Blogtour: Stranders – Iris Stobbelaar

wp-1467717053218.jpgVandaag, 4 oktober, is de start van de Kinderboekenweek 2017. 10 dagen lang staat boekenland in het teken van kinderboeken met dit jaar het thema “Griezelen”.

Vorig jaar las ik het kinderboek Stranders van Iris Stobbelaar. Een behoorlijk griezelig boek voor kinderen van zo’n 10 jaar en ouder. Ik weet wel dat ik het boek voorlopig nog niet binnen handbereik zet van mijn kinderen, die nu 5 en 7 zijn, want zelfs ik vond het best een spannend boek. En ik ben een volwassen vrouw van 36.

Wat nu heel actueel is, is dat Stranders gekozen is als een van de kerntitels van de Kinderboekenweek 2017. En terecht! Als dit boek niet bij de kerntitels had gezeten bij het thema “Griezelen”, dan wil ik niet weten wat voor horror de kinderen anders voorgeschoteld krijgen.

Maar goed, ik heb het boek al gelezen en ga het in de komende jaren zeker een of meerdere keren herlezen (met of zonder kinderen). Benieuwd naar mijn volledige recensie? Klik dan snel verder naar: Recensie: Stranders – Iris Stobbelaar

Advertenties

Blogtour: Een ondertoon van liefde – Kate Paris

Blogtour: Een ondertoon van liefde – Kate Paris Cover Een ondertoon van liefde - Kate Paris
Uitgeverij: Tinteling Romance

Wat leuk: ik mag weer meedoen aan een blogtour en ik ben de een-na-laatste blogster in de rij! Dit keer voor het boek Een ondertoon van liefde, het debuut van Kate Paris. De flaptekst maakt me al nieuwsgierig en dat het verhaal in het erotische genre past, zorgt bij voorbaat al voor rooie oortjes. Elke keer weer een verrassing, dit genre: is het over the top, platvloers of juist heel stijlvol?

Samenvatting
Ik ben op twee plaatsen tegelijk als ik me omdraai en struikel op hetzelfde moment het restaurant en mijn hotelkamer in. In die laatste gooi ik mijn koffer op het bed en kwak alles erin wat ik bij me heb. Iemand roept me, bonst op de deur. Ik schuif snel het veiligheidskettinkje ervoor en ga bovenop mijn koffer zitten in een poging hem dicht te krijgen Ik kijk in de ogen van Alexander, maar zie die van Olivier. Ik stap langs hem heen en ren zo hard als ik kan het hotel in Aspen uit. In Hotel Ford houd ik nog steeds krampachtig de klink van de deur vast.

De dag waarop Ivy Jansen haar grootste ambitie waar zou maken, werd de dag waarop ze alles verloor. Haar toekomstdroom. Haar grote liefde. Haar zelfvertrouwen. Gebroken vlucht ze vanuit Amerika terug naar Nederland, waar ze veiligheid zoekt in de nachtclub van jeugdvriend Bernd. Haar collega’s ontdekken al snel dat ze een bijzondere gave heeft als het aankomt op het herkennen van wijn en verleiden haar tot het spel ‘The kiss of the bottle’. Ongewild trekt ze hierbij de aandacht van Alexander Ford, manager van het exclusieve Hotel Ford. Hij biedt Ivy een baan aan als sommelier in zijn restaurant. Al snel gaat ze niet alleen helemaal op in haar werk, maar ook in de relatie met Alexander, die haar precies geeft wat ze nodig heeft. Tot een echo uit Ivy’s verleden doordringt in haar nieuwe leven en de geschiedenis zich dreigt te herhalen.

Over de auteur
Kate Paris is het pseudoniem van Rian Sevenhuijsen. Na 2,5 jaar in Noorwegen gewoond te hebben – waar ze Een ondertoon van liefde schreef – is ze met haar man en kinderen verhuisd naar Noord-Duitsland. Zelf kan ze toch het beste vertellen wie ze verder is, kijk daarom op haar site http://kateparis.nl/wie-is-kate/ voor haar boeiende omschrijvingen van zichzelf!

