Recensie: Muhammad Ali – Marc Hendrickx

wp-1471371443321.jpgRecensie: Muhammad Ali – Marc Hendrickx
Uitgeverij: Xander uitgevers

Een biografie over de grootste bokser, wellicht de grootste sporter, aller tijden, daar ben ik wel nieuwsgierig naar. Want wat zet een man ertoe om zijn naam te veranderen, omdat hij overstapt naar een ander geloof? Welke invloed heeft dit geloof op zijn levensinstelling en carrière? Dat intrigeert mij al jaren. Toch heb ik nu, een paar maand na het overlijden van de grote Muhammad Ali, pas de drang om zijn biografie op te pakken.

Samenvatting
Muhammad Ali (1942-2016) werd uitgeroepen tot grootste sportman van de twintigste eeuw. Hij beleefde zijn doorbraak als bokser op achttienjarige leeftijd in Rome, maar zijn impact reikte veel verder dan de ring. Ali gebruikte zijn positie als topatleet om zich te uiten als overtuigd moslim, als strijder voor gelijke rechten en de keuzevrijheid om je pacifistisch op te kunnen stellen in oorlogstijd. Die unieke combinatie liet hem uitgroeien tot een van de grootste iconen van de twintigste eeuw. Maar wat is het echte, volledige verhaal van de greatest of all time?

Over de auteur
Marc Hendrickx houdt niet van half werk… Zijn debuut Elvis A. Presley: Muziek, Mens, Mythe kostte hem zes jaar, Muhammad Ali, voor altijd de grootste drie. Meer non-fictie volgde, waaronder een literair essay over Leonard Cohen, met ‘soundtrack’ van Henk Hofstede (Nits), net als jeugdboeken en theaterstukken. Hij werd vertaald in zes talen en negen landen.

“He took a few cups of love one teaspoon of patience one
tablespoon of generosity and one pint of kindness
Then he mixed it up spread it over the span of a lifetime
and served it to each deserving person he met”

Muhammad Ali

Mijn mening
Muhammad Ali is een prachtige biografie, die niet alleen heel goed weergeeft hoe het leven van Cassius Clay is verlopen, maar die ook een goed tijdsbeeld schetst en tegelijkertijd het verloop van het boksen in de VS, maar ook in Nederland en België beschrijft.

Marc Hendrickx is zeer gedegen te werk gegaan, hij heeft vanuit veel verschillende hoeken informatie verzameld en dat tot een prachtig verhaal gesmeed. Dat hij een Belg is en er dus nogal wat Belgische zinsneden in het boek zitten, is niet eens storend. Het valt op een gegeven moment wel op, maar het hindert het lezen niet.

Hoewel ik totaal niet van boksen houd, heb ik wel een diep respect voor Muhammad Ali, ook al ken ik hem alleen uit de verhalen over zijn rol na zijn bokscarrière. Het intrigeert mij dat hij zich heeft bekeerd tot de islam; ik ben benieuwd waarom iemand de overstap naar een ander geloof maakt. Nu gaat het boek niet heel specifiek in op de redenen, maar wel op de omstandigheden en het denken van Cassius Clay, zowel in zijn jonge jaren, als in zijn latere jaren.

Er is voor mij een wereld open gegaan. Veel verhalen ken je wel van horen zeggen, maar als de context zo goed uitgelegd wordt, begrijp je ook waarom bepaalde dingen gebeurd zijn. Ik vind het heel bewonderenswaardig dat Muhammad Ali altijd bij zijn eigen mening en dus bij zichzelf gebleven is. Ik heb door dit boek eigenlijk nog meer respect voor deze man gekregen!

Ik geef dit verhaal 4 sterren. Het enige minpunt is dat ik er zonder reden eigenlijk best lang over heb gedaan om het uit te lezen, terwijl ik het een prachtverhaal vind. Misschien toch het taalgebruik, de Belgische zinsconstructies? Ik weet het niet, maar het verhaal zelf is zeer zeker de moeite waard!

Advertenties

Recensie: Met één been in het leven – Alex Moorlag

Recensie: Met één been in het leven – Alex Moorlag
wp-1470056226782.jpgUitgeverij: Droomvallei uitgeverij

Droomvallei Uitgeverij stuurde mij een aantal boeken om te recenseren, waaronder Met één been in het leven. Deze titel spreekt mij enorm aan. Welk verhaal gaat hierachter schuil? Dat het om een verhaal van een kankerpatiënt gaat, is mij al snel duidelijk, maar ik ben vooral nieuwsgierig hóé hij zijn verhaal verwoord. De laatste tijd heb ik ook verhalen van andere (kanker)patiënten gelezen, dus is dit niet weer het zoveelste in een dozijn?

Samenvatting
“Hier ziet u het bot, dit is het scheenbeen en dit is het kuitbeen.” Ik knik. “En hier ziet u dat het bot niet wit, maar zwart is.” Wederom knik ik. “Dat is niet goed… Dat lijkt op kanker.” Alles stopt. Kanker? Ik ga dood!

Wat gaat er door je heen als blijkt dat de pijn in je been geen spierpijn is? Alex Moorlag schreef een boek over de oorzaak van zijn pijn en hij beschrijft wat er verder gebeurde. Kanker, je grootste vijand. Een aangrijpend verhaal over pijn, onzekerheid, ziekte en verdriet. Maar ook over vechten voor je leven en er bovenop komen.

