Recensie: Mijn naam is vrijheid – Jax Miller

wp-1464376477004.jpg

Recensie: Mijn naam is vrijheid – Jax Miller Uitgeverij: Cargo

Cargo had eind april een leuke verrassing voor me: ik was een van de 15 proeflezers van Mijn naam is vrijheid van Jax Miller. Een behoorlijk dik, losbladig manuscript viel op mijn deurmat. Netjes in een snelhechter, dat dan weer wel. Ik was erg benieuwd naar dit debuut van Jax Miller. Op Facebook had ik natuurlijk al een korte samenvatting gelezen en de reacties van bekende auteurs als Karin Slaughter logen er niet om. Dit moet wel een veelbelovend debuut zijn. Zou deze auteur mijn verwachtingen gaan waarmaken? Of is dit weer zo’n hype?

Samenvatting
Freedom Oliver leeft in een klein stadje in Oregon en probeert zo min mogelijk op te vallen. Twintig jaar geleden is ze gearresteerd voor de moord op haar man en sloot ze een deal met de FBI waardoor ze werd gedwongen haar kinderen af te staan ter adoptie. Sindsdien leeft ze onder getuigenbescherming. Als ze hoort dat haar dochter wordt vermist, is Freedom vastbesloten haar te vinden. Haar impulsieve plan leidt haar terug naar de demonen uit haar verleden en de geheimen van de familie die haar kinderen heeft geadopteerd.

Over de auteur
Jax Miller is geboren en getogen in New York. Tegenwoordig woont ze met haar man in Ierland. Jax Miller is een pseudoniem van Ann O Donnell.

Mijn mening
Zo, dit is een knap debuut! In het begin ergerde ik me aan het begin van elk hoofdstuk: ‘Mijn naam is Freedom en…’. Eerst irriteerde deze herhaling mij, maar hoe verder ik kwam, des te sterker vond ik deze herhaling. Het heeft ook een doel waar naartoe gewerkt wordt. Jax Miller weet verder subtiel dingen te herhalen, zonder dat het ook maar enigszins storend wordt.

Knap geschreven, duidelijke, niet te lange hoofdstukken en vlot taalgebruik zorgen ervoor dat je zo door dit boek heen bent. Het vertelperspectief wisselt geregeld, waardoor het verhaal van verschillende kanten wordt belicht. Soms spring je daardoor weer even terug in de tijd, omdat bepaalde zaken gelijktijdig gebeurden, maar natuurlijk niet gelijktijdig verteld kunnen worden vanuit meerdere personen.

Dit is een bizar verhaal over een moeder die haar kinderen kwijtraakt en na 20 jaar, als haar dochter vermist is, pas op zoek gaat naar haar kinderen. Als moeder begrijp ik de angst om je kinderen kwijt te raken, maar het lijkt me echt bizar als je je kinderen al kwijt bent en ze dan nogmaals dreigt kwijt te raken. En dat verleden van Freedom… Stukje bij beetje krijg je informatie toegediend, waardoor het verhaal naar een climax toewerkt, met een verrassende ontknoping.

Ik vind dit echt een aanrader! Mijn naam is vrijheid krijgt van mij dan ook de volledige 5 sterren. Wat een briljant verhaal. Goed opgebouwd, lekker leesbaar en het doet me verlangen naar een volgend boek van Jax Miller. En dat wil je natuurlijk als lezer. Ik ben het er dus mee eens dat dit een ijzersterk debuut is!

