad. Die bedoeling is mij niet duidelijk geworden helaas.

Ondanks de vele taal- en spellingsfouten en de soms onlogische gebeurtenissen, vond ik het wel een prachtig en indrukwekkend verhaal! Nu is orgaandonatie voor mij sowieso een belangrijk onderwerp. Ik ben zelf van mening dat iedereen automatisch donor zou moeten zijn, tenzij anders aangegeven. Dit is en blijft helaas een omstreden onderwerp, waarbij ik ieders mening respecteer, zolang er maar goed over nagedacht is!
Een prachtig verhaal over verlies, rouw en moraliteit. Mijn oordeel: 4 van de 5 sterren!