Recensie: Eerst was er de zee – Tomás González

wp-1451213226498.jpg

Ik werd door Meridiaan Uitgevers gevraagd of ik het filosofische verhaal Eerst was er de zee van Tomás González wilde recenseren. Ik ben best nieuwsgierig naar filosofie en filosofische verhalen, vooral omdat ik de studie Algemene Cultuurwetenschappen volg, waarvan filosofie één van de vier hoofdrichtingen is. Dus ik zei ja. Ik sta open voor allerlei verhalen en genres, dus kom maar op met dit verhaal!

Samenvatting
De jonge intellectuelen J. en Elena verlaten hun hippe leven in de stad om een nieuw leven te beginnen op een afgelegen tropisch eiland. Ze verlangen naar een eerlijk bestaan, zelfvoorzienend en terug naar de natuur.
Maar er ontstaan al snel scheurtjes in hun droom. Het paradijs verandert in een hel als noodweer, oplopende schulden, hun breekbare relatie, en zelfs de zee hen dreigen te vernietigen.
Een ironisch relaas van de rampzalige botsing tussen het gedroomde leven en de harde wekelijkheid.

Fragment
Eerst was er de zee. Alles was duister. Er was geen zon,
geen maan, er waren geen mensen, dieren of planten.
De zee was overal.
De zee was de moeder.
De zee was geen mens.
De moeder was geen mens, ze was geen ding of zoiets.
Zij was de geest waaruit alles voortkwam,
en zij was gedachte en herinnering.

Scheppingsverhaal van de Kogi

Over de auteur
Tomás González (1950, Medellín) werkte als barman in een hippe club in Bogotá terwijl hij filosofie studeerde. Uiteindelijk besloot zijn baas, de eigenaar van de club, om González’ eerste roman uit te geven. Sindsdien heeft González als vertaler gewerkt in Miami en New York, terwijl hij ondertussen bleef schrijven. Tegenwoordig woont hij weer Colombia, in een klein landhuisje in een diep dal. Hier heeft hij gezelschap van een grote, zwarte hond en een eenkennige en eigenzinnige papegaai.

Mijn mening

Het verhaal is vlot geschreven. Als ik lees hoeveel Tomás González altijd aan het schaven en herschrijven is aan zijn teksten, vind ik het nog best knap dat er zo’n leesbare tekst overgebleven is. Vaak wordt het dan zo’n gekunsteld iets. Dit verhaal loopt lekker, alsof er een soort cadans in het verhaal zit, ondanks dat het geen poëzie is.

Doordat er een aantal keer in het verhaal vooruit gewezen wordt naar de vroege dood van J., werd ik aangespoord om door te lezen. Ik wilde weten hoe hij aan zijn einde kwam. Zou één van de eilandbewoners dat gedaan hebben, of Elena, of was hij gewoon door een ongeluk of ziekte overleden? Deze vraag loopt als een rode draad door het verhaal en zorgt voor de vaart. Het verhaal is ook kort, slechts 163 bladzijden, waardoor je er in een paar uurtjes doorheen bent.

Het verhaal is goed opgebouwd en bestaat uit korte hoofdstukken, die vanuit een alwetende verteller verteld worden. Alleen hoofdstuk 19 is hierop een uitzondering. Dit betreft een brieffragment die vanuit de “ik” verteld wordt. Dit hoofdstuk valt erg uit de toon, door de zo verschillende invalshoek ten opzichte van de overige hoofdstukken.

Ik vond het lastig om te duiden wie die ik in hoofdstuk 19 nou is. Uit het nawoord begrijp ik dat het om Guillermo gaat, de favoriete neef van J. In het nawoord wordt ook uitgelegd dat dit verhaal gebaseerd is op de waargebeurde geschiedenis van zijn broer, die in 1977 door geweld om het leven kwam. De ik in hoofdstuk 19 is daarmee ook gelijk aan de auteur. De overeenkomst is onder andere dat hij filosofie gestudeerd heeft in Bogotá. Het nawoord is in dit geval erg belangrijk om te lezen, omdat het je helderheid verschaft over het verhaal en de relatie tussen de schrijver en het verhaal. Je kent de achtergrond en kunt sommige passages beter duiden.

De beschrijving van handelingen, de omgeving en de personages is goed, soms wat hoogdravend, soms erg abstract. Ik denk dat daar vooral de filosofische inslag uit blijkt. Het hele verhaal speelt zich dicht bij de natuur af, eigenlijk letterlijk in de natuur, omdat J. en Elena overgeleverd zijn aan de weergoden op hun afgelegen eiland. Dit heeft grote invloed op het humeur van de hoofdpersonages, hun relatie en de relatie met de eilandbewoners.

