Recensie: Honolulu King – Anne-Gine Goemans

wpid-wp-1446039523736.jpg

Uitgeverij Ambo Anthos stuurde mij dit boek om te recenseren. Wat een prachtverhaal! Schokkend, confronterend, maar zo mooi geschreven. Voor degenen die het verhaal nog niet kennen, volgt eerst een korte samenvatting, daarna mijn mening.

Innemend en gemoedelijk, zo staat de tachtigjarige Hardy – eigenaar van een Indische toko – bekend. Hij bakt samen met zijn kleindochter spekkoek en pasteitjes, luistert naar de levensverhalen van zijn Indische klanten en draait met zijn oude vrienden hawaïmuziek. Ooit vormde Hardy met hen de legendarische Honolulu Kings, en hij verlangt ernaar nog één keer met zijn band te schitteren.
Maar met de komst van een sushirestaurant tegenover zijn toko worden oude wonden opengereten. In de loge van de vrijmetselarij besluit Hardy zijn verzwegen verleden te openbaren. De schokkende biecht stelt zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen de vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?

Anne-Gine Goemans overtuigt met dit intrigerende, op ware feiten geïnspireerde verhaal van een Indische man, getekend door zijn verleden. Haar toegankelijke en beeldende schrijfstijl en kleurrijke personages zullen geen lezer onberoerd laten.

Wat een verhaal! Binnen 5 dagen uitgelezen. Elk vrij momentje ben ik dit verhaal ingedoken, heerlijk! De personages zijn goed beschreven, allemaal verschillend en met hun eigen verhaal. Dit is allemaal heel goed uitgewerkt en met de juiste diepgang beschreven. Je wordt het verhaal gewoon ingezogen, je wilt weten wat er gebeurt, hoe het afloopt met Hardy en de overige personages.

Eigenlijk ben ik nu met een grote leegte achtergebleven. Het is zo’n open einde, ik hoop nu gewoon op een vervolg. Ik wil weten hoe het afloopt. Met Hardy, met Synne, maar ook met Cok en de andere personages. Krijgen de Honolulu Kings het nu wel of niet voor elkaar om op het grootste festival voor hawaïmuziek op te treden? Ik wil het weten, maar helaas, dat wordt in dit boek niet verteld.

Maar wat wel verteld wordt, laat een enorm diepe indruk achter. Door de cassettebandjes met levensverhalen van Hardy’s Indische klanten krijg je een klein kijkje in de drama’s die zich in Nederlands-Indië hebben afgespeeld tijdens de Tweede Wereldoorlog. De jappenhaat van Hardy begrijp je tot op zekere hoogte ook nog. Maar dat die jappenhaat zo diep zit, dat hij er zelfs op tachtigjarige leeftijd nog door wordt verblind, is bijna niet voor te stellen. Zijn acties zijn in mijn ogen overdreven, maar voor hem het logisch gevolg van het trauma dat hij in zijn jeugd heeft opgelopen.

Ik vind het heel sterk dat de Japanse overbuurvrouw aan het eind van het boek een toenaderingspoging doet door haar verhaal over de Tweede Wereldoorlog te vertellen. Zij is een van de overlevenden van de atoombom op Hiroshima. De gruwelijkheden die zij beschrijft gaan elk voorstellingsvermogen te boven. Hardy wordt hierdoor toch geroerd en besluit uiteindelijk zijn levenslange strijd tegen alles wat Japans is niet meer zo heftig te voeren. Hij gaat zelfs theedrinken bij haar!

Het verhaal van Synne greep mij ook vanaf het begin. De kleindochter van Hardy heeft op haar eigen manier te lijden onder het verleden. Haar ouders lijken een liefdeloos huwelijk te hebben, terwijl haar grootouders juist het meest liefdevolle paar ter wereld waren. Synne vlucht telkens in een relatie met een foute man, terwijl Olaf haar overal achterna blijft lopen en aangeeft dat hij zal wachten op haar, omdat zij zijn ware is. Ik kan alleen maar hopen dat Synne daar op een dag ook achter komt en dat ze samen gelukkig worden.

