Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum

Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum Cover - De fluisteraar - Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Hoe leuk is dit: uitgeverij Marmer benaderde mij met de vraag of ik het nieuwste boek van Karin Fossum wilde recenseren, De fluisteraar. Omdat ik vorig jaar zo enthousiast was over haar boek Veenbrand, wilden ze graag dat ik ook dit boek zou recenseren. Daar zeg ik geen nee tegen: ik ben een groot fan van Karin Fossum. Maar ja, de verwachting is toch elke keer weer hooggespannen: zal ze het niveau van haar vorige boek evenaren of zelfs overtreffen?

Samenvatting
Ragna Riegel werkt bij een goedkoop warenhuis en woont alleen in haar ouderlijk huis. Haar ouders zijn dood en haar zoon is verhuisd naar Berlijn. Los van de verplichte kerst- en verjaardagskaart hebben ze geen contact. Ragna leeft een teruggetrokken bestaan, dat gekenmerkt wordt door eentonigheid, eenzaamheid en angst. Ze houdt van routine en er is orde in haar leven. Totdat Ragna op een dag in haar brievenbus een anonieme dreigbrief aantreft. Ze raakt in de greep van een wurgende angst, die steeds groter wordt en haar nog dieper in een isolement drijft.

In de verhoorkamer op het politiebureau ondervraagt inspecteur Konrad Sejer een verdachte van een gruwelijke misdaad. Die verdachte is Ragna Riegel. Waarom heeft deze vrouw van middelbare leeftijd, die overkomt als een grijze muis, gedaan wat ze heeft gedaan?

Over de auteur
Karin Fossum pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar vorige thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman. De fluisteraar is alweer het veertiende deel in de Konrad Sejer-reeks.

Mijn mening
Wat een fenomenaal boek heeft Karin Fossum weer afgeleverd! Jeg elsker det… Ik hou van Noorwegen, van de sfeer, van de rust en ruimte, maar ook van de fantastische schrijvers die dit alles in een verhaal weten te vangen. Karin Fossum verstaat deze kunst uitermate goed. En ze weet niet alleen de mooie dingen te vangen, maar ook de duistere kanten van het leven.

De ons-kent-ons-mentaliteit van de Noren, maar niet verder dan de voordeur. Dit komt heel duidelijk naar voren in De fluisteraar. Ragna kent al haar buren en collega’s, maar heeft geen idee hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Ze treft ze op straat of in de winkel en maakt een praatje, maar bij elkaar op de koffie gaan, dat zit er bij de Noren niet zo in. Dit creëert de afstand die natuurlijk nodig is voor het verhaal, een verhaal dat fantastisch is verteld. Tegelijkertijd krijgt Ragna steeds meer diepgang door de fantastische uitwerking van haar personage. Je kunt je goed verplaatsen in haar, door de trefzekere beschrijving van haar gedachten en gevoelens.

Er zit totaal geen vaart in het verhaal, maar dat ben ik wel gewend van Karin Fossum. Dat hoort bij haar schrijfstijl. Ook het ontbreken van hoofdstukken is een van de kenmerken van Karin Fossum. Wel zijn er voldoende witregels die de overgang naar een andere tijd (in dit boek) markeren. Heden en verleden worden perfect afgewisseld. Dat maakt dat je tussendoor makkelijk zou kunnen stoppen.

Maar eigenlijk wilde ik helemaal niet stoppen. Ik wilde doorlezen. Veel te nieuwsgierig hoe het verhaal zou aflopen. Want wat had Ragna nu eigenlijk voor gruwelijks gedaan? Daar kom je pas bijna op het eind achter. Briljant! En de oorzaak blijft tot het einde in nevelen gehuld. Die ga ik ook niet verklappen. Daarvoor moet je het boek zelf maar gaan lezen.

De afwisseling tussen heden en verleden zorgt ook dat de spanning gestaag wordt opgebouwd. Dan weer zitten we in het heden in de verhoorkamer met Ragna, Konrad Sejer en Frank, om vervolgens weer naar het verleden, naar haar huis aan de Kirkelina te keren, waar langzaam het verhaal van Ragna zich ontvouwt. Intussen komt er ook een briefwisseling met haar zoon op gang, die verrassende inzichten en wendingen geeft.

