Recensie: Veenbrand – Karin Fossum

wp-1458411933621.jpg
Recensie: Veenbrand – Karin Fossum
Uitgeverij Marmer

Ik ben lid van het lezerspanel van Uitgeverij Marmer. Een paar weken geleden kwam de oproep wie het nieuwste boek van Karin Fossum vooruit wilde lezen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen natuurlijk! Ik ben dol op Noorwegen en ik lees graag de boeken van Karin Fossum. Benieuwd of haar nieuwste boek aan mijn verwachtingen voldeed? Lees dan gauw verder…

Samenvatting
In een caravan op het terrein van een boer worden de lichamen gevonden van een vrouw en een klein kind. Ze zijn met messteken om het leven gebracht. Inspecteur Konrad Sejer en zijn collega Jacob Skarre staan voor een raadsel: er is geen teken van seksueel misbruik en er zijn nog volop waardevolle spullen aanwezig. De rechercheurs zijn ervan overtuigd dat de moeder van de vermoorde vrouw informatie achterhoudt die van belang kan zijn voor het onderzoek, maar de vrouw weigert opheldering te geven over het verleden van haar dochter. Een persoonlijk motief ligt voor de hand, maar wie voelt zoveel woede jegens een kleine jongen en zijn vriendelijke, zachtaardige moeder?

Over de auteur

Karin Fossum pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar jongste thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman.

Mijn mening
Karin Fossum levert weer kwaliteit! Zoals ik van haar eerdere boeken gewend ben, wordt het verhaal langzaam verteld. Er zit niet veel vaart in, maar is toch spannend. Dit komt doordat Karin Fossum haar personages heel goed uitwerkt. Er wordt veel van de achtergrond en het karakter van haar hoofdpersonages blootgegeven, maar wel stukje bij beetje. Hierdoor blijf je nieuwsgierig: wat gebeurt er verder, hoe ontwikkelt een bepaalde karaktertrek of stoornis zich en hoe is iedereen met elkaar verbonden?

Het verhaal wordt vanuit verschillende personen verteld, waardoor je je goed kunt inleven in vrijwel elk personage. Soms verspringt het vertelperspectief nogal abrupt, maar dat vergeef ik de schrijfster. Karaktertrekken worden goed uitgewerkt en consequent doorgevoerd en dat vind ik belangrijk.

Ik vind het ook fijn dat de sfeer van Noorwegen zo goed gevangen wordt. Het leven in Noorwegen lijkt zich langzaam af te spelen, zeker op het platteland en in dorpjes. Iedereen kent iedereen, maar niet goed genoeg om de deur plat te lopen bij elkaar. Zo is de Noorse cultuur niet. Men zal je niet snel persoonlijke vragen stellen, dat merk je ook heel erg in het boek. De informatie moet echt uit de hoofdpersonen getrokken worden. En Konrad Sejer vraagt wel veel over het verleden van de vermoorde moeder en de verdachten, maar hij zal zijn vermoedens niet snel uitspreken en laat het initiatief om te vertellen heel erg bij degene die hij ondervraagt. Pas als hij zeker weet hoe het zit, confronteert hij de ondervraagden met zijn informatie.

Binnen het lezerspanel ontstond nog wel een discussie over het feit dat er literaire thriller op de voorkant staat. Volgens sommigen schept dat predicaat verwachtingen die volgens hen niet ingelost worden. Persoonlijk kijk ik niet zo naar dit soort labels. Er moet blijkbaar een label aangehangen worden, maar het schept bij mij geen hoge verwachtingen. Ik kijk meer naar de auteur en de samenvatting op de achterkant van het boek.
Bij thriller denk ik aan spanning en ik ben van mening dat die verwachting wel ingelost is, ook al heb je vrij snel een vermoeden wie de dader is. De manier waarop de daad gepleegd is en het waarom wordt naar mijn mening goed gedoseerd prijsgegeven en dat is ook spanning. Misschien dat anderen psychologische thriller beter op zijn plek vinden? Want een misdaadroman is het ook niet echt, daarvoor vind ik weer dat er te weinig actie in zit. Gelukkig heeft iedereen zijn eigen mening en eigen smaak!

