Recensie: Koken voor de keizer – Marloes Morshuis

wp-1453730624070.jpgUitgeverij: Lemniscaat

Voor het eerst recenseer ik een kinderboek! Na alle, soms heftige, boeken voor volwassenen was ik een beetje bang dat een kinderboek mij niet meer zou kunnen boeien, dus ik vond het wel een beetje spannend. Koken voor de keizer is een boek voor kinderen tussen 9-12 jaar schat ik zo. Nog niet voor mijn kinderen helaas, maar als ze zover zijn, dan kunnen zij het boek ook lezen. Natuurlijk krijgen jullie van mij eerst een samenvatting en daarna mijn mening, dus lees snel verder!

Samenvatting
De elfjarige Mick moet koken voor zijn leven. Zeven dagen lang moet hij iets maken wat keizer Linus I van het eiland Minelotte lekker vindt. Probleem: de keizer lust niets.

Sinds de oude koning dood is, regeren de keizer en zijn raadsheer Minelotte met harde hand. Protesteren is gevaarlijk: voor je het weet zit je gevangen op de Witte Rots, een kaal eilandje voor de kust.

Als Mick in de problemen komt, gaat hij een weddenschap aan met de keizer. Wint Mick de strijd op leven en dood, dan redt hij niet alleen zichzelf maar ook alle mensen die zijn verbannen. Verliest hij, dan wacht hem een gruwelijke straf…

Koken voor de keizer is een spannend boek over kinderen die zichzelf moeten redden, over eten zoeken in de natuur en vissen vangen uit de zee – en over intussen ook je ouders missen. Leuk detail: de recepten die Mick maakt, zijn opgenomen achterin het boek!

Over de auteur
Marloes Morshuis is zelfstandig copywriter (www.marloesmorshuis.nl) en werkte eerder als campagnecoördinator en redacteur. Ze schreef onder meer de tweede editie van De kleine Twitter voor Dummies (2013, Pearson) en in 2011 was ze co-auteur van Psychologie van het boodschappenbriefje (Uitgeverij Palmslag). Koken voor de keizer is haar debuut in de kinderboekenwereld.

Mijn mening
Wat was het leuk om weer eens een kinderboek te lezen! Zeker voor herhaling vatbaar. Marloes Morshuis heeft met Koken voor de keizer een goed debuut gemaakt. Ik vind dat ze op mooie en begrijpelijke wijze heeft verteld hoe kinderen gemis en verlies ervaren, dat ieder dat op zijn eigen manier verwerkt.

Prachtig ook hoe ze vertelt hoe een jongen van 11 jaar zelf op zoek gaat naar de ingrediënten die hij nodig heeft voor de gerechten die hij wil koken. En dat hij ze ook zelf kookt, ook al krijgt hij hier en daar een beetje hulp. De zelfredzaamheid van Mick is bewonderenswaardig vind ik en ik hoop ook dat hij een voorbeeld zal zijn voor vele kinderen.

De recepten achter in het boek ga ik misschien nog wel eens proberen, want ik ben erg nieuwsgierig geworden naar bijvoorbeeld de gravad laks. En wie weet dat ik mijn kinderen zo gek kan krijgen om over een aantal jaar dit boek te lezen en zelf de keuken in te stappen om een van de recepten voor ons klaar te maken. Ik ga ze dit boek zeker aanraden en dat doe ik aan iedereen!
De volledige 5 sterren zijn wat mij betreft zeker verdiend!

Advertenties

Recensie: Anna – Niccolò Ammaniti

wp-1452766485467.jpg

Ik doe vandaag, donderdag 14 januari, mee aan het blogbom van Lebowski Publishers over het boek Anna van Niccolò Ammaniti. Het boek met een prachtige cover, die mij nieuwsgierig maakt naar het verhaal. Uiteraard geef ik jullie mijn mening, maar niet voordat ik een korte samenvatting heb gegeven.

Samenvatting
Sicilië is verworden tot een mysterieus en vergeten eiland zonder elektriciteit, waar wilde honden je achtervolgen over lege snelwegen. Een virus heeft alle volwassenen op het eiland uitgeroeid, alleen de jeugd is overgebleven. De 13-jarige Anna en haar acht jaar oude broertje Astor proberen te overleven aan de hand van het notitieboekje van hun moeder. In een desolaat landschap zoeken zij samen met hun hond een weg naar het vasteland, op zoek naar een nieuwe toekomst.
Lees meer op: http://www.lebowskipublishers.nl/boek/Anna-T9077.html

Over de auteur
Niccolò Ammaniti (1966) is de auteur van de bestsellers Ik haal je op, ik neem je mee (meer dan 300.000 exemplaren verkocht in Nederland), Ik ben niet bang (160.000 exemplaren verkocht) en Zo God het wil. Daarnaast schreef hij Het laatste oudejaar van de mensheid, Laat het feest beginnen!, Ik en jij en Een delicaat moment. Zijn werk verschijnt in 44 landen en meerdere van zijn boeken zijn succesvol verfilmd.