Al met al weer een meesterwerk van Karin Fossum. Ondanks de traagheid is het boek geen moment voorspelbaar of saai geweest. Ik beloon het dan ook met de maximale 5*****. Ik kan alleen maar hopen dat Karin Fossum nog lang door blijft schrijven en Konrad Sejer nog lang niet met pensioen gaat!

Advertenties

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst Cover - Sara en Liv - Suzan Hilhorst
Uitgeverij: Hollands Diep uitgevers

Zoals wel vaker, krijg ik een nieuwsbrief met de aankondiging van een nieuw boek. Een persoonlijk verhaal over een moeder die haar 2 dochters verliest. Verschrikkelijk… Wil ik dat wel lezen? Ja, ik ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe je dit als moeder beleeft en vooral: hoe je dit verlies te boven komt en je staande weet te houden. Ik meld me daarom aan als recensente. Al gauw valt het boek bij mij op de mat en begin ik te lezen…

Samenvatting
‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal. Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Over de auteur
Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Haar dochtertjes Sara en Liv overleden beiden aan een nog onbekende stofwisselingsziekte. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde: schrijven. Sara en Liv is haar debuut. Inmiddels werkt ze aan een tweede roman.

Mijn mening
Onvoorstelbaar heftig… Maar wat heeft Suzan dit immense verlies prachtig verwoord. Een verhaal dat tot tranen roert, onder je huid kruipt en je nog dagen achtervolgt. En dan heb ik het niet alleen over dat verschrikkelijke, heftige verlies van 2 prachtige meisjes, maar ook over de drang om weer op te krabbelen en verder te gaan. Weer te gaan leven, niet alleen maar stil te staan bij dit verlies.

Wat ik erg bijzonder vind, is het wisselende vertelperspectief: grote delen worden vanuit Suzan zelf verteld, maar er zijn ook grote stukken die we vanuit Sara voorgeschoteld krijgen. Zo ontstaat een heel bijzonder beeld van een gezin dat te maken krijgt met een van de verschrikkelijkste dingen in het leven: de dood van je kind. In dit geval zelfs 2 kinderen. Op sommige punten werd ik nog even in verwarring gebracht: werd het verhaal nu vanuit Sara of vanuit Liv verteld? Een check leerde mij dat alleen het perspectief van Suzan zelf en Sara gebruikt waren. Het stoorde mij dusdanig, dat ik niet voor een volledige score kan gaan.

Een rollercoaster van emoties, zo kun je dit boek goed samenvatten. Een boek met een lach en een traan. Van verdriet, maar ook van ontroering. Ik heb bewondering voor Suzan en haar gezin. De kracht die zij hebben om hier samen doorheen te komen. En vergeet ook Nils niet, hun zoontje. In het dankwoord noemt ze hem ook.

Humberto Tan haalt dit fragment ook aan in zijn programma RTL Late Night. Nils stelde zijn moeder namelijk de vraag: “Ga je ook een boek over mij schrijven?” Suzan geeft een prachtig antwoord aan haar zoon: “Deze vraag raakte me en hier heb ik lang over nagedacht. Ik moet je teleurstellen, maar wel met een goede reden. Jij hebt namelijk, anders dan je zusjes, zelf de mogelijkheid gekregen auteur te zijn van je eigen verhaal. Je leeft Nils. En hoe. Laat dat leven je pen zijn.”

Met deze optimistische, levenskrachtige noot wil ik afsluiten. Een ruime 4**** heeft Suzan verdient met dit heftige, mooie, ontroerende, trieste verhaal. Een klein puntje aftrek dus, zoals al eerder genoemd. Het maakt het verhaal inhoudelijk niet minder mooi en heftig.

Recensie: Zomer – Lis Lucassen

Recensie: Zomer – Lis Lucassen Cover Zomer - Lis Lucassen
Uitgeverij: Storm Publishers

Na een oproep van Lis Lucassen voor recensenten voor het boek Zomer, meld ik me heel enthousiast aan. Ik heb al vaker recensies over haar boeken voorbij zien komen en daar ben ik heel nieuwsgierig van geworden. Nu wil ik zelf ook wel eens oordelen of Lis Lucassen zo goed schrijft als men zegt. Met hooggespannen verwachtingen, maar ook enigszins terughoudend, begin ik in het e-book dat ik ontving.