Toch krijgt dit verhaal van mij slechts 3 van de 5 sterren. Het is een kwestie van smaak. Het verhaal kwam niet dichtbij, ik voelde steeds een afstand. Ik wilde wel weten hoe het zou eindigen voor J., maar ik kon er niet rouwig om zijn. Ik voelde geen sympathie voor de hoofdpersonen, ik leefde niet echt met ze mee. Ik voelde me echt een toeschouwer van het verhaal. En dan van zo’n verhaal dat je van horen zeggen hebt. Hier en daar vond ik het taalgebruik en de filosofische omschrijvingen prachtig, maar soms net iets te zweverig of vergezocht. Misschien moet ik het een paar keer herlezen voordat ik het beter kan waarderen, doordat ik dan alles waarschijnlijk beter kan begrijpen vanuit filosofisch oogpunt.

Advertenties

Recensie: Het onmogelijke leven – Kate Scelsa

wp-1450895877918.jpg

Recensie: Het onmogelijke leven – Kate Scelsa
Uitgeverij: Clavis Young Adult

Clavis Young Adult stuurde mij het boek Het onmogelijke leven toe om te recenseren. Ik was al blij verrast bij ontvangst, want voor het eerst in jaren had ik weer een hardcover in handen. Eén met een prachtige cover, daar wordt je meteen al vrolijk van. Eerlijk is eerlijk, dit zou mijn eerste kennismaking met Young Adult worden, dus ik was benieuwd of het boek wel wat voor mij zou zijn. Young adults zijn tenslotte aan het eind van hun tienerjaren, begin twintig en ja, ik ben bijna 35, dus die tijd heb ik al een poosje achter me gelaten. Vol goede moed begon ik aan dit boek. Nieuwsgierig wat ik ervan vind? Lees snel verder….

Samenvatting
De zestienjarige MIRA begint met een schone lei op een nieuwe school. Deze keer zal ze doen alsof ze net als alle andere tieners kan functioneren, dat heeft ze haar ouders beloofd. Alsof ze niet doodmoe wordt van dit leven, en zich alleen echt wakker voelt als ze bij Sebby is.

SEBBY is Mira’s gay best friend. Hij lijkt altijd opgewekt, al is het leven in zijn pleeggezin allesbehalve een pretje. Samen hebben Mira en Sebby een wereld van magische rituelen en spontane roadtrips verzonnen, om het onmogelijke leven mogelijk te maken.

JEREMY, de verlegen jongen die zich na een incident aan het einde van vorig schooljaar in isolement heeft teruggetrokken, staat plots oog in oog met Sebby en Mira. En daarna zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn.

Fragment
JEREMY

De volgende paar weken gedroeg ik me alsof het helemaal niet zo vreemd was dat ik opeens vrienden had. Als mijn vader weer eens blij verrast reageerde als ik vroeg of ik zaterdag naar het winkelcentrum mocht, of naar Mira om een film te kijken, deed ik alsof hij overdreef, alsof ik nu ook weer niet zó eenzaam geweest was. Dat was het gemakkelijkste. Natuurlijk was ik zelf nog verbaasder dan hij, maar ik wilde er niet te veel over nadenken, want dan sloeg de angst dat het niet zou blijven duren meteen weer toe.

Over de auteur
Kate Scelsa speelt toneel en schrijft boeken. Soms zelfs tegelijkertijd. Grote gedeelten van Het onmogelijke leven schreef ze immers tijdens haar rol als secretaresse in de acht uur durende voorstelling Gatz, een toneelstuk gebaseerd op The Great Gatsby, dat tussen 2004 en 2012 wereldwijd is opgevoerd. Kate woont samen met haar vrouw en hun twee zwarte katten in Brooklyn.

Mijn mening
Kate Scelsa heeft dit verhaal op prachtige wijze verteld! Het verhaal wordt vanuit de drie hoofdpersonen verteld: Mira, Sebby en Jeremy. Het verhaal van Jeremy wordt volledig vanuit de ik-persoon verteld, dat van Mira vanuit de 3e persoon enkelvoud en het verrassendste vond ik dat het verhaal van Sebby vanuit het jij-perspectief verteld wordt. Dit laatste was even wennen, maar uiteindelijk kwam ik er wel doorheen. Het scheelt misschien ook dat er niet veel hoofdstukken vanuit Sebby verteld worden.

De manier waarop je in het verhaal gezogen wordt is fantastisch. Door de vlotte schrijfstijl vlieg je door de pagina’s. Ook al is het voor mij al enige jaren geleden, ik kon me weer helemaal verplaatsen in het gevoel dat je als tiener kunt hebben als je er op school niet helemaal bij hoort. Natuurlijk zijn de verhalen in dit boek vele malen heftiger, maar ik denk dat het wel aardig de tijdsgeest weergeeft met de problemen waar jongeren tegenwoordig tegenaan (kunnen) lopen. Soms schokkend, soms vertederend, maar ook vrij realistisch. Thema’s als liefde, vriendschap en eenzaamheid spelen een grote rol.

