Blogtour: Crash – Ellen Lina

Recensie: Crash – Ellen Lina cover-crash-ellen-lina
Uitgeverij: Uitgeverij Ellessy

Vandaag is het zover, het is mijn beurt in de blogtour van het boek Crash van Ellen Lina. Op Sinterklaas! Helaas kon ik door mijn werk niet aanwezig zijn bij de boekpresentatie, maar het was een waar cadeautje dat 2 weken later op mijn deurmat lag! Ruim 350 bladzijden, dus een lekkere dikke pil! Ik had al een paar recensies van mijn medeblogsters gelezen, dus ik werd steeds nieuwsgieriger. Zou ik het ook zo goed vinden? Of zou het boek me nu juist tegenvallen? En die soundtrack die Anouk van der Kemp voor dit boek geschreven heeft, is dat wat? Past het wel bij het boek? Lees hieronder mijn oordeel…

Samenvatting
‘(…) Het vliegtuig van de Italiaanse maatschappij Italiana crashte op 28 juli dit jaar bij het Italiaanse bergplaatsje Valsugana na een defect in het hydraulische systeem. Een noodlanding werd ingezet, maar deze verliep uiterst tragisch. Bij de crash kwamen 143 mensen om het leven, waaronder de voltallige bemanning en vier Nederlanders: twee vrouwen, een man en een baby. Veertien mensen overleefden de ramp, onder hen bevonden zich twee Nederlanders.’ Ontmoet Anna Kranenburg. Eenendertig jaar, eigenaresse van een kookwinkel en overlevende van de ramp met IT 642. Naast haar zat Jesse Wilgers, drieëndertig jaar, partner bij Boulder Maze Accountancy op Wall Street, New York. Hij is de tweede Nederlandse overlevende. Nadat Anna is aangeschoven bij De Avondshow, om naar aanleiding van een nieuwe vliegramp geïnterviewd te worden over de crash die zij overleefde, gebeurt het onmogelijke. Haar verhaal komt terecht bij Ruben Partier, die er vervolgens voor zorgt dat de levens van Anna, haar man Daan en van Jesse, nooit meer hetzelfde zullen zijn. Ruben krijgt het voor elkaar om geheim na geheim te ontrafelen. Wat heeft hij met de crash te maken? Wat hebben Anna en Jesse met elkaar te maken? Wat gebeurde er aan boord van IT 642, voordat het toestel neerstortte? Wees gewaarschuwd … Brace for impact.

Life gets heavier, now and then,
Hits you without sound,
Gravity will pull you down,
When you’re too far from the ground.

Down Beneath
Crash The Book, The Original Soundtrack

Anouk van der Kemp

Over de auteur
Ellen Lina-Rink werd in 1983 geboren in Arnhem. Na 3 jaar op Curaçao gewoond te hebben, woont ze sinds 2016 weer in Huissen, Nederland. De spannende liefdesroman Crash is haar vierde boek. Eerder verschenen de goed ontvangen romans Vasthouden, Ooit zal ik je weer zien en Sky, die een opvallende gelijkenis vertoont met de gelijknamige musical.

Mijn mening
Ik ben even stil… Niet alleen vanwege het verhaal, maar ook vanwege de prachtige soundtrack van Anouk van der Kemp. Speciaal voor dit boek geschreven en opgenomen. Dit heb ik zelf nog nooit eerder gehoord en gezien, maar wat is dit prachtig! Wat heeft Anouk van der Kemp een prachtige stem, die fantastisch past bij de sfeer van het boek. Kippenvel over mijn hele lijf, anders kan ik niet zeggen. Dit is echt een fantastische toevoeging op het boek!

Dan nu over het verhaal zelf: Ellen Lina toont zich een ware verteller. Stukje bij beetje laat ze informatie los over het ware verhaal. Het verhaal van na de crash wordt afgewisseld met flashbacks van de afgelopen 10 jaar. Deze twee verhaallijnen worden chronologisch verteld, zodat je stukje bij beetje de waarheid achterhaalt. Op de juiste momenten wordt er weer gewisseld van heden naar verleden en terug en zo bouwt Ellen Lina de spanning heel goed op! Je blijft maar doorlezen.

De ontwikkelingen waren soms heel verrassend, soms voorspelbaar, maar nooit saai. De ontknoping was voor mij de reden dat de tranen over mijn wangen liepen… Het vliegtuig is niet het enige dat gecrasht is.

Het genre spannende liefdesroman beschrijft ook precies wat het is. Het beschrijft de liefdes in het verhaal in al zijn vormen. De spanning neigt soms naar een psychologische thriller en wordt perfect gedoseerd in het verhaal. Het is nergens teveel.

Ik ben nog steeds een beetje stil… De tranen zijn inmiddels opgedroogd, maar wat een indruk heeft dit boek gemaakt. Zeldzaam dat een schrijver mij tot tranen weet te roeren. Ga zo door Ellen! Ik ga nu zeker al je boeken lezen, want dit is gewoon klasse.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik dit boek absoluut aanraad! Het krijgt van mij, samen met de soundtrack, de volledige 5 sterren. Zet het op je verlanglijstje voor kerst, je verjaardag of haal het boek gewoon zelf in de boekhandel; ik beloof dat je er geen spijt van krijgt.