Samenvatting
De wereld lag aan Audrey’s voeten, maar de druk bleek te groot en ze moest gedwongen afscheid nemen van haar zangcarrière. Nu vier jaar later is het tijd voor een comeback. Alleen is Audrey het vertrouwen in zichzelf kwijt. Iedere noot die ze zingt, voelt als bedrog en de meeste tijd kan ze alleen optreden als ze pillen heeft geslikt en amper doorheeft dat ze bestaat. Wanneer ze Alec ontmoet, maakt hij er geen geheim van compleet voor haar te willen gaan. Maar alleen als zij bereid is zichzelf helemaal aan hem te geven.

Alec is vastbesloten zijn leven op de rails te houden nu hij weer op vrije voeten is. Maar op een fatale avond knalt alles kapot wat hij zo zorgvuldig heeft opgebouwd. Samen met Audrey slaat hij op de vlucht, maar hun reis wordt veel meer dan ze voor ogen hadden.

Over de auteur
Onder het pseudoniem Lis Lucassen schrijft thrillerschrijfster Olga Hoekstra (1980) dark romance en new adult. In het dagelijks leven werkt ze als journalist en communicatiemedewerker. Haar dystopische verhaal Het Tribunaal eindigde op de derde plaats in de Dystopia Schrijfwedstrijd. Die novelle werd gepubliceerd in de dystopische young adult-bundel In opstand.

Lis is een dromer en romanticus en fantaseert al zolang ze zich kan herinneren over Grote Liefdes en klein leed. Haar eigen Grote Liefde kwam ze tegen tijdens haar studie en met hem beleefde ze haar eigen liefdesverhaal, inclusief een ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Als Lis niet aan haar eigen verhalen schrijft, leest ze. Grote voorbeelden zijn J. Lynn, Jessica Sorensen en – van eigen bodem – Lisette Jonkman. Lis woont vlak aan de Duitse grens samen met haar man, twee prachtige dochters en twee boosaardige katten.

Mijn mening
Na Hitte en Razend, is Zomer het 3e boek in deze serie. Toch is het boek los te lezen van de rest. Ik was bang dat ik bepaalde dingen niet zou snappen, omdat ik de eerste 2 delen niet gelezen heb, maar ik heb niet het idee dat ik iets gemist heb.

Het verhaal wordt afwisselend vanuit het perspectief van Audrey en Alec verteld. De korte hoofdstukken, vlotte vertelstijl en deze afwisseling in vertelperspectief zorgen ervoor dat je (bijna) niet kunt stoppen met lezen. Lis heeft zo’n fijne manier van schrijven, zo beeldend, dat ik het gevoel had dat ik het verhaal vanaf de zijlijn zag gebeuren. Ik wilde de personages soms ook wel toeschreeuwen, adviseren of gewoon knuffelen, zo leefde ik met ze mee.

Mijn verwachting van een vlot geschreven, oppervlakkig liefdesverhaal met een vleugje erotiek kwam (gelukkig) niet uit. Het is wel vlot geschreven en ook een liefdesverhaal, maar zeker niet oppervlakkig. Audrey en Alec hebben het nodige meegemaakt, waar je soms de rillingen van krijgt. Dit is goed uitgewerkt in het verhaal en niet slechts tussen neus en lippen genoemd. Door deze diepgang, krijg je ook veel meer binding met de hoofdpersonages. En het vleugje erotiek blijkt een zinderende, onderhuidse spanning te zijn, waarbij ze elkaar steeds aantrekken en afstoten.