Ik geef dit boek 5 sterren. De sfeer wordt goed weergegeven, de personages worden goed uitgewerkt en het verhaal is goed opgebouwd. Verder ben ik in 2 dagen door het boek heen gevlogen, dat gebeurt mij niet vaak! Ondanks dat het een deel van een serie is, is het boek heel goed zelfstandig te lezen. Maar het wordt tijd om de ontbrekende delen in de Konrad Sejer-serie ook te gaan lezen, heerlijk om me onder te dompelen in de typische Noorse sfeer! Nu de tijd er nog voor vinden…

Advertenties

Recensie: Tot op de bodem – Lisa Gardner, inclusief verslag Meet & Greet!

wp-1457953843579.jpgRecensie en verslag Meet & Greet: Tot op de bodem – Lisa Gardner
Uitgeverij: Cargo

Een tijdje terug heb ik meegedaan aan een prijsvraag van bol.com op Facebook. Als je een originele vraag kon bedenken die je aan Lisa Gardner wilde stellen, dan kon je een leesexemplaar van Tot op de bodem winnen. En zat je bij de meest originele inzendingen, dan werd je ook uitgenodigd voor de Meet & Greet met Lisa Gardner op het hoofdkantoor van bol.com in WTC Utrecht. Ik was dus blij verrast dat ik zowel het boek als de Meet & Greet gewonnen had! Dit keer dus niet alleen een recensie, maar ook een verslag van de gezellige Meet & Greet met Lisa Gardner bij bol.com.

Samenvatting
Mijn naam is Nicky Frank. Ik moet een meisje redden. Of niet? Op wonderlijke wijze heeft Nicole Frank een auto-ongeluk overleefd. Als de politie haar verhoort, heeft ze het over een klein meisje dat bij haar in de auto zat. De politie kan echter geen spoor van dit meisje ontdekken…

Over de auteur
Lisa Gardner, een pseudoniem van Lisa Baumgartner (1971), is een Amerikaanse schrijfster, geboren en opgegroeid in Hillsboro, Oregon, waar ze afstudeerde aan de Glencoe High School. Als Lisa Gardner debuteerde ze in 1998 met de thriller Bloedbruiloft, het eerste deel van een reeks rond FBI-profiler Pierce Quincy. Ze werkte ruim twee jaar aan deze thriller en deed grondig onderzoek bij verschillende beveiligingsbureau’s.

Onder de naam Alicia Scott debuteerde ze als schrijfster echter alwp-1457953645719.jpg in 1992, toen ze voor Silhouette Intimate Moments haar eerste roman schreef (Walking after Midnight); in die serie volgden nog twaalf romans.

Lisa Gardner is een van de meest geprezen en succesvolle misdaadauteurs ter wereld. Ze wordt in dertig landen vertaald en verkocht meer dan 22 miljoen boeken. In 2012 stond ze met maar liefst drie titels tegelijk in de New York Times-bestsellerlijst. Lisa woont in New Hampshire met haar gezin.

Mijn mening
Beklemmend. Dat is het eerste wat in me opkomt als ik dit boek moet omschrijven. Wat moet het vreselijk zijn om eigenlijk opgesloten te zijn in je eigen hoofd. Dat je stemmen hoort, niet weet wie je bent en niet weet wie de mensen om je heen zijn. Maar ook dat je niet weet wat er gebeurd is. En niet weet of je wel bent wie je denkt te zijn. Stukje bij beetje ontdek je wat er in je verleden is gebeurd, maar of je dat wel wilt weten…

Ontzettend goed geschreven. Lisa Gardner vertelt het verhaal met veel vaart en op zo’n manier, dat je je helemaal kunt inleven in Nicole Frank. Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld: het ene hoofdstuk in de ik-vorm vanuit Nicole Frank en het andere hoofdstuk in de derde persoon enkelvoud vanuit het perspectief van Wyatt Foster en Tessa Leoni. Dit zorgt mede voor de spanning.

Het verhaal neemt zoveel wendingen, dat je telkens weer verrast wordt. Zodra je denkt dat je weet hoe het zit, gebeurt er weer iets wat je aan het twijfelen brengt. Maar het is nooit teveel. Lisa Gardner weet dit heel goed te doseren. Je wilt blijven doorlezen, want je wilt weten hoe het nu wél zit.

Ondanks dat dit boek een deel in een serie is, is het heel goed afzonderlijk te lezen! Mijn eindconclusie is dan ook een dik verdiende 5 sterren. De maximale score. Dit was het eerste boek dat ik van haar gelezen heb, maar zeker niet het laatste!