Mijn mening
Heerlijk, wat een superfijn verhaal! Stiekem ben ik wel een beetje jaloers op Ivy, hoewel ik vind dat ze sommige keuzes wat ondoordacht maakt en er af en toe gekke redeneringen op na houdt. Maar goed, geen mens is gelijk en doordat de personages zo goed uitgewerkt zijn, kun je je wel erg goed inleven en snap je het vaak ook nog.

Kate Paris weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Het verhaal begint in het heden en heeft af en toe flashbacks. Soms zelfs een iets langer stuk, dat herkenbaar is aan het schuingedrukte lettertype. Hierdoor kom je er stukje bij beetje achter wat er gebeurd is, waarom Ivy doet wat ze doet en snap je haar reacties ook veel beter. De ontknoping was voor mij net een sprookje! Ik wil hier verder niets over verklappen: ga het boek gewoon lezen, dan weet je wat ik bedoel!

Je kunt merken dat Kate behoorlijk wat research heeft gedaan naar wijnen en wijnproeven. Zo mooi beschreven hoe Ivy wijnen ruikt en daarna pas proeft. En die wijnkelders: ik zie ze in gedachten al voor me… Een ding is zeker: een glas wijn zal nooit meer hetzelfde zijn!

En wat betreft de seks: niks platvloers en absoluut niet over the top. De seksscènes zijn stijlvol beschreven en passen perfect in het verhaal. Je hebt niet het idee dat ze er willekeurig tussen gepropt zijn; echte aanvulling dus en geen opvulling. Het bezorgde me af en toe wel rooie oortjes, vooral als mijn dochter – die net groep 3 afgerond heeft – bij mij kwam staan en vroeg wat ik aan het lezen was. Tja, dan ben ik blij dat ze niet direct het boek uit mijn handen trekt om gezellig een stukje voor te lezen. Alhoewel ik het gezicht van mijn vriend dan wel eens had willen zien 😉

Wat ik ook erg fijn vond: eindelijk eens een boek waar nauwelijks tot geen (spel)fouten in staan! Wat een verademing, want daar word ik – beroepsdeformatie – erg door afgeleid. Chapeau Kate! Je staat nu op mijn favorietenlijst. Ik kan niet wachten tot je volgende boek uitkomt! Mijn 5 ***** heb je dan ook dik verdiend, want ik heb genoten van je vlotte pen, boeiende verhaal, goed uitgewerkte personages en sublieme verhaallijnen.

Noorwegen
Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik Flag_of_Norway.svgeen passie voor Noorwegen heb. Toen ik dan ook hoorde dat Kate Paris Een ondertoon van liefde in Noorwegen geschreven heeft, ging mijn hart sneller kloppen. Deze vrouw heeft in Noorwegen gewoond, geschreven en geleefd. Stiekem ben ik daar wel een beetje jaloers op: ik zou willen dat ik de stap durfde zetten. Maar goed, voordat ik weer in een van mijn dagdromen wegzak, ga ik Kate eerst wat vragen stellen over haar tijd in Noorwegen.

  1. Waarom ben je in Noorwegen gaan wonen?

Kate: Ik ben naar Noorwegen verhuisd omdat mijn man daar een fijne baan had gevonden. We kwamen er terecht in een groen houten huisje in Kristiansund met uitzicht op de bergen en de zee. Liefde op het eerste gezicht. Vooral toen ik na twee maanden al het zien van het Noorderlicht van mijn wishlist kon strepen. Wat is dat mooi!