Advertenties

Recensie: De meisjes – Emma Cline

wp-1463496353561.jpg

Recensie: De meisjes – Emma Cline
Uitgeverij: Lebowski

Voor Uitgeverij Lebowski mocht ik De meisjes van Emma Cline vooruitlezen. Het verhaal intrigeerde me. Hoe ver gaat een puber om gezien en geliefd te worden? Hoe beïnvloedbaar is iemand? Hoe is het leven in een commune, een soort sekte eigenlijk? Deze vragen drongen zich aan me op toen ik de samenvatting las. Ik was dan ook erg blij dat ik de kans kreeg om dit boek, dat pas half juni verschijnt, te mogen recenseren. Benieuwd naar mijn mening? Lees snel verder en ontdek of deze titel op jouw Nog-Te-Lezen-lijst moet staan of niet…

Samenvatting
Emma Cline voert ons mee naar de explosieve zomer van 1969, naar de zinderend hete straten van Marin County, Californië, in het hoofd van een 14-jarig meisje, de verveelde en zwaarmoedige Evie. Ze staat eenzaam tussen twee pasgescheiden ouders, vol van een wanhopige rusteloosheid, maar vindt steun in de toevallige vriendschap met het oudere en intrigerende meisje Suzanne. Verbijsterd dat er eindelijk iemand is die haar ziet staan, komt Evie al snel terecht in een commune waarvan zeer binnenkort de hele wereld de naam zal weten, en wordt ze verleid door diens waanzinnige leider. Sneller dan ze ooit had kunnen vermoeden wordt ze meegezogen in een wereld vol misdaad en geweld.

Emma Cline’s verhaal over een stuurloos meisje tegen het einde van de roerige jaren ’60 levert een ontzagwekkend, trefzeker onderzoek op naar de werking van macht, hoe angstaanjagend beïnvloedbaar een pubermeisje kan zijn, en hoe ver zo’n meisje zal gaan om gezien en geliefd te worden.

Over de auteur
Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia, en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceerde.

Mijn mening
Eng… Eng in de zin van: ik kan me voorstellen hoe zo’n meisje zich moet voelen. Een puber die ergens bij wil horen, gezien en gehoord wil worden. Hoe makkelijk je dan beïnvloedbaar bent, tot daden aangezet kunt worden, die je nooit voor mogelijk hield. Ik ben blij dat de meesten van ons niet met fouten mensen in aanraking komen, want dan zou de wereld er nog verrotter uitzien volgens mij.

Ik heb grote bewondering voor Emma Cline. Zij is jong, heeft zich helemaal verdiept in sektes en communes en wilde graag een boek schrijven over de rol van de vrouwen (veelal nog meisjes) in deze groepen. Meestal wordt er namelijk geschreven over de charismatische leider. Emma Cline vindt dat we dat verhaal nu wel kennen en schreef daarom over De meisjes. Dit heeft ze naar mijn mening zeer overtuigend gedaan.

Ze heeft de tijdsgeest zeer goed neergezet, de personages goed beschreven en ze heeft een lekker lezende schrijfstijl. Het boek heeft duidelijke hoofdstukken, wordt verteld vanuit Evie op middelbare leeftijd, die terugblikt op haar leven. En dan vooral op de gebeurtenissen in de zomer van 1969. Door de middelbare Evie terug te laten blikken, merk je ook goed wat de gevolgen van die zomer voor haar zijn geweest. De gebeurtenissen en gevoelens hebben invloed gehad op haar verdere leven, ondanks (of misschien wel dankzij) de uitkomst van haar daden. (Nee, ik ga niet verklappen wat Evie wel of niet gedaan heeft… Dat lees je zelf maar.)

Ik had het boek zomaar uit, ik wilde steeds verder lezen, weten wat er nu eigenlijk echt gebeurd is… Ik vond het zelfs zo goed en levensecht beschreven dat ik ben gaan googelen naar de beschreven commune/sekte onder leiding van Russell Hadrick. Tja, dat was een teleurstellende zoektocht, want het blijkt toch echt een op waarheid gebaseerde roman. Ik had het kunnen raden natuurlijk, maar echt, wat kan Emma Cline een realistisch verhaal schrijven zeg!

Mijn oordeel: 4 sterren, want er zaten wat kleine schoonheidsfoutjes in. Soms iets teveel herhaling of te uitgebreid verteld, maar gelukkig niet heel storend. Deze 4 sterren zijn voor dit debuut zeer verdiend! Als je van dit soort verhalen houdt, is het een absolute aanrader en mag je De meisjes niet missen. Al is het alleen maar vanwege de verrassende invalshoek waar Emma Cline voor gekozen heeft.

