Recensie: Zwarte seconden – Karin Fossum

Recensie: Zwarte seconden – Karin Fossum Cover Zwarte seconden- Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Vandaag, 23 juni, komt Zwarte seconden van Karin Fossum opnieuw uit, in een hernieuwde uitgave. Met een nieuwe cover, die past bij de laatste delen die (her)uitgegeven zijn. Ter ere van deze heruitgave ben ik gevraagd om een recensie te schrijven over dit boek. Wie mij al wat langer volgt, weet dat ik dol ben op de boeken van Karin Fossum. Dat maakt het voor mij ook wel weer spannend: is dit boek weer net zo goed als haar vorigen?

Samenvatting
Negen dagen voor haar tiende verjaardag gaat Ida Joner op haar fietsje naar een kiosk om een paardenblad en kauwgom te kopen. Ze komt daar echter nooit aan en keert ook niet huiswaarts. De politie wordt ingeschakeld. Negen dagen later wordt Ida’s lichaam langs de kant van de weg gevonden. Ze is gekleed in een nachthemd en in een deken gerold. Inspecteur Konrad Sejer moet de zaak oplossen en hij staat voor een lang en moeizaam onderzoek. Er is geen motief, geen logische verklaring. Maar door zijn mensenkennis, zijn sympathie voor zowel het slachtoffer als de dader en door zijn directe manier van communiceren weet hij de zaak naar een ontknoping te leiden.

Over de auteur
Karin Fossum, pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman.

Mijn mening
Zwarte seconden is het 6e deel in de serie rondom Konrad Sejer. Het mooie van deze serie is dat de delen heel goed afzonderlijk te lezen zijn. Het is voor mij alleen af en toe even schakelen welke hond Konrad Sejer op welk moment heeft, en welke vriendin. Maar dat went snel.

Dit verhaal had niet actueler kunnen zijn. Het gaat over de verdwijning van een meisje van 10, die uiteindelijk dood langs de kant van de weg gevonden wordt. De afgelopen weken zijn we in Nederland ook opgeschrikt door twee meisjes van 14 die vermist werden en enkele dagen later dood gevonden zijn, in een greppel en op een industrieterrein. Gruwelijk. Je reinste nachtmerrie als ouder.

Karin Fossum weet de zaak weer tot in de puntjes uit te werken. Vaak weet je bij haar al wie het gedaan heeft en volgt er een soort verslag van de verhoren, waarbij teruggeblikt wordt op de gebeurtenissen die uiteindelijk tot de dood van het slachtoffer leiden. Zo ook hier. Maar in deze zaak gooit Karin Fossum er af en toe een twist in, een wending die je niet zag aankomen, maar stiekem toch ook wel. En denk je te weten hoe het zit, dan nog weet ze je te verrassen.

Het is best knap dat Fossum haar daders dusdanig beschrijft en uitwerkt, dat je ze tot op zekere hoogte kunt begrijpen. Dat je snapt waarom ze tot hun daad gekomen zijn. Bijzonder, maar ook best eng, dat het ogenschijnlijk iedereen kan overkomen om zowel als slachtoffer maar zeker ook als dader te eindigen. Er hoeft maar iets te gebeuren in je leven dat alles op z’n kop kan zetten.

Het mag duidelijk zijn: Karin Fossum is de queen van de Noorse crime! Ook Zwarte seconden krijgt van mij de volle 5*****. Ze weet zo goed de omgeving en de personages te beschrijven, dat je het gevoel hebt dat je onderdeel bent van het verhaal, alsof je de toehoorder in de verhoorkamer bent. Alsof je steeds bij Konrad Sejer over zijn schouder kunt meekijken. In mijn hoofd speelt het verhaal zich als een soort film af, ik zie alles zo voor me. Chapeau! Ik maak een diepe buiging voor Karin Fossum!