Verslag Meet & Greet
Op donderdag 3 maart was het dan zo ver: de Meet & Greet bij bol.com. Tussen 11.30 en 11.45 werden we verwacht op het hoofdkantoor van bol.com in het WTC in Utrecht. Wat een pand is dat zeg! Prachtig! Bij binnenkomst zie je de receptie van bol.com direct: een mooie blauwe bol met daarin een klein kantoortje met balie. Toen iedereen er was, werden we opgehaald en meegenomen naar boven, naar een mooie ruimte, vol boekentorens, boekenkasten en lekkere hapjes en drankjes! Want er zat een goed verzorgde high tea bij!

wp-1457953638233.jpg Nadat we allemaal een plekje hadden gevonden met een kopje koffie of thee, kwam Lisa Gardner binnen. Allereerst interviewde Janneke Siebelink Lisa Gardner. Leuk om te horen dat haar man autocoureur is en altijd de cover van Lisa’s nieuwste boek op de auto geplakt heeft als promotie van dit boek. Bij Tot op de bodem wilde hij dat echter liever niet zo groot op de auto. Tot op de Bodem heet in het Engels namelijk Crash and Burn. Lisa vertelt hier lachend en erg beeldend over.

Nadat Janneke haar geïnterviewd wp-1457953721184.jpgheeft, beginnen we met z’n allen aan de high tea. Heerlijke broodjes, brownies, makarons en croissantjes liggen op ons te wachten. Naast koffie en thee is er ook water met munt-, komkommer- of sinaasappelsmaak aanwezig, evenals een heerlijk glaasje prosecco.

Terwijl wij allen aan de hapjes en drankjes zitten, mogen de aanwezigen, zo’n 25 boekengekken, beginnen hun vragen te stellen. Zo is er de vraag of Lisa een uitgestippeld plan heeft als ze een boek schrijft. ‘Nee,’ lacht Lisa, ‘het is voor mij tijdens het schrijven net zo’n grote verrassing hoe het boek eindigt als het voor jullie is als je het leest. Het is een geheel organisch proces. Niks staat vooraf vast, behalve het onderwerp.’ Ze verklapt dat dit wel de oorzaak is geweest dat ze bij het schrijven van Tot op de bodem zo’n 30.000 woorden heeft moeten schrappen. De vraagstelster is nu gerustgesteld: ze is zelf beginnend schrijfster en ze schrapt ook veel en ze heeft ook geen vastomlijnd plan als ze begint te schrijven.

Na nog wat vragen ben ik aan de beurt. Ik vraag wp-1457953678135.jpghaar of ze wel eens last heeft van een writers block en of ze tips heeft om dat te voorkomen of hoe hiermee om te gaan. Het blijkt dat zij daar nauwelijks last van heeft. ‘Ik schrijf elke dag en natuurlijk gaat het de ene dag beter dan de andere, maar als ik even dreig vast te lopen, dan ga ik een stuk wandelen in de natuur. En dan komt de inspiratie vanzelf weer. Soms stap ik ook wel onder de douche om daarna weer verder te gaan.’ Even iets heel anders doen, verstand op nul en daarna weer vrolijk verder. Die tip ga ik onthouden.

wp-1457953569900.jpgJanneke stelt Lisa vervolgens nog een paar vragen en daarna gaat Lisa onze boeken signeren! Zodra ze het boek gesigneerd heeft, gaat ze met elk van ons op de foto. Iedereen krijgt ter plekke haar foto van Lisa en haarzelf mee. Wat een leuk idee, die ouderwetse polaroidfoto’s!

wp-1457953615137.jpgwp-1457953596058.jpgwp-1457953623695.jpg
Lisa blijkt heel spontaan en geduldig te zijn. Ze neemt voor iedereen de tijd, gaat rustig met iedereen op de foto en lacht en praat met allemaal. Wat een hartelijke vrouw is dit! En ze heeft zoveel humor! Een ontmoeting om niet snel te vergeten!

wp-1457953760300.jpgOmdat ik een introducé mee mocht nemen, heb ik mijn moeder, die al net zo’n grote boekengek is als ik, meegenomen. Ze heeft genoten en wil graag weer mee als ik weer zoiets win! Beide hebben we ons boek laten signeren en ook hebben we beide een mooie polaroidfoto als aandenken. Ons uitje naar Utrecht was zeer zeker geslaagd!