Over de auteur
Alex Moorlag is 40 jaar jong, vader van 2 dochters en getrouwd met de liefde van zijn leven. Op 20-jarige leeftijd kreeg hij botkanker en dat vormde hem tot wat hij nu is. Een survivor, een levensgenieter en iemand die altijd de lach in de traan zoekt. Zoals hij zelf zegt: ‘Een éénbenige realist met een dromerige kant.‘

Mijn mening
De titel prikkelde mij om te gaan lezen. En ook het feit dat het verhaal eens door een man verteld wordt. Meestal lees je alleen dit soort verhalen van vrouwen. Alex Moorlag heeft mij niet teleurgesteld met zijn verhaal. Hij heeft op vrij jonge leeftijd (20) de diagnose botkanker gekregen. Nu, zo’n 20 jaar later, schrijft hij hoe hij deze periode beleefd heeft. Ingrijpend wat hij zo jong al voor de kiezen kreeg. Wrang ook, omdat hij uiteindelijk, net als zijn moeder, met één been verder moet leven. De titel is dus erg goed gekozen, vooral omdat hij nog steeds volop in het leven staat.

Ik had het boek zomaar uit, het leest als een trein door de korte hoofdstukken, die ook nog eens in een heel fijn lettertype zijn gedrukt. Het verhaal is in spreektaal geschreven, vanuit het oogpunt van Alex. Wat ik heel fijn vond, is dat hij af en toe van die grappige sprongen maakt in zijn verhaal. Dan vertelt hij over zijn jeugd, maar zinspeelt ook terloops op naar wat hem nog te wachten staat. Ik betrapte mezelf erop dat ik soms ook zat te gniffelen om zijn grapjes of de manier waarop hij iets schrijft.

Moorlag is voor mij de eerste die gewoon schrijft hoe het is als je chemo krijgt. Dat je op een gegeven moment niet meer door wilt gaan, omdat die chemo bijna niet te doorstaan is. Dat het k** is en dat hij heel goed begrijpt waarom er zoveel de eindstreep niet halen. Eerlijk, puur en rauw, dat omschrijft wel het gevoel dat ik bij dit verhaal heb.

Het grote minpunt aan dit boek, maar daar kan Moorlag waarschijnlijk weinig aan doen, is dat er veel schrijf- en taalfouten in zitten. In sommige zinnen staan zelfs dubbele woorden. Het lijkt er dan ook op dat er geen eindredactie heeft plaatsgevonden. Dit is voor mij een enorme afknapper, want dat haalt voor mij de vaart uit een verhaal en doet het heel knullig overkomen. Maar daar kan de uitgever met een eventuele volgende druk wel iets aan doen!

Als ik de schrijf- en taalfouten niet meeneem in mijn beoordeling, dan kom ik uit op 4 sterren. Alex heeft voor mij heel goed beschreven hoe het voor een jonge vent is om deze verwoestende diagnose te krijgen en er dan toch voor te vechten als een leeuw. Eerlijk en vanuit het hart. Dit is zeker geen 13-in-een-dozijn-verhaal!

 

Recensie: Mij niet gezien – Meg Rosoff

wp-1470056048142.jpg

Recensie: Mij niet gezien – Meg Rosoff
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

Voor de 7Days Reading Challenge van Hebban heb ik het boek Mij niet gezien van Meg Rosoff gelezen. Een Young Adult (YA). De eerste reacties die ik lees maken me wat huiverig, maar tegelijk ook erg nieuwsgierig. Het onderwerp trekt me wel aan, maar zal de manier van schrijven dat ook doen?

Samenvatting
In Mij niet gezien gaat het over de 12-jarige Mila. Als geen ander voelt ze mensen feilloos aan en kan ze situaties goed inschatten. Wanneer een goede vriend van haar vader vermist wordt, denkt ze te kunnen helpen door naar aanwijzingen te zoeken. Maar wanneer hij onvindbaar blijft, begint ze hevig aan zichzelf te twijfelen. Heeft ze iets belangrijks over het hoofd gezien?

Over de auteur
Meg Rosoff is geboren in Boston maar verhuisde na haar studie aan Harvard University naar Londen. Ze debuteerde in 2004 met Hoe ik nu leef, een wereldwijde YA-bestseller, waarvan meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht in 36 landen. Voor haar werk ontving ze vele prijzen, waaronder de Guardian Children’s Fiction Prize en de Carnegie Medal.

Mijn mening
Het verhaal is in korte, overzichtelijke hoofdstukken verdeeld. Je beleeft het verhaal door de ogen van Mila. Zelf had ik Mila iets ouder dan 12 gemaakt vanwege haar denken en doen, maar goed, dat is maar een klein detail. De emoties en hersenspinsels van een beginnende puber worden goed uitgewerkt, ik moest geregeld even terugdenken aan mezelf op die leeftijd.

De schrijfstijl is op zich vlot, zoals je bij een YA kunt verwachten. Er is wel één minpunt aan de schrijfstijl: ondanks dat deze vlot is, moet je sommige stukken herlezen, omdat de leestekens bij de dialogen ontbreken. Zo is het dus niet altijd duidelijk wat Mila nu denkt of zegt, of zelfs wíé iets zegt. Dat stoorde mij behoorlijk. Evenals dat ze haar ouders bij de voornaam noemt. Hierdoor was het voor mij niet altijd meteen duidelijk of ze het over haar ouders heeft of over vrienden.

Toch vind ik het verhaal op zich heerlijk. De zoektocht van een puber en haar vader naar een volwassen man met zijn eigen geheimen en verleden. De flirt die ontstaat bij een toevallige ontmoeting. Zo herkenbaar, die tegenstrijdige gedachten die je dan als puber kunt hebben. Maar ook die gedachten over de liefde, relaties en onderlinge verhoudingen. En ook vaak gedachten die beginnen met ‘Wat als…’.

Kortom, een goed verhaal dat redelijk vlot leest. Maar door het ontbreken van de leestekens in de dialogen krijgt het boek van mij slechts 3 sterren. Desondanks toch een aanrader!