Maar ja, dat open einde… Zoveel losse eindjes, zeker nadat de halfbroer van Hardy ineens opduikt. De man van wie Hardy altijd heeft beweerd dat hij tijdens de bersiap is vermoord. Hoe dat verder afloopt is ook een raadsel. Toch krijgt dit boek, door het verhaal en de heerlijke vlotte schrijfstijl, van mij 5 sterren.

Advertenties

Recensie: Eén nacht, Markovitsj – Ayelet Gundar-Goshen

wpid-wp-1445973428485.jpg

Dankzij Meridiaan Uitgevers heb ik dit prachtige boek gelezen! Dit boek had ik zelf niet in de winkel gekocht, maar nu ik weet hoe mooi het verhaal is, kan ik iedereen aanraden dit wel te doen! Lees mijn recensie maar en oordeel zelf…

Twee mannen steken de oceaan over om met vrouwen te trouwen die ze niet kennen, om zo de vlucht uit het nationaalsocialistische Europa mogelijk te maken. Zeëv Feinberg, schuinsmarcheerder en trotse eigenaar van een enorme snor, beschouwt dit inderdaad meteen al als een nephuwelijk: hij verlangt naar zijn meisje thuis, die zo lekker naar sinaasappels ruikt. Uitgerekend de onzichtbare Jacob Markovitsj treft de beeldschone Bella. Maar eenmaal terug in Palestina weigert hij Bella de van tevoren afgesproken scheiding en zijn nephuwelijk wordt een levenslange obsessie. Voor beiden. ‘Eén nacht, Markovitsj’ mengt op briljante wijze persoonlijke levens en wereldgeschiedenis in een onvergetelijk verhaal. “Een psychologisch meesterstuk, tjokvol originaliteit en weergaloze humor.”

Een heel bijzonder verhaal. Anders kan ik het niet omschrijven. Op geen enkel punt voel je je persoonlijk betrokken bij het verhaal door de afstandelijke manier van schrijven, maar toch wordt je wel elke keer naar het verhaal getrokken en wil je weten waar het verhaal nu eigenlijk naartoe gaat. Hoe het afloopt, dat is tot op het eind een verrassing.

Het boek is in 4 delen verdeeld: Vóór, Tijdens, Na, En daarna.

“Vóór” beschrijft de periode van de jaren ’30, toen het nationaalsocialisme de kop op stak in Europa. In dit deel gaan Zeëv Feinberg en Jacob Markovitsj naar Europa om te trouwen met Europese Jodinnen, zodat ze kunnen vluchten naar het Heilige Land. Dit is een nephuwelijk, maar Jacob Markovitsj weigert te scheiden van Bella als ze eenmaal terug zijn. Een stille strijd binnen hun huwelijk volgt.

“Tijdens” beschrijft de periode in de jaren ’40, de tijd van de oorlog in Palestina, waarna het moderne Israël geboren is. In dit deel wordt beschreven hoe Zeëv Feinberg geestelijk geschonden uit de strijd komt. Hij en Sonja drijven uit elkaar. Sonja vraagt zelfs aan de adjunct-leider van de ondergrondse of hij Zeëv alsjeblieft weer naar Europa kan sturen. Hij vervult haar wens en vlak nadat Zeëv uitgezonden is, verhuist Sonja naar Tel Aviv om daar een hoge functie te gaan bekleden.

“Na” vertelt vooral het verhaal van de kinderen van Zeëv Feinberg en Jacob Markovitsj in de jaren ‘50/’60. Elk van deze kinderen heeft zijn eigen verhaal. Uiteindelijk blijken ze op zekere hoogte parallellen in hun levens te hebben. De kinderen gaan enigszins gebukt onder het heroïsche verleden van Zeëv Feinberg en zijn tijdgenoten en hun eigen leven in vredestijd. Ze hebben het idee dat ze niks voorstellen en nergens groot in kunnen zijn. Zo komt het dat deze drie kinderen op pad gaan, met alle gevolgen van dien. In de tijd dat de kinderen op hun eigen kruistocht zijn, besluit Jacob Markovitsj eindelijk zijn Bella te laten gaan. Zij “beloont” hem dan met één nacht samen in één bed, iets dat ze tijdens hun hele huwelijk nooit hebben gedaan.