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw

wp-1457277255920.jpg

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw
Uitgeverij: Lebowski

Uitgeverij Lebowski liet mij De Terugkeerling van Patrick Pouw lezen. De samenvatting sprak mij erg aan, het is een actueel thema. Over de islam, terreurdreiging en Nederlanders die zich inzetten voor de strijd van IS. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit boek voordat ik begon. Benieuwd of dit boek zijn verwachtingen inlost? Lees dan gauw verder….

Samenvatting
Sinds de moord op Van Gogh werkt Mohammed el Amrani (Mo) bij de AIVD, waar hij verantwoordelijk is voor het volgen van radicale moslims. Als hij voor
zijn werk terugkeert naar de wijk waar hij opgroeide, wordt hij geconfronteerd met een onverwerkt verleden. De radicale bekeerling Bilal van Wijk (geboren als Pjotr van Wijk) plant een aanslag die hem tot de nieuwe Mohammed B. moet maken. In De terugkeerling kruisen de wegen van Mo en Bilal zich op onverwachte wijze, want is het niet zo dat het gevaar vaak uit onverdachte hoek komt?


Over de auteur
Patrick Pouw behaalde een MA in Narrative aan de Universiteit van Sheffield. Hij werkte als dagbladverslaggever en als redacteur voor verschillende televisieprogramma’s. In 2008 verscheen zijn boek Salaam! Een jaar onder orthodoxe moslims, dat werd opgenomen in de Canon van de Journalistiek. De terugkeerling is zijn debuutroman.

Mijn mening
Teleurgesteld. Dat is eigenlijk wat blijft hangen nadat ik het boek uit heb. Spanning was wat op de achtergrond, het ging vooral om de denkwijze van de hoofdpersonen. Maar goed, het is dan ook een roman en geen thriller, dus dat had ik kunnen weten.

Het boek heeft een open einde. Ik heb de laatste bladzijden twee keer moeten lezen, omdat er te veel “wat als”-scenario’s werden gepresenteerd, zodat ik niet meer wist wat er nu gebeurde. Blijkt dat we nu nog niet weten wat er dan wel gebeurt…. Jammer, of het moet de bedoeling zijn dat er een tweede deel komt, dan snap ik het open einde beter.

Wat ik vervelend vond, was dat er met zoveel extremen werd gewerkt. Mo, die geen moslim meer is, blijkt zwaar verslaafd aan de drank en is ook nog eens homoseksueel, alles wat in de islam verboden is. Bilal, een Nederlandse jongen, heeft zich bekeerd tot de islam en is meteen extremist, omdat wat in de moskees verteld wordt allemaal te soft zou zijn en het enige geloof de islam zou zijn. Beetje over the top, maar misschien moet dat met zo’n verhaal wel. Ik vond het zelf teveel.

Waar ik me ook aan stoorde, was het taalgebruik. Er komen veel Arabische termen in voor, waarvan ik de betekenis niet ken. Er is geen verklarende woordenlijst of korte uitleg/vertaling in de tekst. Nu kan ik wel gokken wat het betekent, maar het haalt voor mij de vaart uit een verhaal als ik hier teveel over moet nadenken.

Gelukkig vond ik ook veel goed aan het boek: Er wordt veel in de tijd geswitcht, waardoor langzaam maar zeker bepaalde zaken ontrafeld worden en samenkomen.
Zo vond ik het fijn dat Melissa/Bloem een rol speelde in het leven van Mo, dat wordt met flashbacks heel mooi verteld. Ook al blijkt haar leven uiteindelijk heel anders te zijn dan Mo altijd gedacht heeft. Verrassend en verfrissend in dit boek.
Ook de afwisseling van het vertelperspectief vond ik heerlijk. Het ene hoofdstuk wordt vanuit Mo verteld, het andere vanuit Bilal. Zo kun je van beide kanten zien wat er zich allemaal afspeelt en waarom ze de keuzes maken die ze maken.

Mijn eindoordeel is dan ook 3 sterren. Niet goed genoeg om meer te krijgen, maar ook niet zo slecht om minder te verdienen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Patrick Pouw zich als schrijver gaat ontwikkelen: komt er een vervolg? Wordt zijn schrijfstijl beter? Ik hoop het allemaal wel. Een vervolg zou ik waarschijnlijk toch wel weer gaan lezen…