Recensie: Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris

wp-1463150776751.jpg

Recensie: Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van de Club van Echte Lezers van uitgeverij Atlas Contact mocht ik Mijn haat krijgen jullie niet van Antoine Leiris lezen. Jullie kennen dit verhaal vast al: Antoine plaatste na de aanslagen in Parijs, waarbij zijn vrouw gedood werd, een brief aan de terroristen op zijn Facebook-pagina. Hierin zei hij: “Jullie hebben mij mijn vrouw al afgenomen, maar mijn haat krijgen jullie niet.” Ik was dus wel benieuwd naar het verhaal van deze man, die weigert de terroristen te haten. Nieuwsgierig naar mijn mening? Die lees je hieronder…

Samenvatting
Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Opeens verschijnen er berichten op zijn telefoon over aanslagen. Hij gaat op zoek naar zijn vrouw, 24 uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen. Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.

In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen. ‘Ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.’

Over de auteur
Antoine Leiris (34) woont in Parijs en is cultuurjournalist voor onder andere nieuwszender France Info en France Bleue.

Mijn mening
Antoine Leiris haalde het wereldnieuws met zijn bericht op Facebook dat de terroristen zijn haat niet zouden krijgen. Toen ik hoorde dat er ook een boek van hem kwam met daarin zijn verhaal over hoe hij de dagen na de aanslag op het Bataclan-theater beleefde, wilde ik dat graag lezen. Noem me gerust een ramptoerist, ik wilde inderdaad weten wat er door je heen gaat als je zoiets heftigs meemaakt. Zeker als er nog ene klein kind in het spel is. Wat vertel je dat jochie? Hoe vertel je het hem dat zijn moeder nooit meer thuis komt?

Ik heb regelmatig een traantje weggepinkt, maar op het eind brak ik, als Antoine en Melvil het graf van Hélène bezoeken. Je weet de uitkomst van het verhaal, dit heeft geen happy ending: een man is zijn vrouw kwijt, een zoon zijn moeder. Zij moeten leren hiermee om te gaan. Het een plaats te geven. Antoine blijkt sterker dan hij dacht, hij moet ook wel voor zijn zoon, maar jeetje, diep respect hoe hij reageert. Hij geeft de terroristen niet de genoegdoening die ze willen, hij zegt duidelijk: “Mijn haat krijgen jullie niet. Ook de haat van mijn zoontje zullen jullie niet krijgen.” Dat vergt veel kracht en moed, vind ik.

Ergens had ik verwacht dat het boek langer zou zijn, dat het meer pagina’s zou tellen. Helaas hield de teller bij bladzijde 111 op. Helaas, want ik had graag gelezen hoe het deze man en zijn zoontje verder vergaat. Aan de andere kant snap ik ook dat het niet dikker is, omdat het nog maar relatief kort geleden is gebeurd. En misschien wil Antoine Leiris verder ook wel rust.

Ondanks dat het dus maar een dun boek is, heb ik het met veel ontzag en bewondering gelezen. Ik beoordeel dit boek dan ook met 4,5 ster op de schaal van 5. Het enige minpuntje is dus dat ik het boek te dun vind. Verder kan ik dit boek alleen maar aanraden!

Blogtour-recensie: Zijspoor – Josha Zwaan

wp-1462981785736.jpg

Recensie: Zijspoor – Josha Zwaan
Uitgeverij: Ten Have

Inspirerend Leven vroeg enige tijd geleden wie mee wilde doen aan een blogtour voor het boek Zijspoor van Josha Zwaan. Dat leek mij een mooi boek, dus reageerde ik. Al snel hoorde ik dat ik bij de gelukkigen zat die aan deze leuke blogtour mee mogen doen.