  1. Waarom zijn jullie van Kristiansund naar Stavanger gegaan?

Kate: Dat we na een jaar zouden moeten verhuizen naar Stavanger wisten we van tevoren. Daar was het hoofdkantoor van het bedrijf waar mijn man voor werkte. Stavanger beviel me ook heel goed. De stad was met de auto binnen een kwartiertje te bereiken en vanuit ons huis kon ik zo het bos inlopen. Bovendien had ik vanaf de houten tafel waar ik ‘Een ondertoon van liefde’ schreef uitzicht op de fjorden en de bergen. Beter kon eigenlijk niet!

  1. Waarom heb je Noorwegen weer verlaten?

Kate: Toch zijn we na twee en een half jaar in Noorwegen aan het begin van dit jaar – wederom in verband met het werk van mijn grote liefde – verhuisd naar Noord-Duitsland. De bergen zijn vervangen door de schepen in het Noord-Oostzeekanaal. Als ik nu schrijf, is het net alsof ik een bewegend schilderij naast me heb hangen en ik verzin samen met mijn kinderen verhalen over wat er allemaal zou kunnen gebeuren aan boord van de containerschepen en cruiseboten die ons passeren.

4. Mis je Noorwegen?

Kate: Ja, ik mis Noorwegen wel. De overweldigende natuur, de bergen, de fjorden, de frisse lucht… En natuurlijk het Noorderlicht en de nachten waarin het niet donker werd, waardoor mijn man en ik door bleven werken tot ver na middernacht en dat pas beseften als we weer trek kregen. Waarna we dan meestal maar snel ons bed indoken om in elk geval nog een paar uurtjes slaap te pakken. Ik kan een lange lijst maken met dingen die ik daar fijn vond.

5. Zou je weer terug willen?

Kate: Of ik echt terug zou willen, weet ik eigenlijk niet. Wat ik bijvoorbeeld miste was het contact met mijn buren. Ik had ze wel, maar sprak ze nooit. Dat vond ik in Nederland altijd wel prettig en was in Noorwegen heel lastig. Ook was in de zomer de buurt waarin ik woonde zo ongeveer onbewoond, omdat de meeste Noren dan (zeker in de maand juli) op vakantie gaan – met name naar een eigen huisje ergens anders in Noorwegen. En de donkere winters, oef, die mis ik geloof ik ook niet. Alhoewel het wel prachtig was om dan halverwege de ochtend de zon boven de bergen uit te zien komen, met paars licht dat zich over de bergtoppen begon uit te strekken.

6. Zelf ben ik dol op Scandinavische thrillers, vooral die van de Noorse Karin Fossum. Lees jij zelf ook Scandinavische thrillers en heb jij een Scandinavische favoriet?

Kate: Scandinavische thrillers heb ik om eerlijk te zijn niet gelezen. Dit is een genre dat ik tot nu toe nog niet heb verkend. Ik heb me toen ik in Noorwegen woonde wel erg vermaakt met de verhalen van afroginthefjord.com. Een vaak hilarisch blog over de gewoontes van de Noren, geschreven door een Française, die al geruime tijd in Noorwegen woont.

Heleen: Zo’n blog over de gewoontes van Noren is altijd erg vermakelijk, inderdaad. Zelf lees ik de columns van Henk Brugman op norsk.nl, dat is vergelijkbaar met afroginthefjord.com. Erg leuk om op deze manier de Noorse cultuur en gewoontes te leren kennen.

7. Nog een laatste vraag ter afsluiting: Heb je nog iets toe te voegen over (je tijd in) Noorwegen?

Kate: Wat ik verder nog toe zou willen voegen is dat ik enorm uitzie naar deze zomer. We gaan twee weken terug naar Stavanger en ik kan niet wachten om onze vrienden weer te zien en om lekker te gaan klauteren met onze kinderen. Natuurlijk gaat er dan een notitieboek mee om nieuwe ideeën in op te schrijven. En een camera. En een woordenboek, want ik vrees dat ik toch wat Noors kwijt ben geraakt in de tussentijd.
Blogtour Een ondertoon van liefde

Kate Paris, dank je wel voor je openhartige antwoorden over je tijd in Noorwegen! Ik wens je alvast een hele fijne vakantie toe!

