Interview met Lydia van Houten + winactie!

0000000000001 MARKET ORANJE

Dinsdagmiddag 21 juni had ik een ontzettend leuk interview via Skype met niemand minder dan Lydia van Houten. Haar laatste boek, Het Vervloekte Huis is onlangs uitgekomen. De reacties zijn uiteenlopend, maar vooral lovend. Ik heb het boek zelf beoordeeld met 5 sterren. Ik heb haar daarom allerlei vragen gesteld, waarop ze best openhartig antwoord gaf.

Wilde je altijd al schrijver worden?
Nee, het is nooit mijn doel geweest om schrijver te worden. Het is zo gelopen. Ik kom juist uit de wereld van de grafische vormgeving.

Vanwaar de overstap naar het schrijven?
Zo’n tien jaar geleden maakte ik voor andere schrijvers illustraties voor kinderboeken. Ik wilde op een gegeven moment zelf ook schrijven, ik wilde de beelden in mijn hoofd omzetten naar tekst. Daarom schreef ik een paar jaar geleden een jeugdserie in het fantasy-genre.

Vorig jaar verscheen jouw eerste thriller, Doodstil. Weer een overstap, nu van jeugdboeken naar thrillers voor volwassenen. Hoe komt dat zo?
Ik lees zelf heel graag thrillers. En twee jaar geleden bedacht ik dat ik zelf ook wel een thriller wilde schrijven. Dat zou nog dichter bij mijn eigen voorkeur, en dus bij mezelf, liggen. Zo ontstond het idee voor Doodstil, een thriller met meerdere hoofdpersonen.

Wat dacht je toen je eerste thriller af was?
Zie je wel, ik kan het wel! Ik was opgelucht.

Is dat gevoel met je tweede thriller anders?
Ja en nee. Na het schrijven van Doodstil wilde ik een thriller schrijven die gedragen werd door één hoofdpersoon in plaats van meerdere zoals bij Doodstil. Dat het verhaal met één hoofdpersoon gelukt was in Het Vervloekte Huis, was zeker wel een opluchting: ik kan dát dus ook! Maar ik had nog een ander knagend gevoel. Het gevoel dat het verhaal nog niet af was, bleef in mijn achterhoofd zeuren.

Dat gevoel had ik toen ik Het Vervloekte Huis uit had! Komt er een vervolg?
Hahaha, tja, ik vroeg me al af of ik de laatste punt had gezet in het verhaal van Mikayla. In jouw recensie vroeg jij het je ook al af of er een vervolg zou komen. Daardoor blijft het bij mij wel sudderen. Ik denk dat jij je punt gemaakt hebt: (lachend) ik denk dat er hoogstwaarschijnlijk wel een vervolg komt.

Nu maak je me helemaal blij, dan heb ik iets om naar uit te kijken! Ben je op dit moment al met een volgend boek bezig?
Ja, ik ben bezig met de thriller Obsessie, dat is tenminste de werktitel. Ik lig wat achter op mijn planning door omstandigheden, maar de verwachting is dat het boek eind dit jaar in de winkel ligt.

Hoe lang doe je erover om een boek te schrijven?
Ik schrijf het boek in ongeveer drie tot vier maanden. Daarna is de redactie er nog zo’n twee tot drie maanden mee bezig, dus voordat het helemaal af is, zijn we zo een half jaar verder.Lydia van Houten aan het werk

Ben je fulltime schrijver of werk je daarnaast nog parttime?
Ik zou niet weten hoe ik een boek moest schrijven naast een baan. Er gaat zoveel tijd en concentratie in het schrijven van een goed verhaal zitten. Dus nee, ik werk er niet bij: ik ben fulltime schrijver.

Heb je vaste tijden waarop je schrijft?
Meestal ziet de dag er zo uit: de kinderen gaan ’s ochtends naar school, dan ga ik even sporten, wat eten en dan zet ik rond 9.30 u. de computer aan. Ik check mijn mail en kijk of er nog andere dringende zaken zijn. Omdat het schrijven eigenlijk mijn fulltime baan is, probeer ik toch zeker tot 16.30 u. door te gaan met schrijven. Ik probeer de avonden en de weekenden vrij te houden, maar soms haal ik een deadline niet en dan moet ik ook op avonden of in het weekend nog even door. Maar dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.

Heb je een vast schrijfritueel?
Als ik het verhaal bedenk, dan zie ik de beelden voor me. Ik ga vervolgens op zoek naar beeldmateriaal dat daarbij past, dat de sfeer oproept die ik voor ogen heb. Daarnaast doe ik research, bijvoorbeeld naar het bovennatuurlijke. Al deze beelden en informatie hang ik op een groot bord hier in mijn werkkamer. Mijn man vraagt wel eens of ik niet gek word van al die beelden, maar ik ben juist een beelddenker, ik schrijf ook beeldend, ik heb dat beeld nodig om een goed boek te kunnen maken. Ik moet me kunnen onderdompelen in de sfeer van het verhaal.