De opbouw van het verhaal is erg mooi: elk hoofdstuk wordt vanuit Jeremy, Mira of Sebby verteld. De informatie die je over deze personen krijgt, over hun verleden en over het gezin waarin ze opgroeien, wordt heel mooi gedoseerd. Elke keer wil je verder lezen, omdat je wilt weten of je vermoedens correct zijn of, als je nog geen idee hebt, hoe het allemaal zover heeft kunnen komen, dat degene is geworden zoals hij is geworden.

Ik geef deze Young Adult dan ook 4 van de 5 sterren. Een ster minder, omdat ik toch een beetje moeite had met het vertelperspectief van Sebby, in de jij-persoon. Hoewel ik het erg knap vind, heeft het zeker niet mijn voorkeur. Eigenlijk ben ik nu wel heel benieuwd hoe het met deze drie tieners afloopt: pleegt er één zelfmoord, maken ze school af, hoe vergaat het hen in de liefde? Allemaal vragen die zeker in een vervolg zouden passen, nu maar hopen dat Kate Scelsa snel een vervolg schrijft!

Recensie: Ma – Hugo Borst

wp-1450365725681.jpg

Recensie: Ma – Hugo Borst
Uitgeverij: Lebowski publishers

Voor Lebowski publishers mocht ik Ma van Hugo Borst recenseren voor mijn boekenblog: Boekenrupsjenooitgenoeg. Omdat ik zelf bezig ga met het schrijven van levensverhalen, wil ik ook meer levensverhalen lezen. Dementie heeft mij altijd al gefascineerd. Het lijkt me verschrikkelijk om te merken dat je geheugen op deze manier aftakelt. Dit is niet alleen moeilijk voor jezelf, maar ook voor de omgeving. Ik was dus ook erg benieuwd hoe Hugo Borst hiermee omgaat. Hij beschrijft het mantelzorgen voor zijn moeder in columns die hij voor dit boek hier en daar aangepast heeft. Wat ik hiervan vond? Lees snel verder!

Samenvatting
Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon.

Fragment
Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. ‘Het is hier verschrikkelijk,’ zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: ‘Je kan beter mijn kop inslaan.’ ‘Dan kom ik in de gevangenis, ma.’ ‘Dat is waar,’ zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook, peinzen. Peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.

Over de auteur
Hugo Borst (Rotterdam, 1962) staat bekend als een kritische man die altijd zegt wat hij denkt, zelfs als hij beter kan zwijgen – iets dat hij gemeen heeft met Louis van Gaal, over wie hij in 2014 de ‘psycho-biografie’ O, Louis schreef. Naast het schrijven van boeken is Hugo is ook columnist voor Algemeen Dagblad en het magazine Esquire. Daarnaast is Borst hoofdredacteur van het literaire voetbaltijdschrift Hard gras.
Toch is Borst niet alleen bekend vanwege zijn pen. Voor de televisie maakte hij een ontroerend, twee uur durend, afscheidsinterview met Marco van Basten en in de poëtische tv-serie Over vaders & zonen ging hij op zoek naar wat mannen toch precies voelen. Bijna tien jaar was hij een episch panellid van het live-programma Studio Voetbal. Elke zondagavond moraliseerde en provoceerde hij erop los. Maar wat hij het liefst doet is schrijven.

Mijn mening
Hoewel ik helemaal niks heb met Hugo Borst, ik vind het eigenlijk maar een vies, irritant ventje, vind ik wel dat hij op fantastische wijze met zijn dementerende moeder omgaat! Hij gaat op punten mee in haar beleving, om haar niet overstuur te maken. Maar hij weet ook wanneer hij eerlijk moet zijn, ook al komt het misschien hard over. Ik vind het wel grappig dat hij over sommige onderwerpen toch nog lichte gêne voelt, ook al horen de poep- en plasperikelen bij dementerende ouderen. Hij weet zijn belevenissen met zijn moeder met de nodige humor te vertellen, wat het onderwerp iets lichter maakt.

Ik vind het een aandoenlijk verhaal, eerlijk en confronterend. Wat ik bijzonder vind, is dat we door middel van een aantal foto’s ook een beeld krijgen van Ma Borst. Op de foto’s kun je ook zien hoe ze achteruit gaat: de wezenloze uitdrukking die ze op de laatste foto’s heeft zijn treffend. Het lijkt mij vreselijk om te weten dat je dementeert. Vooral voor Ma moet dit verschrikkelijk zijn: zij heeft gezien hoe haar zussen, broer en vader door Alzheimer langzaamaan hun grip op de werkelijkheid verloren. Ze weet dus wat haar te wachten staat, ook al zal zij zich er op een bepaald punt niet meer bewust van zijn.