Mijn mening

Ik had hoge verwachtingen van dit boek. Ik heb alleen maar jubelende recensies over zijn vorige boeken gelezen en het lijkt alsof deze auteur niets fout kan doen. Omdat ik nog niets gelezen had van Niccolò Ammaniti, vond ik dat dit de perfecte gelegenheid was om te oordelen of hij echt zo geweldig schrijft.

De schrijfstijl is vlot, waardoor het verhaal lekker leest. Het vertelperspectief is prima en komt bijna alleen vanuit Anna in de 3e persoon enkelvoud. Op enkele hoofdstukken na, waar vaak een alwetende verteller aan het woord is. Niccolò Ammaniti heeft een prachtig taalgebruik. Hij beschrijft alles duidelijk, mooi en zintuiglijk. Daar hou ik wel van.

Toch kon het verhaal zelf mij niet boeien. Vooraf vond ik het een interessant gegeven: een eiland dat door de Rode Ziekte volledig ontdaan is van volwassenen. Een desolaat landschap dat door branden geteisterd is. En een meisje dat zoekt naar genezing, om te voorkomen dat ze de Rode Ziekte ook krijgt. Een soort queeste en overlevingstocht dus. Maar de werkelijkheid is dat het verhaal meer sciencefictionachtig aan doet. Het verhaal speelt in de toekomst, in 2020. Het is in mijn ogen een verhaal vol bizarre gebeurtenissen. En dat is helaas niet mijn smaak.

Ik ben misschien te nuchter om in de fantasie van deze schrijver mee te gaan. Het is absoluut geen slecht boek, maar ik hou er niet van. Het nodigt mij niet uit om meer van Niccolò Ammaniti te gaan lezen. Als dit niet zijn beste boek is, laat het mij dan weten, dan waag ik misschien nog een poging, maar als iedereen jubelend is over dit boek, dan zoek ik verder naar een auteur die mij beter kan boeien met zijn verhalen.

Ik hou het op een magere 3 sterren. Waarbij hij van mij veel credits krijgt voor het taalgebruik en de vlotte schrijfstijl, ondanks dat het soms te langdradig is of onnodig uitwijdt.

Recensie: Liefde kan mislukken – Matthew Quick

wp-1451845837635.jpg

Ik ben door Uitgeverij Lemniscaat uitgekozen om het boek Liefde kan mislukken van Matthew Quick te recenseren. En wat een cadeautje: een echte hardcover editie! Ik was uiteraard erg benieuwd naar dit verhaal, de samenvatting zorgde ervoor dat ik wilde weten of dit een soort roadtrip zou worden of een ander soort zoektocht. Liefde kan mislukken is een deel van een citaat van Kurt Vonnegut, dus ik hoopte dat het niet te hoogdravend zou worden. Benieuwd naar mijn mening? Lees dan snel de samenvatting en het fragment (of sla deze twee over als je je nieuwsgierigheid niet kunt bedwingen) en daarna mijn mening!

Samenvatting
Als Portia’s huwelijk aan stukken barst , stort ze compleet in. Niet dat dat huwelijk nu was om over naar huis te schrijven… Het leek heel wat, het glamourleven in Florida, maar was niets meer dan een vergulde buitenkant zonder inhoud.
In het dorp van haar jeugd, waar nauwelijks iets veranderd is, probeert Portia haar leven weer op orde te krijgen.
Als ze hoort dat haar held van de middelbare school – Mr. Vernon, haar leraar Engels – door een gewelddadig voorval een kluizenaar is geworden, neemt ze het op zich zijn leven, en hemzelf, in ere te herstellen. Misschien, als haar dat lukt, kan ze ook haar eigen leven weer ter hand nemen.
Tijdens haar queeste komen een goedgebekte oude non, een jongetje dat dol is op heavy metal en een voormalige heroïnejunk op haar pad. Drie personen die een plek in haar hart krijgen – en in dat van de lezer, die met Portia blijft hopen dat het goed komt met Mr. Vernon, en met haarzelf.

