Recensie: Weg zonder genade – John Hart

wp-1469552561709.jpg

Recensie: Weg zonder genade – John Hart
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

In juni mocht ik meedoen met de Sterrenthriller-leesclub van Luitingh-Sijthoff. Door de drukte kwam ik er pas eind van de maand aan toe om dit boek te lezen en inmiddels was de lat ook al hoog gelegd: de 4- en 5-sterrenrecensies vlogen over het internet. ‘Dit is een boek dat je niet meer weg kunt leggen en in 1 ruk moet uitlezen.’ Velen vergeleken het boek met eerder werk van hem en ook eerdere boeken zouden geweldig zijn. Tja, dit is mijn eerste kennismaking met John Hart, dus ik wacht het af. Vol spanning begin ik…

Samenvatting
Elizabeth Black is een heldin. Onlangs heeft ze eigenhandig een meisje uit gevangenschap gered, en de twee meedogenloze ontvoerders doodgeschoten. Maar Elizabeth heeft ook donkere geheimen. En als de jongen Gideon met een pistool staat te wachten tot de moordenaar van zijn moeder uit de gevangenis komt, raakt haar leven in een stroomversnelling.

Over de auteur
John Hart (1965) is de enige auteur die in opeenvolgende jaren een Edgar Award won. Eerdere titels als Het ijzeren huis en Onschuld waren wereldwijde bestsellers en er werden al meer dan 2 miljoen van zijn boeken verkocht.

Mijn mening
Weg zonder genade heeft mij niet teleurgesteld. In tegendeel: het heeft mijn verwachtingen zelfs overtroffen! Ik was nogal sceptisch door alle lyrische recensies, de een was nog lovender dan de ander. Maar dat bleek nergens voor nodig. John Hart is een meesterverteller.

Ik heb me er weer over verbaasd hoe gruwelijk de wereld is, hoe verwrongen en bekrompen sommige mensen zijn. Dat mensen in naam van een geloof of juist als een tegenreactie op een geloof bepaalde handelingen doen, ik kan er met de pet niet bij. Voeg daar de rassenhaat van zuidelijk Amerika aan toe en je hebt de explosieve cocktail van dit boek compleet.

John Hart is echt een meesterverteller, vlotte zinnen en niet te lange hoofdstukken met een fantastische spanningsopbouw zorgen ervoor dat je in no time door het boek vliegt. Je blijft doorlezen, omdat je gewoon wil weten hoe het zit.

Wat ontzettend knap, hoe John Hart tot het einde toe spannend weet te houden wie de dader is. Ik heb zelf wel 5 of 6 verdachten voor ogen gehad en toch bleek het diegene elke keer niet te zijn. Pas zo’n 50-75 bladzijden voor het eind kreeg ik een heel sterk vermoeden en dat bleek eindelijk juist te zijn.

Stukje bij beetje wordt er in elk hoofdstuk een beetje meer informatie gegeven over het verleden van Elizabeth, maar ook over het verleden van Adrian Wall, de politieagent die zojuist na 13 jaar gevangenisstraf is vrijgelaten. En natuurlijk niet alleen het verleden, maar ook het heden, want er spelen zich zulke gruwelijke dingen af in dit vrij religieuze stadje met een sterke ‘ons-kent-ons’-mentaliteit, dat hou je niet voor mogelijk.

De personages zijn allemaal stuk voor stuk goed uitgewerkt en wel op zo’n manier, dat ze tot leven lijken te komen. Je gaat je afvragen of iemand nu wel of niet onschuldig is, maar ook waar ze toe in staat zijn. Ik wist echt niet wie nu wel of niet te vertrouwen was, zoveel wendingen nam het verhaal.

Iedereen kent iedereen in het stadje en het blijkt dat sommige mensen een behoorlijke vinger in de pap te hebben, terwijl anderen juist hun marionetten zijn. Misschien ben ik te eigengereid (of braaf), maar ik kan me niet voorstellen dat je je zo laat sturen door een ander, of dat je die ander zoveel macht over jou laat krijgen.

John Hart heeft met Weg zonder genade van mij de volle 5 sterren verdiend. Het gebeurt zelden dat een verhaal tot het eind toe zo spannend en verrassend is. Chapeau! Ik ga zeker meer van John Hart lezen!