Bij mij kriebelt het alweer, maar ik hou het voorlopig toch maar bij dagdromen en vakanties naar Noorwegen. Ik hoop dat jullie weer wat wijzer zijn geworden over Kate Paris. Morgen is het alweer de laatste dag van de blogtour!

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus cover-ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik meedoen aan de blogtour van Ik leef in een wereld die ik niet ken van Marjolijn Markus. Vroeg of laat krijgt iedereen wel eens, direct of indirect, te maken met dementie. Ik ben dan ook erg nieuwsgierig naar hoe de directe familie het ervaart als een dierbare Alzheimer krijgt.

Samenvatting
Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt hij van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die al lang niet meer de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.

Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.

Over de auteur
marjolijn_markus_zw-w27Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.

Mijn mening
Zoals verwacht, was dit een heftig verhaal, met mooie, maar ook schrijnende anekdotes. Mijn pake (Fries voor opa) was ook dement, ik heb hem bijna niet anders gekend. Ik herken dan ook veel in het verhaal van Marjolijn. Ik begrijp de worstelingen waar Marjolijn mee zit: Zie ik het wel goed? Is het echt zo erg? Overdrijf ik niet? Het valt best wel mee, hij is nog best helder, toch? In mijn ogen is die eerste fase het moeilijkst voor iedereen. De omstanders twijfelen of hij niet gewoon wat vergeetachtig is, omdat iedereen wel eens iets vergeet. Maar ook voor degene zelf is het moeilijk: je raakt je houvast kwijt, vergeet steeds vaker iets waar je nooit eerder last van had.

Marjolijn heeft dit verhaal dan ook erg mooi verteld. Simpel, rauw en confronterend, maar dat is ook precies zoals het is. Met respect voor iedereen die betrokken is, schrijft ze haar ervaring van zich af. Ze legt de vinger op de zere plek, door bijvoorbeeld een situatie in het ziekenhuis te beschrijven. Dat zelfs het personeel in een ziekenhuis niet weet om te gaan met dementerenden is best schokkend. Toch moeten we ons ook realiseren dat omgang met dementie eigenlijk een specialisatie is. Maar gezien de vergrijzing, denk ik toch dat iedere zorgspecialist, van verzorgende tot arts, deze specialisatie zou moeten volgen.

Ik kan er nog heel over zeggen, maar ik wil niet teveel verraden over de inhoud van het boek. Hoe voorspelbaar het misschien ook is voor mensen die met dementie te maken hebben (gehad). Marjolijn heeft haar verhaal goed en indringend verteld. Ze heeft ons een prachtig inkijkje in haar eigen leven en dat van Koos gegeven, maar ook in dat van (familie van) dementerenden in het algemeen. Een ontroerend, pijnlijk, maar tegelijk ook prachtig persoonlijk verhaal. Daarom krijgt Ik leef in een wereld die ik niet ken 4**** van mij.

Blogtour: Meesterdeal – Marlen Beek-Visser

Blogtour: Meesterdeal – Marlen Beek-Visser wp-1486319731533.jpg
Uitgeverij: Uitgeverij Ellessy

Deze week is het mijn beurt in de blogtour van het boek Meesterdeal van Marlen Beek-Visser. Voor mij is dit de eerste kennismaking met deze auteur, maar ik heb al wel veel gehoord en gelezen over haar. Dit maakt mij dan ook erg nieuwsgierig naar Meesterdeal. Snel lezen dus…

Samenvatting
Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor van school, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Bo’s echtgenoot Adam dreigt met onorthodoxe maatregelen die de situatie alleen maar zouden verergeren. Yannick, de ongrijpbare vriend van Eva, die sinds enige tijd onderdeel uitmaakt van hun gezin, heeft een geheel eigen wijze van reageren.

Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen? Bo’s enige uitvlucht is haar vrijwilligersbaantje bij de Hulplijn en in het bijzonder Emiel, een cliënt met wie ze een band opbouwt en bij wie ze haar hart kan luchten. Emiel trekt zich Bo’s situatie aan en weet wel een manier om haar te helpen. Net als Bo op het punt staat om de confrontatie met Eva’s mentor aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt. Wie kan Bo nog vertrouwen? Haar dochter die het liegen tot tweede natuur heeft verheven? Haar man, die steeds verder van haar af drijft? De ongrijpbare Yannick? En Emiel, is die ooit wel te vertrouwen geweest?

Over de auteur
Marlen Beek-Visser woont en werkt in Leiderdorp, op steenworp afstand van Leiden, waar zij haar middelbareschooltijd doorbracht en waar zij lange tijd woonde. Na een hbo-studie commerciële economie schreef zij als stafmedewerker communicatie en als manager in de kinderopvang voornamelijk zakelijke teksten. Tot zij enkele jaren geleden haar creatieve geest de ruimte gaf en begon met het schrijven van fictie.

Marlen publiceerde een tiental korte verhalen in verhalenbundels. Zo verscheen haar verhaal DNA-test in een bundel voor een goed doel, waarbij de line-up werd gevormd door prominente auteurs als Kees van Kooten, Mensje van Keulen en Susan Smit. Schrijver Abdelkader Benali koos haar verhaal Zwarte kapitein voor publicatie in de bundel Gouden tijden, zwarte bladzijden. Met Project X 75.0 won zij de Literaire Prijs van Wageningen, terwijl zij bij een schrijfwedstrijd voor Margriet een tweede plaats behaalde met haar verhaal Hulplijn.

Mijn mening
Zo, wat een verhaal! En wat een actuele thema’s. Het gaat niet alleen over een verhouding tussen docent en leerling, maar ook het hele vaderschapsverhaal bij spermadonatie. Actueel, goed uitgewerkt en geschreven in een vlotte, lekker leesbare stijl.

De korte hoofdstukken worden afwisselend vanuit het perspectief van Bo en de mentor verteld. Hierdoor weet Marlen de spanningsboog telkens hoog te houden. Je wilt blijven doorlezen. En ach, die hoofdstukken zijn lekker kort, dus vooruit, voor het slapengaan nog even één hoofdstuk… Maar ja, uiteindelijk worden dat er natuurlijk meer, want je wil weten hoe het afloopt. Gelukkig heeft dit boek me ‘slechts’ één keer een goede nachtrust gekost.

Als moeder kan ik alleen maar hopen dat mijn dochter later zo verstandig is om geen relatie met een docent (of andere oudere man) te beginnen. Wat een tweestrijd kom je dan in, zeker als je dochter beweert dat zij het echt zelf wil. Gelukkig is mijn dochter nog niet zo oud…

Marlen, ik kan je alleen maar complimenteren met dit meesterwerk. Zo’n gevoelig thema, zo goed uitgewerkt en beschreven. En mij dan ook nog in spanning houden tot het eind. De ontknoping was trouwens best verrassend, die had ik niet (meer) zien aankomen. Ga alsjeblieft door met schrijven! Van mij krijg je dan ook de volledige 5 sterren voor Meesterdeal.

Blogtour: Crash – Ellen Lina

Recensie: Crash – Ellen Lina cover-crash-ellen-lina
Uitgeverij: Uitgeverij Ellessy

Vandaag is het zover, het is mijn beurt in de blogtour van het boek Crash van Ellen Lina. Op Sinterklaas! Helaas kon ik door mijn werk niet aanwezig zijn bij de boekpresentatie, maar het was een waar cadeautje dat 2 weken later op mijn deurmat lag! Ruim 350 bladzijden, dus een lekkere dikke pil! Ik had al een paar recensies van mijn medeblogsters gelezen, dus ik werd steeds nieuwsgieriger. Zou ik het ook zo goed vinden? Of zou het boek me nu juist tegenvallen? En die soundtrack die Anouk van der Kemp voor dit boek geschreven heeft, is dat wat? Past het wel bij het boek? Lees hieronder mijn oordeel…