Heb je wel eens last van een writer’s block?
Gelukkig niet vaak, maar twee jaar geleden, toen ik bijna op de helft was van Doodstil, kwam mijn man in het ziekenhuis. Hij was er bijna niet meer geweest. Dat was zo’n heftige periode dat ik het boek heb laten liggen. Ik wist niet hoe ik verder moest. Ik kon me niet genoeg concentreren.

Dat lijkt me vrij logisch in zo’n situatie. Na verloop van tijd heb je het wel weer opgepakt, want het boek is uiteindelijk af gekomen. Kon je weer helemaal opnieuw beginnen? Of ben je verder gegaan waar je gebleven was?
Toen mijn man naar de revalidatie ging, kon ik eindelijk weer wat schrijven. Het eerste deel van het boek was al af, dus ik ben verder gegaan, alhoewel me dat veel moeite gekost heeft. Als ik het boek zelf weer lees, dan zie ik zelf precies de scheiding van voor en na de ziekenhuisopname van mijn man. Het is net alsof het tweede deel duisterder is, de emoties zijn hier meer aanwezig lijkt wel. Maar ik denk dat een buitenstaander dat niet direct zal herkennen.

Hoe sta jij tegenover de redactie van je boek?
Eerst moest ik er erg aan wennen. Maar nu ben ik vooral blij met alle op- en aanmerkingen, want dat betekent dat ik de kans krijg een nog beter boek aan mijn publiek te tonen. Gelukkig hoeven er tot nu toe nog geen complete hoofdstukken omgegooid te worden, zoals ik wel eens van collega auteurs hoor, dus dat kan ook meespelen dat ik het niet erg vind!

Kan iedere redacteur jouw boek redigeren?
Nee, het is een misverstand dat iedere willekeurige redacteur elk boek maar kan redigeren. Ik ben van mening dat er wel een klik moet zijn. De redacteur moet feeling hebben met het onderwerp, hij of zij moet er wel wat van afweten. Voor mij is het dus belangrijk dat de redacteur ook voldoende weet over bovennatuurlijke zaken en die sfeer ook in het boek kan bewaken.

Dat bovennatuurlijke, heb je daar zelf ook iets mee? Ben je spiritueel aangelegd?
Nee, ik ben niet spiritueel. Maar ik heb wel veel interesse voor het bovennatuurlijke, spirituele en religieuze. Ik wil er alles van weten, zodat ik de informatie weer goed in mijn boeken kan verwerken. Dat bovennatuurlijke, mystieke, dat is een kenmerk van mijn boeken. Dat zal er altijd in terugkomen.

Nog een laatste vraag: heb jij een favoriet boek?
Daar vraag je wat. Misschien saai, maar ik kan mij niets anders indenken dan 1984 van George Orwell, vooral omdat het me opvalt dat er veel moderne varianten op zijn. Denk aan The Hunger Games, Divergent, The Mazerunner. Trilogieën, die volgens mij allen hun oorsprong hebben in het Orwelliaanse systeem. Dat een boek altijd zo actueel kan blijven is briljant.

Lydia, bedankt voor je tijd en dit leuke interview! Ik verheug me op je volgende boek, dus ik blijf je volgen.

We hebben best wat gelachen, want het was voor ons allebei de eerste keer dat we via Skype belden. Maar ondanks het gebrek aan ervaring, is de verbinding goed gebleven en hebben we een leuk gesprek gehad.

Winactie!
Zoals beloofd heb ik een winactie. Kabook Uitgevers heeft namelijk een BOEKexemplaar van Het Vervloekte Huis beschikbaar gesteld voor de winnaar. Dan nu de voorwaarden voor de winactie:

  1. Volg Boekenrupsjenooitgenoeg via Facebook of op de website.
  2. Like dit bericht. Delen wordt gewaardeerd, maar is niet verplicht.
  3. Geef antwoord op de volgende vraag: Wat is jouw favoriete boek of het boek dat jou het meest is bijgebleven en waarom?

Meedoen kan tot en met 30 juni 2016. Vrijdag 1 juli maak ik de winnaar bekend!

Succes, ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden!