Fragment
‘Af en toe moet je ergens in geloven, jongens. Dat probeer ik jullie duidelijk te maken. De wereld zal dat geloof uit je willen wringen. Met alle mogelijke middelen. “Als mensen de wereld met zoveel moed betreden, moet de wereld hen doden om hen te breken, en natuurlijk doodt de wereld hen. De wereld breekt iedereen en velen zijn daarna sterk op de gebroken plekken. Maar degenen die niet breken worden gedood. Zonder aanziens des persoons doodt de wereld iedereen die heel goed, heel zachtaardig of heel moedig is. Als je dat alles niet bent, word je evengoed gedood, maar dan is er geen haast bij.” Weet iemand wie dat geschreven heeft?’
Voor ik er erg in had, stak ik mijn hand op. ‘Ernest Hemmingway. Het komt uit
Afscheid van de wapenen. Dat hebben we in de vierde gelezen.’
‘Heel goed. En geloof jij dat de wereld je wil breken?’
‘Ik snap het niet.’
‘Je zit nu in de zesde, Miss Kane. Volgend jaar sta je met beide benen in de echte wereld. Het is belangrijk dat je deze dingen snapt. Van het grootste belang zelfs.’
‘Wat voor dingen?’
‘De prijs die je betaalt als je sterk bent.’
‘Ik snap het geloof ik nog steeds niet.’
‘Dat komt wel,’ zei hij terwijl hij me recht aankeek. ‘Dat komt heus wel, Miss Kane. Dat beloof ik. Dat beloof ik jullie allemaal,’zei hij tegen de klas. ‘En nog voor ik begin, weet ik al dat velen van jullie meelopers zijn. Kuddedieren die in elkaar krimpen als ze het woord “toets” horen. Mensen die eerst het lokaal rondkijken voor ze iets zeggen of doen. Maar je kunt jezelf bevrijden. Je hebt nog tijd, jongens. Om vrij te zijn. Om tegen Pavlov te zeggen dat je geen hond bent. Wil je vrij zijn? Nou?’

Over de auteur
Matthew Quick doceerde jarenlang met veel plezier Engelse literatuur en film aan een middelbare school. Hij verliet zijn baan om zijn droom waar te maken: schrijver worden. Hij studeerde Creative Writing en ontving een eredoctoraat in ‘Humane Letters’.
Hij brak door met zijn debuut The Silver Linings Playbook. Zijn werk is in dertig talen vertaald en werd meermalen bekroond. In 2013 stond Matthew Quick op de shortlist voor de TIME/Most Influential People of the Year. Liefde kan mislukken is zijn zesde roman.

Mijn mening

Als hij al zijn boeken zo schrijft, heb ik een nieuwe favoriete auteur! Het verhaal grijpt je direct vanaf het begin en sleurt je mee. Doordat het boek in vier delen en een epiloog opgedeeld is, die elk vanuit een andere “ik” verteld worden (Portia Kane, Nate Vernon, Chuck Bass en de brieven van Zuster Maeve), kun je je ook goed inleven en verplaatsen in deze personen. Zo krijgt het verhaal ook de nodige diepgang.

Het verhaal is goed uitgedacht en zowel hoopgevend als somber. Wat heerlijk om zo’n bevlogen leraar te hebben, die je wijze levenslessen meegeeft. En wat een deceptie als je hem terugvindt, terwijl hij bezig is om zichzelf van kant te maken en hij zichzelf waardeloos vindt. De literatuurverwijzingen en de verwijzingen naar de heavy metal van de jaren ’80 zijn zowel prachtig en heerlijk contrasterend als herkenbaar (voor mij tenminste).

De levensfilosofie “je wordt wie je verkiest te zijn” is de rode draad door het hele boek. Maak je eigen keuzes vanuit je hart, wees moedig, werk hard en geniet ervan. Misschien komt het omdat dit thema (je hart volgen en ervoor gaan) nu heel erg speelt in mijn eigen leven, maar ik werd door dit boek geraakt. Vooral aan het eind, als Portia eindelijk haar eerste roman schrijft omdat dat haar droom is, voel ik dat dit ook een beetje op mij slaat. Ik sta op het punt om aan mijn eerste boek te beginnen (weliswaar een levensboek, maar toch) en dit geeft mij weer de nodige moed: je kunt alles als je er zelf maar in gelooft. Volg je hart en werk hard voor je droom.

Dan is het natuurlijk geen verrassing dat ik dit boek de volledige 5 sterren geef. Het is dat er niet een hogere beloning bestaat, want dit verhaal overtrof zichzelf. Tegen iedereen die nog twijfelt (aan zichzelf of om dit boek te gaan lezen) wil ik maar één ding zeggen: LEES DIT BOEK!

wp-1451845837635.jpg