 

Advertenties

Recensie: Maestra – L.S. Hilton

wp-1462124592479.jpg

Recensie: Maestra – L.S. Hilton
Uitgeverij: The House of Books

In april kreeg ik al de uitnodiging om bij de boekpresentatie van Maestra aanwezig te zijn. Daar ben ik heel gezellig met mijn moeder naartoe geweest en wij hebben ons daar uitstekend vermaakt! Als bonus kregen we een gesigneerd exemplaar mee. Natuurlijk was ik erg nieuwsgierig naar dit boek, want het werd gepresenteerd als “de meest zinderende thriller die je dit jaar zult lezen”.

Mijn nieuwsgierigheid werd aangewakkerd door de vele recensies die mij in mei en juni om de oren vlogen. Doordat de meeste recensies er niet om logen (het boek werd vaak enorm afgekraakt) werd ik ook een beetje terughoudend. Zal ik het boek dan wel leuk genoeg vinden om het ook uit te lezen?

Samenvatting
Judith Rashleigh werkt overdag als assistent in een gerenommeerd Londens veilinghuis en om rond te kunnen komen is ze ’s nachts hostess in een chique club in de West End-buurt. Als ze een vervalsing ontdekt, wordt ze bij het veilinghuis ontslagen en vlucht ze met een welwillende en rijke klant van de nachtclub naar de Franse Rivièra. Als ze daar, zich lavend tussen de rich and famous, op de fraudezaak stuit die haar uit Londen heeft doen vluchten, zint ze op zoete wraak…

Over de auteur
L.S. Hilton is opgegroeid in Engeland en heeft in Key West, New York, Florence, Parijs en Milaan gewoond. Tegenwoordig woont ze in Londen. Ze studeerde Engels en kunstgeschiedenis. Maestra, het eerste deel in een trilogie, zal in 26 landen vertaald worden en de filmrechten werden verkocht aan Columbia Pictures.

Mijn mening
Het verhaal van Maestra is op sommige punten wat onsamenhangend en springt van de hak op de tak. Je moet steeds blijven opletten, omdat je anders net die details mist, waar later naar terugverwezen wordt.

Het is duidelijk dat geprobeerd wordt mee te liften op het succes van “50 tinten”. In tegenstelling tot “50 tinten” had ik bij Maestra vaak het idee dat de seksscènes later toegevoegd zijn zonder naar de context te kijken. Het kwam op mij over alsof ze totaal geen functie hadden (behalve de lezer op te winden).

Toch was het verhaal op zich zeker niet slecht! Hoewel ik de verandering van Judith, van een ietwat verlegen kunstmeisje naar een koelbloedige en berekenende moordenares, iets te snel vond gaan, was het hele verhaal van de schilderijenfraude en de hele jacht eromheen leuk uitgewerkt.

De schrijfstijl was helaas soms erg plat bij de seksscènes, maar verder las het boek heerlijk vlot, waardoor ik het boek in no time uit had. De niet al te lange hoofdstukken dragen ook zeker bij aan de vlotte leesbaarheid.

Al met al dus best een aardig boek: ik geef daarom ruim 3 sterren, ook al vind ik de hele mediahype om dit boek wat overdreven. Dit is zeker niet “de meest zinderende thriller” die ik dit jaar zal lezen.
Maestra is het eerste deel van een trilogie; ik verheug me nu al op de volgende delen, al is het alleen maar om te weten hoe Judith zich verder ontwikkelt en of ze uiteindelijk ergens voor gepakt wordt.

Recensie: Levenshaast – Ingeborg van Beek

Recensie: Levenshaast – Ingeborg van Beek wp-1467809697105.jpg
Uitgeverij: Xander uitgevers

Spannend: voor de eerste keer doe ik mee aan een leesclub van Hebban. We bespreken het boek Levenshaast van Ingeborg van Beek. Mijn verwachtingen: een heftig verhaal, want het gaat over een vrouw van mijn leeftijd die, vlak na de bevalling van haar tweede kind, te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft.

Als moeder van twee kleine kinderen durf ik er niet aan te denken wat dit betekent voor de toekomst. Vragen borrelen in me op: hoe zou ik hiermee omgaan? Wat vertel ik de kinderen en hoe reageren zij? Ik ben dan ook nieuwsgierig naar het verhaal van Ingeborg. Hoe gaat zij hiermee om en welke impact heeft het op haar gezin, familie en vrienden? En een nieuw aspect: wat vinden de andere lezers in de leesclub? Zal er een verhitte discussie ontstaan?