Advertenties

Recensie: Het vervloekte huis – Lydia van Houten

Recensie: Het vervloekte huis – Lydia van Houten
Uitgeverij: Kabook

Vandaag is het zover: Het vervloekte huis van Lydiawp-1465224899236.jpg van Houten is verschenen! Ik was een van de 20 gelukkigen die het boek vooruit mochten lezen. Voor mij een eerste kennismaking met deze Nederlandse auteur.
Ik werd getriggerd door de samenvatting en vooral ook de omgeving waar het verhaal zich afspeelt: Canada. Dit ruwe, onherbergzame landschap lijkt mij de perfecte achtergrond voor een thriller; net zoals ik dat tot nu toe alleen van Scandinavische thrillers gewend ben.
In de loop van de maand las ik al verschillende recensies van collega-recensenten. Die beloofden heel wat! De ene na de andere 5-sterrenrecensie vloog mij om de oren. Eindelijk had ik tijd om het boek op te pakken. Zou het boek aan mijn, inmiddels torenhoge, verwachtingen voldoen?

Samenvatting
Als de 43-jarige journaliste Mikayla geconfronteerd wordt met de zelfmoord van haar man Steven, stort haar hele wereld in. Steven Jackson, geboren in Canada, blijkt echter een onverwachte erfenis voor Mikayla achter te laten: een huis in Rocky Roads, British Columbia, Canada. Samen met haar 7-jarige zoontje Jason en haar 16-jarige dochter Valerie ontvlucht Mikayla haar nu eenzame leven in Amsterdam. Ze emigreert naar Canada, in de hoop haar eerste thriller te schrijven in het klaarblijkelijk uitgestorven Rocky Roads. Al snel stuit ze op een aantal eigenaardige zaken, zoals de onopgeloste moord op Joanna la Croix van twintig jaar eerder.

Als Mikayla op eigen houtje onderzoek gaat doen naar de moord, wordt steeds duidelijker dat Rocky Roads een duister geheim herbergt. Mikayla duikt in het verleden van het stadje. Vanaf dat moment gebeuren er rare dingen in en om haar huis. Jason meent zelfs dat het spookt, dat het huis vervloekt is. Als hun hond Gollum spoorloos verdwijnt neemt Mikayla zelf het heft in handen. Ze moet en zal de onderste steen boven krijgen…

Over de auteur
Lydia van Houten (1972) startte haar freelance carrière in 2003, als illustratrice voor andere auteurs. Begin 2005 debuteerde ze met haar jeugdserie Teken van Drie, uitgegeven door Uitgeverij Ellessy. Er volgden (internationale) freelance opdrachten, vooral voor prentenboeken. De serie Goedenacht kleine Maan uitgegeven door Yoyo Books, verscheen wereldwijd.

Vanaf 2014 concentreert Lydia zich op het schrijven van thrillers. Het science fiction verhaal Black-out belandde op de longlist van de Paul Harland Awards in 2014. Haar debuut Doodstil verscheen in 2015 en kreeg lovende recensies. Doodstil werd zelfs Boek van de Maand. De Spaanse vertaling van dit boek zal in 2016 verschijnen. Het vervloekte huis is haar tweede thriller.

Lydia studeerde taal: Nederlands, Engels, Frans, Duits, Italiaans en Spaans. Ze deed daarna Middenmanagement en volgde aansluitend een deeltijdstudie psychologie aan de OU. Tegenwoordig concentreert Lydia zich op (online) marketing en communicatie.

Mijn mening
Ik heb dit boek met (korte) tussenpozen in 2 dagen uitgelezen. wp-1465225200140.jpgWat kan Lydia van Houten mooi vertellen! Ik werd helemaal meegesleept in het verhaal en zag het helemaal voor me. Het afgelegen dorpje, huizen waarbij je dichtstbijzijnde buren alleen met de auto of per boot te bereiken zijn en de mensen die er wonen.

De personages zijn zo goed uitgewerkt, dat ze echt beginnen te leven. Ik leefde me op een gegeven moment helemaal in in Mikayla en zag mezelf al zitten: angstig door de gebeurtenissen, maar op andere momenten helemaal veilig en beschermd door de sexy buurman en vervolgens wantrouwend tegenover iedereen. Wie kun je wel en niet vertrouwen?

Het verhaal is in duidelijke hoofdstukken opgedeeld, waarbij je aan het eind van elk hoofdstuk echt verder wilt lezen. Want hoe zit het nou? Wie heeft nu wat gedaan? Hoe loopt het af? Het einde kwam voor mij nog best als een verrassing. Hoewel ik gedurende het verhaal steeds weer op het verkeerde been werd gezet en ik al verschillende verdachten voor ogen had, bleek ik toch de verkeerde verdachte te hebben gekozen. Briljant uitgewerkt dus!

Wat mij betreft is dit verhaal ook echt wel de volledige 5 sterren waard! Dit was het eerste, maar zeer zeker niet het laatste boek van Lydia van Houten dat ik lees. Ik wil eigenlijk alleen maar zeggen tegen Lydia: schrijf snel je volgende boek! Maak desnoods een serie met Mikayla in de hoofdrol, de nieuwsgierige journaliste. Ik zou het zeker lezen, want ergens vind ik dat dit verhaal nog niet “af” is: het eindigt alsof er nog een vervolg komt.