Samenvatting
‘(…) Het vliegtuig van de Italiaanse maatschappij Italiana crashte op 28 juli dit jaar bij het Italiaanse bergplaatsje Valsugana na een defect in het hydraulische systeem. Een noodlanding werd ingezet, maar deze verliep uiterst tragisch. Bij de crash kwamen 143 mensen om het leven, waaronder de voltallige bemanning en vier Nederlanders: twee vrouwen, een man en een baby. Veertien mensen overleefden de ramp, onder hen bevonden zich twee Nederlanders.’ Ontmoet Anna Kranenburg. Eenendertig jaar, eigenaresse van een kookwinkel en overlevende van de ramp met IT 642. Naast haar zat Jesse Wilgers, drieëndertig jaar, partner bij Boulder Maze Accountancy op Wall Street, New York. Hij is de tweede Nederlandse overlevende. Nadat Anna is aangeschoven bij De Avondshow, om naar aanleiding van een nieuwe vliegramp geïnterviewd te worden over de crash die zij overleefde, gebeurt het onmogelijke. Haar verhaal komt terecht bij Ruben Partier, die er vervolgens voor zorgt dat de levens van Anna, haar man Daan en van Jesse, nooit meer hetzelfde zullen zijn. Ruben krijgt het voor elkaar om geheim na geheim te ontrafelen. Wat heeft hij met de crash te maken? Wat hebben Anna en Jesse met elkaar te maken? Wat gebeurde er aan boord van IT 642, voordat het toestel neerstortte? Wees gewaarschuwd … Brace for impact.

Life gets heavier, now and then,
Hits you without sound,
Gravity will pull you down,
When you’re too far from the ground.

Down Beneath
Crash The Book, The Original Soundtrack

Anouk van der Kemp

Over de auteur
Ellen Lina-Rink werd in 1983 geboren in Arnhem. Na 3 jaar op Curaçao gewoond te hebben, woont ze sinds 2016 weer in Huissen, Nederland. De spannende liefdesroman Crash is haar vierde boek. Eerder verschenen de goed ontvangen romans Vasthouden, Ooit zal ik je weer zien en Sky, die een opvallende gelijkenis vertoont met de gelijknamige musical.

Mijn mening
Ik ben even stil… Niet alleen vanwege het verhaal, maar ook vanwege de prachtige soundtrack van Anouk van der Kemp. Speciaal voor dit boek geschreven en opgenomen. Dit heb ik zelf nog nooit eerder gehoord en gezien, maar wat is dit prachtig! Wat heeft Anouk van der Kemp een prachtige stem, die fantastisch past bij de sfeer van het boek. Kippenvel over mijn hele lijf, anders kan ik niet zeggen. Dit is echt een fantastische toevoeging op het boek!

Dan nu over het verhaal zelf: Ellen Lina toont zich een ware verteller. Stukje bij beetje laat ze informatie los over het ware verhaal. Het verhaal van na de crash wordt afgewisseld met flashbacks van de afgelopen 10 jaar. Deze twee verhaallijnen worden chronologisch verteld, zodat je stukje bij beetje de waarheid achterhaalt. Op de juiste momenten wordt er weer gewisseld van heden naar verleden en terug en zo bouwt Ellen Lina de spanning heel goed op! Je blijft maar doorlezen.

De ontwikkelingen waren soms heel verrassend, soms voorspelbaar, maar nooit saai. De ontknoping was voor mij de reden dat de tranen over mijn wangen liepen… Het vliegtuig is niet het enige dat gecrasht is.

Het genre spannende liefdesroman beschrijft ook precies wat het is. Het beschrijft de liefdes in het verhaal in al zijn vormen. De spanning neigt soms naar een psychologische thriller en wordt perfect gedoseerd in het verhaal. Het is nergens teveel.