“En daarna” beschrijft de laatste dagen van het leven van Jacob Markovitsj. Hij leeft alleen nog voor het voeren van “zijn” duiven.

Dit verhaal zit stilistisch mooi in elkaar. Er worden veel stijlfiguren, zoals metaforen en hyperbolen, gebruikt. Veel beeldspraak, zonder dat ik het storend vind. Doordat de personages allemaal met zowel voor- als achternaam worden genoemd blijft het verhaal afstandelijk. Toch is het zo’n verhaal waarvan je wilt weten hoe het nu afloopt. Thema’s als loslaten, vrijheid en eenzaamheid zijn de rode draad in dit boek.

Ik ben onder de indruk van dit verhaal, over de geboorte van het moderne Israël en het wel en wee van twee mannen en hun vrouwen. Voor mij 4 van de 5 sterren.

Recensie: E.L. James – Grey

Deze recensie hadden jullie nog van mij tegoed. Ik heb via mijn Facebook-pagina al laten weten dat ik 3 sterren geef aan dit boek. Hieronder zal ik jullie vertellen waarom. Maar eerst, voor de mensen die het verhaal misschien niet kennen, een korte samenvatting.


Bekijk de wereld van Vijftig tinten grijs opnieuw, door de ogen van Christian Grey. In Christians eigen woorden, en door zijn gedachten, overpeinzingen en dromen, geeft E L James een verfrissend ander perspectief op de liefdesgeschiedenis die wereldwijd miljoenen lezers betoverde.Christian Grey lijkt een man van totale controle; zijn wereld is duidelijk, gedisciplineerd en volstrekt leeg tot de dag dat de jonge literatuurstudente Anastasia Steele zijn kantoor binnen valt. Hij probeert haar uit zijn hoofd te zetten, maar raakt meer en meer bevangen door gevoelens waar hij maar geen vat op krijgt. In tegenstelling tot andere vrouwen lijkt Ana dwars door zijn afstandelijke houding heen te kunnen kijken, voorbij zijn zakelijke successen en luxe levensstijl, recht in zijn gehavende ziel. Zal zijn samenzijn met Ana hem verlossen van de gruwelijke jeugdherinneringen die Christian elke nacht wakker houden? Of zullen zijn duistere seksuele verlangens, zijn dwangmatige behoefte tot controle en zijn zelfhaat deze jonge vrouw van hem wegdrijven en de broze hoop vernietigen die zij hem biedt?


Het verhaal begint nu een beetje uitgekauwd te raken. Na drie delen dacht ik dat het leuk en verfrissend zou zijn om het verhaal vanuit Christians perspectief te lezen. Het verhaal begint veelbelovend, maar al snel begint het verhaal te kabbelen.

Op de (soms pikante) seksscènes na, gebeurt er niet zoveel. Soms krijg je een klein stukje van Christians verleden en denkwereld te zien, maar dat gaat naar mijn mening niet veel dieper dan we in de eerste drie delen hebben gelezen.

Ik moet bekennen dat ik stukjes overgeslagen of vluchtig gelezen heb. Het contract neemt enkele pagina’s in beslag, maar dat kende ik al uit deel 1. Verder was de mailwisseling ook bekend. Het enige wat hier leuk en soms best verrassend was, was de reactie van Christian op de mails van Anastacia.

Ik werd eigenlijk pas de laatste 50 bladzijden weer gegrepen door het verhaal. Hier komt het punt dat Anastacia wegloopt van Christian en ze zonder elkaar zijn. Christian krijgt weer nachtmerries en nu kom je ineens veel meer te weten over wat er in zijn jeugd gebeurd is. Dat vind ik dan weer interessant.

Dankzij deze laatste wending krijgt het boek van mij toch nog 3 sterren. Misschien een wat mindere beoordeling, omdat ik de eerste drie delen al ken en dus weet hoe het verhaal gaat. Het verhaal op zich is verder goed geschreven, afwisselend van structuur en leuk om de invalshoek van een man te lezen, maar Vijftig tinten is nu wel een beetje klaar.