Samenvatting
Mijn naam is Ingeborg. Ik ben negenendertig en sta midden in het leven. Ik heb een zoon van vier, een dochter van twee, een eigen bedrijf en heel veel plezier. En ik heb ook een hersentumor’.

Ingeborg van Beek kreeg twee jaar geleden een verpletterende diagnose: een ongeneeslijke hersentumor. Terwijl ze tijdens de onderzoeken en de levensbedreigende operatie heen en weer geslingerd wordt tussen emoties van verdriet, onzekerheid en angst, wordt in haar binnenste het vuur alleen maar aangewakkerd. Ze heeft haast om alles te doen, meteen. Haar leven moet opeens haarscherp in kaart worden gebracht. Heb ik ergens spijt van? Verlang ik ergens naar? Is mijn relatie nog bijzonder genoeg?

In Levenshaast vertelt Ingeborg haar rauwe, authentieke en krachtige verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd. Over haar spijt en haar verlangens, haar verdriet en haar optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu.

Over de auteur
Ingeborg van Beek (1976) liep stage in Parijs, Brussel en Koeweit. In 2007 startte ze haar eigen adviesbureau Shake The Tree. Daarnaast is Ingeborg ambassadeur voor de stichting Stop Hersentumoren en schrijft ze een column over haar ziekte voor De Telegraaf.

Mijn mening
Levenshaast dekt de lading van dit boek erg goed. Ingeborg wil alles zo snel mogelijk doen in de tijd die ze nog heeft. Haar ‘bucket list’ afwerken, zeg maar. Maar ze heeft ook een soort ‘try before you die’-houding; ze gaat vreemd, gaat naar urenlange feesten en neemt (heel onverantwoord) drugs. Alsof ze haar dood nog wat wil bespoedigen.

Die haast is ook te voelen in de manier waarop het verhaal geschreven is: haastig. Dit heeft zowel positieve als negatieve effecten. Door de vlotte schrijfstijl vlieg je door de hoofdstukken. Het boek is zomaar uit. De schrijfstijl zorgt ervoor dat lachen en huilen dicht bij elkaar ligt.

Het negatieve effect is dat er geen enkele diepgang in het verhaal zit. Slechts af en toe geeft ze zichzelf wat meer bloot, maar meestal blijft het de oppervlakkige, gesjeesde zakenvrouw die zo nodig net moet doen alsof ze niet ernstig ziek is. Alsof het negeren van een ziekte betekent dat ‘ie er niet is.

Het is ook jammer dat er voorbijgegaan wordt aan de effecten voor hun gezin, familie en vrienden. Nergens lees je wat het voor hen betekent. Hoe zij ermee omgaan. Je leest alleen hoe Ingeborg bezig is om veel te werken, mensen af te snauwen, hoe ze wil vechten tegen de tumor, maar vooral: hoe ze alles nog een keer gedaan wil hebben voor haar dood. Ongeacht wie ze daarmee pijn doet, kwetst of afstoot.

Mijn oordeel is dan ook 3***. Het mist diepgang, maar het is zeker geen slecht boek. Het heeft mij vooral laten zien hoe ik niet met zo’n diagnose om zou willen gaan. Bij mij zou mijn gezin bovenaan mijn prioriteitenlijst komen: vooral samen dingen ondernemen en tijd met elkaar doorbrengen, zolang het kan.

Het gekke is, dat de meeste leesclubleden wat dit boek betreft ook op één lijn zitten: er is daardoor geen echte discussie ontstaan. Jammer, maar het zegt ook iets over het boek. En met een gemiddelde van zo’n 3*** is dat zeker geen slecht oordeel, hoewel we meer hadden verwacht.

Recensie: Stranders – Iris Stobbelaar

wp-1467717053218.jpg

Recensie: Stranders – Iris Stobbelaar
Uitgeverij: Ploegsma

Enige tijd geleden kreeg ik een persoonlijke berichtje via Facebook van Iris Stobbelaar. Zij deed mij het verzoek of ik haar kinderboek Stranders wilde recenseren. Natuurlijk wil ik dat wel!
Ik verwachtte een (dun) kinderboek te ontvangen van zo’n 150 pagina’s, want kinderboeken zijn vaak niet zo dik. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik het e-book opende en bleek dat er ca. 400 bladzijden waren! Daardoor werd ik zo nieuwsgierig, dat ik zelf de hardcover editie heb besteld. Heerlijk om een dik boek in handen te hebben! Mijn verwachtingen waren wisselend. Hoog, vanwege de dikte en het onderwerp, maar de titel… daar kon ik niet zoveel mee. Benieuwd hoe dit avontuur van het lezen en recenseren van een kinderboek afloopt? Lees dan snel verder…