Advertenties

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman Cover - De herkansing - Anneke Kleine Staarman
Uitgeverij: Bestelmijnboek.nl

Anneke Kleine Staarman had een leuke winactie uitgeschreven via Facebook. Enige voorwaarde was: een recensie schrijven over het boek. En de winnaars werden – heel erg leuk gedaan! – in een filmpje bekend gemaakt. Ik bleek een van de gelukkigen. Omdat ik na een aantal thrillers wel toe was aan iets anders, en het ook nog eens leuk vind om me te laten verrassen door debuterende auteurs, begon ik aan De herkansing.

Samenvatting
Een post-it viel uit het dossier dat Carmen tegen haar borst hield. Hij fladderde op de grond als een vlinder met gebroken vleugels. Carmen pakte hem op en draaide hem om. Haar hart begon luid te kloppen toen ze zag wat er op het briefje stond geschreven: Carmen Gutierrez, betrokken?’

Nachtclubs, een groot huis en een vriend die haar op handen draagt. Totdat blijkt dat haar eerste vriendje niet is wie hij zegt te zijn. Carmen vertrekt naar Maastricht om aan zijn grip te ontkomen. Nu is het tijd om voor zichzelf te kiezen. Ze trekt in bij haar vriendin Natascha. Al snel vindt ze een baan bij een advocatenkantoor. Daar ontmoet ze de knappe advocaat Jasper. Ze wil zich niet door hem laten afleiden. Maar hij bemoeit zich wel heel veel met haar. Is het wel zo toevallig dat ze juist bij dit kantoor aan de slag kon? De herkansing is een boek over vriendschap, liefde en onmacht.

Over de auteur
Anneke Kleine Staarman (1981) omschrijft zichzelf als een echte hemelfietser. De hele dag door mogen fantaseren klinkt haar als muziek in de orden. Ze woonde in Strasbourg, Lyon, Londen en Madrid, voordat ze eindelijk in Haarlem neerstreek met haar Franse partner. Schrijven is altijd al haar grote passie. Haar inspiratie haalt ze uit de verschillende culturen uit haar dagelijks leven en haar werk. Op deze manier creëerde ze een eigen wereld, eentje van romantiek en nostalgie, waarin zich hopelijk veel mensen thuis voelen.

Mijn mening
Wat een debuut! Een roman, waar ook best nog veel spanning aan toegevoegd is, waardoor het boek zich eigenlijk niet goed in een hokje laat plaatsen. Niet dat ik dat nodig vind overigens. Ik vind dit boek een pareltje, ik heb me enorm kunnen inleven in het verhaal (soms misschien iets te veel, waarbij ik de ene keer de tranen even weg moest knipperen en de andere keer mijn woede moest inslikken).

Anneke Kleine Staarman heeft een hele prettige manier van schrijven, waardoor je door het boek vliegt. Ze bouwt de spanning goed op en werkt haar personages goed uit. In het begin vond ik het wel wat verwarrend, al die personages: wie is nu wie en in welke relatie staan ze tot elkaar? Maar hoe verder je komt, hoe duidelijker alles wordt en de ontknoping is er een die ik niet aan had zien komen. Wat heeft Anneke dit fantastisch gedaan!

Alleen dat einde, die epiloog… Het roept bij mij vraagtekens op: wat gaat er verder gebeuren? Hoe gaat het met alle stellen verder? En de belangrijkste vraag: komt er een vervolg? Ik hoop het, want ik geniet van dit soort romantische verhalen met een spannende twist. Ik heb alleen wel een tip voor Anneke Kleine Staarman: zorg voor een goede eindredacteur, want er zaten nog wel wat slordigheidsfoutjes in, zoals vergeten spaties en kleine spelfouten. Dat is zonde, want het haalt mijn oordeel iets naar beneden.

Al met al geef ik toch nog 4****. Want een prachtig verhaal dat zo goed uitgedacht en zo mooi geschreven is, verdient dit. Dus Anneke, ik hoop dat je straks snel weer tijd vindt om door te schrijven, want ik wil meer van jouw verhalen!