Recensie: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario – Denis Henriquez

Recensie: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario – Denis Henriquez
Uitgeverij: Uitgeverij Marmercover-het-sterven-van-rebecca-lopez-ikario-denis-henriquez

Voor Uitgeverij Marmer las ik Het sterven van Rebecca Lopez Ikario. Dit leek mij wel een bijzonder boek, want op de flaptekst staat: Roman over de essentie van het lezen op Aruba. Ik weet eigenlijk niets van Aruba, maar ben wel nieuwsgierig naar het leven daar. Hoe liggen de verhoudingen, niet alleen onderling, maar ook ten opzichte van Nederland? Zou in dit boek daar wat duidelijkheid over komen?

Samenvatting
Na enkele ingrijpende onderzoeken krijgt de 85-jarige Rebecca Lopez Ikario van haar behandelend arts te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Vanaf dat moment worden haar gedachten voor een groot deel in beslag genomen door het verleden. Haar herinneringen aan vroeger doen haar de pijn vergeten. Tijdens haar leven heeft Rebecca gezorgd voor haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban, voor wie ze tante, moeder en vader tegelijk was. Wanneer het jaareinde nadert en de aanstaande dood van Rebecca naderbij komt, keert Esteban terug naar het eiland om afscheid te nemen van de vrouw die hij als zijn vader beschouwt.

“Komen en gaan was voor hem een gewoonte geworden, de oversteek was naar zijn gevoel zelfs korter geworden, desondanks was het een gewoonte waar hij als een berg tegenop zag. Het binnenvliegen van het Caraïbisch gebied bezorgde hem een zekere lichtheid, alsof Nederland als ballast van hem af viel, tegelijkertijd vloog hij een andere ernst tegemoet.” Blz. 274

Over de auteur
Denis Henriquez (Aruba 1945) is theoretisch fysicus en doceerde wiskunde en natuurkunde in Nederland en op Aruba. Hij publiceerde eerder de romans Zuidstraat (1992), Delft Blues (1995) en De zomer van Alejandro Bulos (1999), alle bij De Bezige Bij. Over een periode van vijftien jaar werkte hij met onderbrekingen aan de roman Het sterven van Rebecca Lopez Ikario.

Mijn mening
Eerlijk is eerlijk: ik heb zeer tegenstrijdige gevoelens ten opzichte van dit boek. Enerzijds vind ik het taalgebruik prachtig! Wat een taalkunstenaar is Denis Henriquez. De toon die hij voert, is licht ironisch, melancholisch, maar tegelijk ook berustend. Uit het hele verhaal ademt het gevoel van Rebecca, dat ze zich neerlegt bij de situatie. Ze wil ook niet meer vechten. Daarnaast beschrijft hij niet alleen veel personages, maar hij beschrijft ze ook uitgebreid, waardoor het lijkt alsof je ze ook echt kent. De stamboom voorin is geen overbodige luxe, vooral omdat veel namen ook nog eens op elkaar lijken.

Anderzijds kwam ik maar niet door het verhaal. Ik was wel telkens nieuwsgierig naar het verleden van Rebecca, naar haar houding ten opzichte van Nederland, Esteban en de rest van haar familie en vrienden. Maar op de een of andere manier, las ik het verhaal heel traag. Het was alsof ik in het tempo van het leven op Aruba meegezogen werd: alles leek langzamer te gaan en langer te duren… Het frustreerde me enorm, want ja, ik ben gewend om binnen een week een boek uit te hebben, ik heb hier bijna vier weken over gedaan. En toch… heb ik ook weer veel bewondering voor Denis Henriquez, dat hij het vermogen heeft om de lezer letterlijk mee te nemen in het rustige levenstempo van Aruba.

Ik ben in ieder geval weer wat wijzer geworden: het verleden van Rebecca wordt zo goed verteld, dat je je goed kunt inleven, alsof je er zelf bij bent geweest. De veranderingen die het eiland in de loop der jaren ondergaan heeft, de invloed van de Tweede Wereldoorlog op Aruba, de komst van het massatoerisme… geen onderwerp wordt weggelaten. Prachtig, want Aruba is – voor mij in ieder geval – een ver-van-mijn-bed-show. En door dit boek is die wereld een stukje dichterbij gekomen.

“Zo gaat dat, mijn jongen. Zo gaat dat… Je kunt je eigen toekomst niet uitkiezen. Je kunt het verleden wel zien, voor de toekomst heb je geen ogen.” Blz. 369

Door deze tegenstrijdige gevoelens over het boek, kom ik tot een oordeel van 3***. Zeker niet slecht, maar door de traagheid van het verhaal trek ik punten af. Een aanrader voor lezers met meer geduld dan ik heb. Gelukkig heeft iedereen een andere voorkeur en een eigen mening.

