Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum

Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum Cover - De fluisteraar - Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Hoe leuk is dit: uitgeverij Marmer benaderde mij met de vraag of ik het nieuwste boek van Karin Fossum wilde recenseren, De fluisteraar. Omdat ik vorig jaar zo enthousiast was over haar boek Veenbrand, wilden ze graag dat ik ook dit boek zou recenseren. Daar zeg ik geen nee tegen: ik ben een groot fan van Karin Fossum. Maar ja, de verwachting is toch elke keer weer hooggespannen: zal ze het niveau van haar vorige boek evenaren of zelfs overtreffen?

Samenvatting
Ragna Riegel werkt bij een goedkoop warenhuis en woont alleen in haar ouderlijk huis. Haar ouders zijn dood en haar zoon is verhuisd naar Berlijn. Los van de verplichte kerst- en verjaardagskaart hebben ze geen contact. Ragna leeft een teruggetrokken bestaan, dat gekenmerkt wordt door eentonigheid, eenzaamheid en angst. Ze houdt van routine en er is orde in haar leven. Totdat Ragna op een dag in haar brievenbus een anonieme dreigbrief aantreft. Ze raakt in de greep van een wurgende angst, die steeds groter wordt en haar nog dieper in een isolement drijft.

In de verhoorkamer op het politiebureau ondervraagt inspecteur Konrad Sejer een verdachte van een gruwelijke misdaad. Die verdachte is Ragna Riegel. Waarom heeft deze vrouw van middelbare leeftijd, die overkomt als een grijze muis, gedaan wat ze heeft gedaan?

Over de auteur
Karin Fossum pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar vorige thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman. De fluisteraar is alweer het veertiende deel in de Konrad Sejer-reeks.

Mijn mening
Wat een fenomenaal boek heeft Karin Fossum weer afgeleverd! Jeg elsker det… Ik hou van Noorwegen, van de sfeer, van de rust en ruimte, maar ook van de fantastische schrijvers die dit alles in een verhaal weten te vangen. Karin Fossum verstaat deze kunst uitermate goed. En ze weet niet alleen de mooie dingen te vangen, maar ook de duistere kanten van het leven.

De ons-kent-ons-mentaliteit van de Noren, maar niet verder dan de voordeur. Dit komt heel duidelijk naar voren in De fluisteraar. Ragna kent al haar buren en collega’s, maar heeft geen idee hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Ze treft ze op straat of in de winkel en maakt een praatje, maar bij elkaar op de koffie gaan, dat zit er bij de Noren niet zo in. Dit creëert de afstand die natuurlijk nodig is voor het verhaal, een verhaal dat fantastisch is verteld. Tegelijkertijd krijgt Ragna steeds meer diepgang door de fantastische uitwerking van haar personage. Je kunt je goed verplaatsen in haar, door de trefzekere beschrijving van haar gedachten en gevoelens.

Er zit totaal geen vaart in het verhaal, maar dat ben ik wel gewend van Karin Fossum. Dat hoort bij haar schrijfstijl. Ook het ontbreken van hoofdstukken is een van de kenmerken van Karin Fossum. Wel zijn er voldoende witregels die de overgang naar een andere tijd (in dit boek) markeren. Heden en verleden worden perfect afgewisseld. Dat maakt dat je tussendoor makkelijk zou kunnen stoppen.

Maar eigenlijk wilde ik helemaal niet stoppen. Ik wilde doorlezen. Veel te nieuwsgierig hoe het verhaal zou aflopen. Want wat had Ragna nu eigenlijk voor gruwelijks gedaan? Daar kom je pas bijna op het eind achter. Briljant! En de oorzaak blijft tot het einde in nevelen gehuld. Die ga ik ook niet verklappen. Daarvoor moet je het boek zelf maar gaan lezen.

De afwisseling tussen heden en verleden zorgt ook dat de spanning gestaag wordt opgebouwd. Dan weer zitten we in het heden in de verhoorkamer met Ragna, Konrad Sejer en Frank, om vervolgens weer naar het verleden, naar haar huis aan de Kirkelina te keren, waar langzaam het verhaal van Ragna zich ontvouwt. Intussen komt er ook een briefwisseling met haar zoon op gang, die verrassende inzichten en wendingen geeft.

Al met al weer een meesterwerk van Karin Fossum. Ondanks de traagheid is het boek geen moment voorspelbaar of saai geweest. Ik beloon het dan ook met de maximale 5*****. Ik kan alleen maar hopen dat Karin Fossum nog lang door blijft schrijven en Konrad Sejer nog lang niet met pensioen gaat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s