Ik wil nu zeker ook de eerste 2 delen lezen, want dit smaakt naar meer! Ik ben fan, Lis, dus schrijf maar snel door. Ik wil meer van dit soort verhalen lezen. Van mij krijg je dan ook 4,5 ster op de schaal van 5 (afgerond een 5 natuurlijk). Het enige minpuntje vond ik namelijk het einde: ik ben nieuwsgierig hoe het verder gaat met Audrey en Alec. Gaan ze het redden samen? Of toch niet? Hoe loopt hun verhaal af? Ik hoop dat we dat ooit nog te weten komen…

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | BrainbooksCover Hallo Lieverd

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik het boek Hallo Lieverd van Kim van Schie recenseren. Dat doe ik graag, omdat ik benieuwd ben naar het verhaal en de procedures rond een adoptie. Maar tegelijk ben ik ook sceptisch: zou het niet zo’n emotioneel jankverhaal gaan worden? Of juist het tegenovergestelde: een kil en afstandelijk verslag en een opsomming van gebeurtenissen? Vol goede moed sla ik het boek open…

Samenvatting
Hallo lieverd is een spannend, vertederend en waargebeurd verhaal over hoe een jonge vrouw zich staande probeert te houden tijdens een heftige adoptieprocedure in Nigeria.

Overvallen door angst, corruptie en ziekte probeert ze met een dosis humor het plotselinge moederschap het hoofd te bieden. Daarbij leert ze waardevolle levenslessen over het loslaten van perfectie en controle.

Dankzij volledige openheid van de auteur over de strijd met zichzelf is dit verhaal een inspiratie voor anderen, ook buiten de wereld van adoptie en moederschap. Kwetsbaar, rauw en eerlijk.

Over de auteur
Kim van Schie is journalist en een enthousiaste, gedreven en creatieve verhalenverteller. Als kind kroop ze daarvoor het liefst achter een ouderwetse typemachine. Later gebruikte ze vooral de microfoon en camera om verhalen op te tekenen als journalist. Inmiddels is ze eigenaar van haar eigen bedrijf Storyline Media en heeft ze ook de pen weer opgepakt. Als tekstschrijver en maker van online video’s vertelt ze nu ook de verhalen van allerlei organisaties en bedrijven. Maar haar eerste boek gaat over haar eigen persoonlijke verhaal: de adoptie van haar dochter Pauline.

Mijn mening
Diep onder de indruk. Ik wist wel dat een adoptieprocedure een lang en moeizaam traject is. Maar dat het psychisch zoveel impact heeft, had ik nooit kunnen bedenken. Ik heb zelf kinderen, maar blijkbaar groei je er in die 9 maanden zwangerschap naartoe om moeder te zijn en je ontmoet je kind direct na de geboorte. Met zo’n adoptietraject is het zo onvoorspelbaar of en wanneer je moeder gaat worden. En als je dan eindelijk dat telefoontje krijgt, ben je ‘ineens’ moeder, nog zonder dat je je kind ontmoet hebt. Bizar lijkt me dat.

Wat een bewondering heb ik voor Kim, die haar levensles in loslaten van controle en perfectie wel op een heel extreme manier heeft geleerd. Zij en haar man hebben zoveel te verduren gehad, ze hebben zoveel geduld en doorzettingsvermogen, petje af. Ik heb soms met verbazing gelezen hoe het er in Nigeria aan toe gaat met de procedures. Hoe corrupt het land is, maar ook erg bureaucratisch. Maar ik heb ook gelachen, om de herkenbare strubbelingen met een peuter en de ogenschijnlijke normale dingen voor ons, die in Nigeria zo anders zijn. De verbazing van Kim en haar man hierover, maar ook hun nuchtere manier om hiermee om te gaan.

En wat ontroerend hoe Pauline reageert op haar nieuwe ouders. Hoe snel ze ‘gewend’ is aan de nieuwe situatie en dat ze vooral haar nieuwe moeder geen moment uit het oog verliest. Hoe moeilijk die omschakeling daarna is van fulltime aandacht in het bloedhete Nigeria naar minder aandacht (vanwege werk van de ouders) in ons koude kikkerlandje.

Er komt nogal wat kijken bij adoptie. Daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Dit boek is dan ook echt een eyeopener en wat mij betreft een must read voor mensen met een adoptiewens. Kim, bedankt voor dit intieme kijkje in jouw leven en jouw beleving van deze procedure. Je dochter kan trots op je zijn dat je dit (ook voor haar) hebt vastgelegd! Je hebt mijn 5***** dik verdiend!