 

Advertenties

Recensie: Het huis in Bellevue Gardens – Rachel Hore

Recensie: Het huis in Bellevue Gardens – Rachel Hore
Uitgeverij: Boekerij

In augustus las ik tijdens mijn vakantie Het huis in Bellevue Gardens voor het “I love lezen” reviewteam van uitgeverij Bwp-1472831404391.jpgoekerij. Toen ik het boek kreeg was ik al blij verrast: er zat een klein leesdagboek bij. Hierin kun je je gelezen boeken bijhouden, zelf lijstjes maken van boeken die je nog wilt lezen of herlezen, quotes opschrijven en natuurlijk je oordeel opschrijven. Erg leuk, ook al denk ik dat ik het boekje zomaar vol heb! Een aanrader voor de uitgever om dit leesdagboek ook los (en misschien wat dikker) uit te brengen!

Swp-1472831381062.jpgamenvatting
Aan een plein in Londen staat een lichtelijk verwaarloosd maar charmant huis. Leonie woont er al jaren, sinds ze na een gewelddadig huwelijk een toevluchtsoord nodig had. Om haar dankbaarheid voor haar eigen redding te tonen, opent ze altijd haar deuren voor jonge mensen in nood. Zo is er Rosa, die wanhopig op zoek is naar haar broer Mikhail. Hij is na de scheiding van hun ouders bij hun Engelse vader gaan wonen, maar lijkt spoorloos te zijn verdwenen. Ook Stef heeft een thuis gevonden in Bellevue Gardens, nadat ze de gouden kooi ontvluchtte waarin haar vriend haar wilde opsluiten. En dan is er nog Rick, een jonge, verlegen man die zijn kwetsbaarheid voor de wereld probeert te verbergen en een kluizenaarsleven leidt. Onder Leonies hoede vinden de drie jonge mensen de kracht om het leven weer tegemoet te treden, maar vergeet ze in haar gedrevenheid om hen te helpen zelf niet te leven?

Over de auteur
Rachel Hore werkte bijna twintig jaar als redacteur, onder meer bij uitgeverij HarperCollins in Londen. Ze verhuisde met haar gezin naar het platteland van Norfolk, waar ze haar romans Het droomhuis, De droomtuin en Zomers licht schreef.

Mijn mening
Het huis in Bellevue Gardens  is een heerlijke feelgood roman. En dat is zo fijn om te lezen: hoe slecht het ook gaat, hoe moeilijk de hoofdpersonen het ook hebben, er gloort altijd hoop aan de horizon en alles komt op zijn pootjes terecht.

Rachel Hore heeft dit verhaal goed uitgewerkt, hoewel ik aan het eind het idee had dat het wat afgeraffeld werd. Alsof er een maximum aantal bladzijden vastgesteld was en ze het verhaal nog snel even moest afronden in het laatste hoofdstuk, omdat het anders niet paste. Hierdoor heb ik het gevoel gekregen dat ik een stuk van het verhaal “mis”.

Het boek bestaat uit vrij lange hoofdstukken, maar doordat de hoofdstukken opgedeeld zijn in verschillende stukken die vanuit Leonie, Rosa, Stef en Rick verteld worden, leest het wel lekker door. De verhaallijnen zijn goed opgebouwd en mooi met elkaar verweven. De verhaallijn van Leonie wordt vrij lang geheim gehouden, stukje bij beetje kom je erachter wat zij allemaal heeft meegemaakt en waardoor ze gevormd is.

Rachel Hore heeft ook een prettig taalgebruik. De vertelstijl is vlot en past perfect bij zo’n verhaal. Niet te ingewikkelde woorden en zinnen, maar gewoon duidelijke taal. Daar hou ik wel van, dan hoef je niet tien keer dezelfde zin te lezen voor je doorhebt wat er staat.

Het einde vind ik zoals gezegd afgeraffeld en het verhaal is, zoals vele romans, een beetje voorspelbaar, maar dat zijn dan ook de enige minpunten. Ik kom dan ook uit op 4 sterren. Ik heb heerlijk genoten van de mooie verhalen van Leonie, Rosa, Stef en Rick, van het “eind goed, al goed”. Ik had zo door willen lezen hoe het hen verder vergaat en of hun nieuwe liefdes ook blijvend zijn. Een aanrader dus als je van feelgood houdt!