Ik ontving het boek, met daarin een boekenlegger van Inspirerend Leven en een hele mooie kaart met een inspirerende tekst (zie foto). Dat voelde al als een cadeautje, de tekst op de kaart is ook erg treffend voor een controlfreak als ik. Benieuwd wat ik van Zijspoor vind? En of ik er misschien ook nog iets van geleerd heb? Lees dan snel verder…

Samenvatting
In Zijspoor vertelt Zwaan over haar zoon die op 25 maart 2011 wordt opgenomen in het ziekenhuis. Er is iets mis met zijn longen en nieren. Maandenlang zweeft hij tussen leven en dood, maar wanneer hij een donornier van zijn vader krijgt krabbelt hij langzaam weer op. Ruim anderhalf jaar houdt Josha Zwaan een dagboek bij.

Er zijn momenten van diepe angst, wanhoop, maar ook troost, liefde en besef van grote schoonheid. Een aangrijpend en meeslepend verhaal, dat leest als een roman van Josha Zwaan.

Over de auteur
Josha Zwaan debuteerde in 2010 met Parnassia, dat lovend werd ontvangen en waar meer dan 80.000 exemplaren van zijn verkocht. In 2013 volgde het even prachtige Zeevonk en Dwaallicht (2015). Zijspoor is haar eerste non-fictieboek.

Mijn mening
Zo, dit verhaal kwam even binnen. Hoe wanhopig en machteloos moet je je als moeder wel niet voelen als je kind in het ziekenhuis komt en ze weten niet wat er met hem is. Als ik er alleen al aan denk, raak ik lichtelijk in paniek. Ik heb zelf ook (kleine) kinderen en als ik denk aan hoe ik zou reageren als een van hen in het ziekenhuis komt, dan voel ik de leeuw in mij al naar boven komen.

Beschermen, vasthouden en vechten. Dat is wat je namelijk wilt doen als moeder. Maar soms moet je ook leren loslaten. Je kunt niet alles voorkomen of laten lopen zoals jij dat wilt. Soms moet je je overgeven, aan de artsen, het lot, maar ook aan rust.

De grootste les voor mij: leer loslaten wat je toch niet kunt controleren. En denk ook goed om jezelf, zorg voor voldoende ontspanning, zodat jij niet degene bent die onderuit gaat. Dan heeft iedereen veel meer aan je.

Ik vind dit een mooi geschreven verhaal. De dagboekvorm leest erg prettig en snel, zodat ik het boek in no time uit had. Ik ben gewoon nog steeds onder de indruk van dit heftige en persoonlijke verhaal. Mijn oordeel: de volledige 5 sterren zijn meer dan verdiend. Ik hoop dat al haar andere boeken ook zo mooi geschreven zijn!

 

Recensie: Nooit meer te druk – Tony Crabbe

wp-1462369648307.jpg

Recensie: Nooit meer te druk – Tony Crabbe
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

De ondertitel van dit boek is: een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld. Dat lijkt mij nou ook wel wat! Soms heb ik het idee dat mijn hoofd overuren maakt en maar door blijft draaien, terwijl ik even rust wil. Eens kijken wat dit boek daarin voor mij kan betekenen. Benieuwd of dit boek ook echt kan helpen? Lees dan gauw verder…

Samenvatting
Nooit meer te druk van Tony Crabbe is een helder en praktisch boek dat ons helpt om een van de grote problemen van het moderne leven aan te pakken: we zijn te druk. Wat Marie Kondo doet voor je huis, doet Tony Crabbe voor je hoofd en je leven.

Onze inbox en to-dolijst puilen uit, veel mensen verwachten iets van ons en burn-out is de grootste bedreiging op de werkvloer. Maar Nooit meer te druk is geen timemanagementboek, Tony Crabbe gebruikt nieuw psychologisch onderzoek en biedt heldere strategieën voor een opgeruimd hoofd en leven, met gerichte aandacht op wat je doet.