Samenvatting
Job is het zo zat om altijd maar op zijn zusje Kaatje te moeten passen, dat zijn hartgrondige verwensingen op een dag uitkomen en zij werkelijk verdwijnt. Als Job vervolgens zelf strandt in de wereld waar hij zijn zusje heen verwenste, blijkt dat er maar één manier is om weer thuis te komen: hij zal zijn zusje moeten redden. In een wereld die bevolkt wordt door monsters en waar je zelfs het landschap niet kunt vertrouwen, is dit geen gemakkelijke opgave. Vooral als blijkt dat hij niet de enige is die op zoek is naar Kaatje…

Over de auteur
Iris Stobbelaar werd in Amsterdam geboren op 3 oktober 1970. Ze studeerde af aan de toneelacademie Maastricht. Ze werkte als theaterregisseuse, verwierf bekendheid als actrice in de tv-serie SamSam en schreef columns voor het blad Wij Jonge Ouders.
Iris is getrouwd met Hollywoodregisseur Roel Reiné. Ze hebben een zoon, Max, en een dochter, Isa. Ze woont met hen in Los Angeles. Stranders is Iris’ boekdebuut.

Mijn mening
Ik ben echt sprakeloos. Stranders is een kinderboek, voor 9 – 14-jarigen, afhankelijk natuurlijk van hoever het kind zelf is. Maar echt, ik ben 35 en ik vond het soms zelfs zo eng en spannend, dat ik me niet kan voorstellen dat kinderen hier geen nachtmerries van krijgen! Mijn kinderen zijn 4 en 6, dus ik wacht nog wel even met het voorlezen van Stranders. Ze mogen van mij het boek wel lezen, zodra ze zelf goed kunnen lezen. Ik denk dat dat wel een goede graadmeter is, haha.

Tja, behalve dat ik niet veel met de titel kan, is er weinig aan te merken op het boek. Maar ondanks dat ik de titel niet echt sprekend vind, is het toch wel de titel die het beste bij het verhaal past. Het geeft ook wel het fantasiegehalte van het boek weer, door een titel te bedenken, wat eigenlijk geen bestaand woord is.

Verder is het een prachtig boek: het verhaal klopt gewoon, het is goed opgebouwd, niet te lange hoofdstukken en prachtige tekeningen aan het begin van elk hoofdstuk. En wat heeft het verhaal een fantastische plottwist! Die had ik niet zien aankomen. Ik had wel een onderbuikgevoel, maar kon niet benoemen wat het was. Ik dacht dat ik zelf al helemaal opging in de wereld waar niets en niemand te vertrouwen is. Het zorgde ervoor dat ik door de laatste hoofdstukken gesjeesd ben: ik moest weten hoe het nu zou aflopen.

Ik geef het boek 4,5 ster, wat eigenlijk neerkomt op 5 sterren, want op de meeste sites moet ik afronden en dat doe ik in dit geval naar boven. Dik verdiend en een echte aanrader. Maar kijk goed naar je kind of het al toe is aan zoveel spanning, enge monsters en mensen waarvan je niet weet of ze te vertrouwen zijn. Ik ga zeker vaker kinderboeken recenseren, want er worden dus nog steeds juweeltjes geschreven!

De winnaar van Het Vervloekte Huis is bekend!

0000000000001 MARKET ORANJE

De winnaar van Het Vervloekte Huis is bekend!

Ik heb jullie een dag extra in spanning gehouden, maar nu is het dan toch zo ver: de winnaar is bekend!

Ik heb de uitslag ook gefilmd, zodat er geen discussie kan ontstaan: het filmpje plaats ik op Facebook, omdat dat helaas (nog) niet lukt op mijn blog.

En dan nu… De winnaar, van het door Kabook uitgevers beschikbaar gestelde boek Het Vervloekte Huis, is: Carola van Esch!
Gefeliciteerd!

Stuur je adresgegevens in een pb via Facebook of per e-mail naar h.engwerda@upcmail.nl en je ontvangt het boek zo snel mogelijk!
Ik wens je alvast veel leesplezier.

Voor de andere deelnemers: ik kan helaas niet iedereen blij maken met een boek, wie weet hebben jullie een volgende keer meer geluk.