Recensie: Anna – Niccolò Ammaniti

wp-1452766485467.jpg

Ik doe vandaag, donderdag 14 januari, mee aan het blogbom van Lebowski Publishers over het boek Anna van Niccolò Ammaniti. Het boek met een prachtige cover, die mij nieuwsgierig maakt naar het verhaal. Uiteraard geef ik jullie mijn mening, maar niet voordat ik een korte samenvatting heb gegeven.

Samenvatting
Sicilië is verworden tot een mysterieus en vergeten eiland zonder elektriciteit, waar wilde honden je achtervolgen over lege snelwegen. Een virus heeft alle volwassenen op het eiland uitgeroeid, alleen de jeugd is overgebleven. De 13-jarige Anna en haar acht jaar oude broertje Astor proberen te overleven aan de hand van het notitieboekje van hun moeder. In een desolaat landschap zoeken zij samen met hun hond een weg naar het vasteland, op zoek naar een nieuwe toekomst.
Lees meer op: http://www.lebowskipublishers.nl/boek/Anna-T9077.html

Over de auteur
Niccolò Ammaniti (1966) is de auteur van de bestsellers Ik haal je op, ik neem je mee (meer dan 300.000 exemplaren verkocht in Nederland), Ik ben niet bang (160.000 exemplaren verkocht) en Zo God het wil. Daarnaast schreef hij Het laatste oudejaar van de mensheid, Laat het feest beginnen!, Ik en jij en Een delicaat moment. Zijn werk verschijnt in 44 landen en meerdere van zijn boeken zijn succesvol verfilmd.

Mijn mening

Ik had hoge verwachtingen van dit boek. Ik heb alleen maar jubelende recensies over zijn vorige boeken gelezen en het lijkt alsof deze auteur niets fout kan doen. Omdat ik nog niets gelezen had van Niccolò Ammaniti, vond ik dat dit de perfecte gelegenheid was om te oordelen of hij echt zo geweldig schrijft.

De schrijfstijl is vlot, waardoor het verhaal lekker leest. Het vertelperspectief is prima en komt bijna alleen vanuit Anna in de 3e persoon enkelvoud. Op enkele hoofdstukken na, waar vaak een alwetende verteller aan het woord is. Niccolò Ammaniti heeft een prachtig taalgebruik. Hij beschrijft alles duidelijk, mooi en zintuiglijk. Daar hou ik wel van.

Toch kon het verhaal zelf mij niet boeien. Vooraf vond ik het een interessant gegeven: een eiland dat door de Rode Ziekte volledig ontdaan is van volwassenen. Een desolaat landschap dat door branden geteisterd is. En een meisje dat zoekt naar genezing, om te voorkomen dat ze de Rode Ziekte ook krijgt. Een soort queeste en overlevingstocht dus. Maar de werkelijkheid is dat het verhaal meer sciencefictionachtig aan doet. Het verhaal speelt in de toekomst, in 2020. Het is in mijn ogen een verhaal vol bizarre gebeurtenissen. En dat is helaas niet mijn smaak.

Ik ben misschien te nuchter om in de fantasie van deze schrijver mee te gaan. Het is absoluut geen slecht boek, maar ik hou er niet van. Het nodigt mij niet uit om meer van Niccolò Ammaniti te gaan lezen. Als dit niet zijn beste boek is, laat het mij dan weten, dan waag ik misschien nog een poging, maar als iedereen jubelend is over dit boek, dan zoek ik verder naar een auteur die mij beter kan boeien met zijn verhalen.

Ik hou het op een magere 3 sterren. Waarbij hij van mij veel credits krijgt voor het taalgebruik en de vlotte schrijfstijl, ondanks dat het soms te langdradig is of onnodig uitwijdt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s