Over de auteur
Tony Crabbe is (bedrijfs)psycholoog en werkt als consultant voor onder meer Microsoft en Disney. Hij is verbonden aan de Universiteit van Londen en woont met zijn vrouw en drie kinderen in Spanje. Hij schreef dit boek omdat het te druk kreeg in zijn eigen leven.

Mijn mening
Heerlijk, wat fijn om weer eens een ‘zelfhulp’-boek te lezen. Zo af en toe is dat gewoon even nodig, vind ik. En ik heb hier zeker wel wat aan gehad. Het legde de vinger op de pijnlijke plek en liet mij zien wat ik nu eigenlijk zelf allemaal (verkeerd) doe.

Ik ben dus iemand die alles tegelijk wil doen. Je kunt op je vingers natellen dat dat niet werkt. Ik roep dus ook steeds: ik heb het druk. Vanaf nu ga ik dat niet meer doen! (Doe ik het wel, wijs me er dan alsjeblieft op. Overigens één van de tips van Tony Crabbe: zorg ervoor dat iemand je corrigeert als je weer in je oude patroon vervalt, sociale controle helpt je je doelen voor ogen te houden.)

Ik dacht zelf dat ik beter mijn tijd moest indelen. Maar timemanagement schijnt het dus niet te zijn: je moet je bezighouden met aandachtmanagement. Oftewel: prioriteiten stellen en gewoon beginnen met een klus, hoe groot of klein die ook is. Of eigenlijk: begin met de grootste klus, want het is beter om eerst je pot met stenen te vullen, daarna kiezels toe te voegen en als laatste het zand. Andersom gaat niet passen in die pot, dus het werkt ook niet als je eerst alle kleine klussen doet en daarna pas met de grote begint: daar heb je dan simpelweg geen energie en aandacht meer voor.

Fijn om ook direct tips en handvaten te krijgen. Je kunt er direct mee aan de slag! Mijn kleine overwinning voor vandaag: ik heb mijn inbox niet open gehad tijdens mijn werk. Dat geeft onbewust toch veel meer rust, je wordt inderdaad niet afgeleid als er weer een mail binnenkomt.

Naast de inhoud is het uiterlijk van het boek ook belangrijk. Het boek zelf ziet er natuurlijk ook mooi uit: een rustige witte voorkant, maar een drukke gekleurde zijkant. En niet alleen op de rug van het boek, maar ook op de bladranden.
Zeer mooi vormgegeven: korte stukken tekst in duidelijk ingedeelde hoofdstukken met aan het eind altijd een korte samenvatting en soms handige tips om te doen of mee te experimenteren. Enige minpunt voor mij: Het is heel erg gericht op werken in loondienst. Als zelfstandige zijn daarom niet alle tips altijd even praktisch. Mijn oordeel daarom: 4 sterren op de schaal van 5.

Verslag: boeklancering Maestra + winactie!

wp-1462124592479.jpg

Verslag: boeklancering Maestra + winactie!

Enkele weken geleden kreeg ik ineens een uitnodiging van uitgeverij The House of Books voor de boeklancering van Maestra. Als boekblogger werd ik uitgenodigd om bij deze feestelijke lancering te zijn, in de Hermitage in Amsterdam.

Deze kans liet ik niet schieten en samen met mijn moeder (ook een fervent boeklezer) toog ik op vrijdag 22 april vanuit Leeuwarden naar Amsterdam. Bij aankomst wachtte ons een groots onthaal. Overal liepen ‘nice looking guys’ rond, gekleed in een zwarte broek met knalrood T-shirt, waarop op de voorkant Maestra stond en op de achterkant slechts één kernwoord, dat per persoon verschilde, maar natuurlijk wel met het boek te maken had, zoals LUST en MOORD.
wp-1462123557884.jpg
Natuurlijk zijn we ook nog even op de foto gegaan met twee van deze heren, die overigens net een drankje voor ons hadden gehaald.