Ik ben nog steeds een beetje stil… De tranen zijn inmiddels opgedroogd, maar wat een indruk heeft dit boek gemaakt. Zeldzaam dat een schrijver mij tot tranen weet te roeren. Ga zo door Ellen! Ik ga nu zeker al je boeken lezen, want dit is gewoon klasse.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik dit boek absoluut aanraad! Het krijgt van mij, samen met de soundtrack, de volledige 5 sterren. Zet het op je verlanglijstje voor kerst, je verjaardag of haal het boek gewoon zelf in de boekhandel; ik beloof dat je er geen spijt van krijgt.

Blogtour-recensie: Zijspoor – Josha Zwaan

wp-1462981785736.jpg

Recensie: Zijspoor – Josha Zwaan
Uitgeverij: Ten Have

Inspirerend Leven vroeg enige tijd geleden wie mee wilde doen aan een blogtour voor het boek Zijspoor van Josha Zwaan. Dat leek mij een mooi boek, dus reageerde ik. Al snel hoorde ik dat ik bij de gelukkigen zat die aan deze leuke blogtour mee mogen doen.

Ik ontving het boek, met daarin een boekenlegger van Inspirerend Leven en een hele mooie kaart met een inspirerende tekst (zie foto). Dat voelde al als een cadeautje, de tekst op de kaart is ook erg treffend voor een controlfreak als ik. Benieuwd wat ik van Zijspoor vind? En of ik er misschien ook nog iets van geleerd heb? Lees dan snel verder…

Samenvatting
In Zijspoor vertelt Zwaan over haar zoon die op 25 maart 2011 wordt opgenomen in het ziekenhuis. Er is iets mis met zijn longen en nieren. Maandenlang zweeft hij tussen leven en dood, maar wanneer hij een donornier van zijn vader krijgt krabbelt hij langzaam weer op. Ruim anderhalf jaar houdt Josha Zwaan een dagboek bij.

Er zijn momenten van diepe angst, wanhoop, maar ook troost, liefde en besef van grote schoonheid. Een aangrijpend en meeslepend verhaal, dat leest als een roman van Josha Zwaan.

Over de auteur
Josha Zwaan debuteerde in 2010 met Parnassia, dat lovend werd ontvangen en waar meer dan 80.000 exemplaren van zijn verkocht. In 2013 volgde het even prachtige Zeevonk en Dwaallicht (2015). Zijspoor is haar eerste non-fictieboek.

Mijn mening
Zo, dit verhaal kwam even binnen. Hoe wanhopig en machteloos moet je je als moeder wel niet voelen als je kind in het ziekenhuis komt en ze weten niet wat er met hem is. Als ik er alleen al aan denk, raak ik lichtelijk in paniek. Ik heb zelf ook (kleine) kinderen en als ik denk aan hoe ik zou reageren als een van hen in het ziekenhuis komt, dan voel ik de leeuw in mij al naar boven komen.

Beschermen, vasthouden en vechten. Dat is wat je namelijk wilt doen als moeder. Maar soms moet je ook leren loslaten. Je kunt niet alles voorkomen of laten lopen zoals jij dat wilt. Soms moet je je overgeven, aan de artsen, het lot, maar ook aan rust.

De grootste les voor mij: leer loslaten wat je toch niet kunt controleren. En denk ook goed om jezelf, zorg voor voldoende ontspanning, zodat jij niet degene bent die onderuit gaat. Dan heeft iedereen veel meer aan je.

Ik vind dit een mooi geschreven verhaal. De dagboekvorm leest erg prettig en snel, zodat ik het boek in no time uit had. Ik ben gewoon nog steeds onder de indruk van dit heftige en persoonlijke verhaal. Mijn oordeel: de volledige 5 sterren zijn meer dan verdiend. Ik hoop dat al haar andere boeken ook zo mooi geschreven zijn!