Ik geef Ma dan ook 5 sterren: de combinatie van humor, eerlijkheid en de triestheid van het verhaal zijn erg goed. Doordat het boek in een soort columnvorm is geschreven lees je er snel doorheen. Wat mij betreft een echte aanrader!

Het geheim van Vesalius – Jordi Llobregat

wp-1449586796584.jpg

Het geheim van Vesalius kreeg ik van Meridiaan Uitgevers om te recenseren. Het onderwerp boeit me enorm, omdat ik altijd al geïnteresseerd ben geweest in geneeskunde. En laat dit nu een mysterieus verhaal zijn over het beroemdste werk van Vesalius, waarin hij de anatomie van de mens nauwkeurig beschrijft. De perfecte combinatie van spanning en geneeskunde. Tenminste, zo lijkt het vooraf. Wil je weten of dit boek aan mijn verwachtingen heeft voldaan? Lees dan gauw verder….

Samenvatting
Barcelona, 1888, het jaar van de Wereldtentoonstelling.

Daniel Amat, een jonge professor uit Oxford, keert na jarenlange afwezigheid terug naar de stad omdat zijn vader is overleden. Al snel raakt hij betrokken bij een aantal gruwelijke moorden op jonge meisjes. Daniel gaat op zoek naar de meedogenloze moordenaar en wordt daarbij geconfronteerd met zaken uit het verleden die hij meende voor eeuwig en altijd achter zich te hebben gelaten.

De straatarme journalist Bernat Fleixa jaagt op een scoop. Samen met de briljante student geneeskunde Pau Gilbert zoekt hij het eeuwenoude manuscript van Vesalius, grondlegger van de anatomie. Maar er zijn meer kapers op de kust en een van hen heeft zeer duistere bedoelingen …

Verraad, verboden liefde en geheimen tegen de achtergrond van het tumultueuze, razendsnel veranderende Barcelona van de negentiende eeuw, waar niets is wat het lijkt en niemand veilig is voor het verleden.

Over de auteur
Jordi Llobregat (1971, Valencia) is, naast auteur, ook de directeur van een bedrijf gespecialiseerd in stadsontwikkeling en de organisator van het noir fiction festival Valencia Negra. Het geheim van Vesalius is zijn eerste roman.

Mijn mening
Ik moest even in het verhaal komen, maar toen ik eenmaal de smaak te pakken had, kon ik het boek nauwelijks wegleggen. Llobregat heeft een hele fijne manier van vertellen. Hij wisselt het vertelperspectief bijna elk hoofdstuk. Dit lijkt eerst vervelend omdat het verhaal van de hak op de tak springt, maar hoe verder je komt hoe beter het effect blijkt: je wilt blijven doorlezen, omdat je zo graag wilt weten hoe het verhaal verder gaat en hoe het met alle personages afloopt.

De hoofdpersonages worden allemaal erg goed uitgewerkt en hebben genoeg diepgang. Zelfs de bijfiguren krijgen karakteristieken mee waardoor je ze steeds weer herkent, ook al kun je de namen misschien niet even goed onthouden. Dat laatste had ik tenminste, want er komt bijvoorbeeld een Sánchez en een Sanchís in voor. De ene is een corrupte politieofficier, terwijl de andere de baas is van de plaatselijke krant. Dan is het fijn dat je de karakteristieken van de persoon wel hebt onthouden, zodat je in ieder geval weet met welk figuur je te maken hebt.

“Vivitur ingenio, caetera mortis erunt”
De geest leeft voort, al het andere is sterfelijk – Andreas Vesalius (1514 – 1564)

Dit motto is de rode draad door het verhaal. De thema’s sterfelijkheid, rouw, maar ook liefde en doorzettingsvermogen worden hier prachtig aan opgehangen. Dit verhaal heeft voor mij alle ingrediënten om de volledige 5 sterren te verdienen: humor, spanning, intrige, mysterie, tragedie. Het is zo goed uitgewerkt! Er zitten een paar zeer verrassende wendingen in het verhaal, die absoluut toegevoegde waarde hebben. Ik verklap ze hier uiteraard niet, maar raad jullie aan het boek te gaan lezen. Het geheim van Vesalius heeft mijn verwachtingen zelfs overtroffen.

De zoektocht naar het geheime manuscript van Vesalius en naar de moordenaar doet een beetje denken aan De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón. Dezelfde sfeer en dezelfde soort zoektocht. Maar toch op geheel eigen wijze weergegeven. Lezen dus!