We werden in het restaurant van de Hermitage onthaald met een heerlijk glas Cava. Al snel zag ik een cameraploeg van Shownieuws, een cameraman van De Telegraaf en een heleboel fotografen met behoorlijke (tele)lenzen. Ik vroeg me af waarom die er waren, maar dat werd me al snel duidelijk: er was ook een groot aantal BN’ers uitgenodigd voor deze feestelijke lancering, zoals model Kim Veenstra, Daphne Deckers, auteur Patricia Snel, Heleen van Royen, Halina Reyn, Sylvana Simons, Janneke Siebelink, Paulien Huizenga en nog vele anderen waarvan het gezicht me bekend voorkwam, maar waarvan ik niet op de naam kan komen.

wp-1462123649523.jpgNadat iedereen binnen was, begon het officiële gedeelte. De uitgever hield zijn welkomstspeech en introduceerde Lisa Hilton, Halina Reyn en Heleen van Royen.

Halina Reyn las met haar prettige stem een stuk voor uit Maestra. Ik heb het boek zelf nog niet gelezen, maar wat ik hoorde belooft veel. Er komt behoorlijk plat taalgebruik in voor, dus ik ben benieuwd of ik me daar aan ga storen. De plot klinkt in ieder geval spannend en heeft me nieuwsgierig gemaakt.

wp-1462123768667.jpgNa Halina Reyn was het de beurt aan Heleen van Royen. Zij mocht, na een korte speech in het Engels, het eerste Nederlandse exemplaar van Maestra aan schrijfster Lisa Hilton (L.S.Hilton) overhandigen.

Daarna kreeg iedereen in de zaal een gesigneerd exemplaar van Maestra uitgedeeld. Die krijgt in ieder geval een mooi plekje in mijn boekenkast, als ik het uit heb.

De aankleding van het restaurant was luxe. Sjieke kandelaars met dikke kaarsen stonden her en der opgesteld. Overal stonden schalen met fruit (o.a. druiven en aardbeien) en daarnaast werden er ook heerlijke hapjes, geheel in stijl van het boek rondgedeeld. Denk aan oesters, eendenborst en kaviaar. Nu hou ik zelf niet zo van oesters en kaviaar, dus ik heb het bij de eendenborst gehouden, die overigens verrukkelijk was!

wp-1462123542918.jpg
Tja, na het officiële gedeelte ben ik eens rond gaan lopen tussen de BN’ers en heb er een aantal weten te strikken voor een foto.

Allereerst kon ik Lisa Hilton nog net aan haar jasje trekken voor ze naar haar andere verplichtingen moest en mocht ik een foto van haar en haar Maestra maken.

wp-1462123510386.jpg
Ook Heleen van Royen was de beroerdste niet om met mij op de foto te gaan. Helaas knipperde ik net met mijn ogen, maar goed, ik sta met mijn naamgenoot op de foto!

wp-1462123485533.jpg

En vlak voor vertrek trof ik Sylvana Simons, die ook wel even op de foto wilde.

Al met al een zeer geslaagde boeklancering. Met dank aan The House of Books voor de uitnodiging en de goede organisatie!
Ik kan wel wennen aan dit soort boekenuitjes 🙂

WINACTIE!

The House of Books is zo aardig geweest om een exemplaar van Maestra beschikbaar te stellen voor een winactie. Helaas is dit boek niet gesigneerd, maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk.

Hoe doe je mee?
1. Like Boekenrupsjenooitgenoeg via Facebook 
2. Deel het bericht van deze winactie via Facebook (openbaar, zodat ik het ook kan zien)
3. En: win!

Je kunt meedoen tot en met Moederdag, 8 mei. Op maandag 9 mei trek ik de winnaar!

~~~~

UPDATE:

Op 9 mei heb ik de winnaar via Facebook al bekend gemaakt, maar nog niet op mijn blog. Dus bij dezen: Judith Polet-Koekenbier is de gelukkige winnaar van Maestra. Inmiddels heeft zij het boek ook al ontvangen. Judith: veel leesplezier!