Advertenties

Recensie: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario – Denis Henriquez

Recensie: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario – Denis Henriquez
Uitgeverij: Uitgeverij Marmercover-het-sterven-van-rebecca-lopez-ikario-denis-henriquez

Voor Uitgeverij Marmer las ik Het sterven van Rebecca Lopez Ikario. Dit leek mij wel een bijzonder boek, want op de flaptekst staat: Roman over de essentie van het lezen op Aruba. Ik weet eigenlijk niets van Aruba, maar ben wel nieuwsgierig naar het leven daar. Hoe liggen de verhoudingen, niet alleen onderling, maar ook ten opzichte van Nederland? Zou in dit boek daar wat duidelijkheid over komen?

Samenvatting
Na enkele ingrijpende onderzoeken krijgt de 85-jarige Rebecca Lopez Ikario van haar behandelend arts te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Vanaf dat moment worden haar gedachten voor een groot deel in beslag genomen door het verleden. Haar herinneringen aan vroeger doen haar de pijn vergeten. Tijdens haar leven heeft Rebecca gezorgd voor haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban, voor wie ze tante, moeder en vader tegelijk was. Wanneer het jaareinde nadert en de aanstaande dood van Rebecca naderbij komt, keert Esteban terug naar het eiland om afscheid te nemen van de vrouw die hij als zijn vader beschouwt.

“Komen en gaan was voor hem een gewoonte geworden, de oversteek was naar zijn gevoel zelfs korter geworden, desondanks was het een gewoonte waar hij als een berg tegenop zag. Het binnenvliegen van het Caraïbisch gebied bezorgde hem een zekere lichtheid, alsof Nederland als ballast van hem af viel, tegelijkertijd vloog hij een andere ernst tegemoet.” Blz. 274

Over de auteur
Denis Henriquez (Aruba 1945) is theoretisch fysicus en doceerde wiskunde en natuurkunde in Nederland en op Aruba. Hij publiceerde eerder de romans Zuidstraat (1992), Delft Blues (1995) en De zomer van Alejandro Bulos (1999), alle bij De Bezige Bij. Over een periode van vijftien jaar werkte hij met onderbrekingen aan de roman Het sterven van Rebecca Lopez Ikario.

Mijn mening
Eerlijk is eerlijk: ik heb zeer tegenstrijdige gevoelens ten opzichte van dit boek. Enerzijds vind ik het taalgebruik prachtig! Wat een taalkunstenaar is Denis Henriquez. De toon die hij voert, is licht ironisch, melancholisch, maar tegelijk ook berustend. Uit het hele verhaal ademt het gevoel van Rebecca, dat ze zich neerlegt bij de situatie. Ze wil ook niet meer vechten. Daarnaast beschrijft hij niet alleen veel personages, maar hij beschrijft ze ook uitgebreid, waardoor het lijkt alsof je ze ook echt kent. De stamboom voorin is geen overbodige luxe, vooral omdat veel namen ook nog eens op elkaar lijken.

Anderzijds kwam ik maar niet door het verhaal. Ik was wel telkens nieuwsgierig naar het verleden van Rebecca, naar haar houding ten opzichte van Nederland, Esteban en de rest van haar familie en vrienden. Maar op de een of andere manier, las ik het verhaal heel traag. Het was alsof ik in het tempo van het leven op Aruba meegezogen werd: alles leek langzamer te gaan en langer te duren… Het frustreerde me enorm, want ja, ik ben gewend om binnen een week een boek uit te hebben, ik heb hier bijna vier weken over gedaan. En toch… heb ik ook weer veel bewondering voor Denis Henriquez, dat hij het vermogen heeft om de lezer letterlijk mee te nemen in het rustige levenstempo van Aruba.

Ik ben in ieder geval weer wat wijzer geworden: het verleden van Rebecca wordt zo goed verteld, dat je je goed kunt inleven, alsof je er zelf bij bent geweest. De veranderingen die het eiland in de loop der jaren ondergaan heeft, de invloed van de Tweede Wereldoorlog op Aruba, de komst van het massatoerisme… geen onderwerp wordt weggelaten. Prachtig, want Aruba is – voor mij in ieder geval – een ver-van-mijn-bed-show. En door dit boek is die wereld een stukje dichterbij gekomen.

“Zo gaat dat, mijn jongen. Zo gaat dat… Je kunt je eigen toekomst niet uitkiezen. Je kunt het verleden wel zien, voor de toekomst heb je geen ogen.” Blz. 369

Door deze tegenstrijdige gevoelens over het boek, kom ik tot een oordeel van 3***. Zeker niet slecht, maar door de traagheid van het verhaal trek ik punten af. Een aanrader voor lezers met meer geduld dan ik heb. Gelukkig heeft iedereen een andere voorkeur en een eigen mening.

 

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw

wp-1457277255920.jpg

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw
Uitgeverij: Lebowski

Uitgeverij Lebowski liet mij De Terugkeerling van Patrick Pouw lezen. De samenvatting sprak mij erg aan, het is een actueel thema. Over de islam, terreurdreiging en Nederlanders die zich inzetten voor de strijd van IS. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit boek voordat ik begon. Benieuwd of dit boek zijn verwachtingen inlost? Lees dan gauw verder….

Samenvatting
Sinds de moord op Van Gogh werkt Mohammed el Amrani (Mo) bij de AIVD, waar hij verantwoordelijk is voor het volgen van radicale moslims. Als hij voor
zijn werk terugkeert naar de wijk waar hij opgroeide, wordt hij geconfronteerd met een onverwerkt verleden. De radicale bekeerling Bilal van Wijk (geboren als Pjotr van Wijk) plant een aanslag die hem tot de nieuwe Mohammed B. moet maken. In De terugkeerling kruisen de wegen van Mo en Bilal zich op onverwachte wijze, want is het niet zo dat het gevaar vaak uit onverdachte hoek komt?


Over de auteur
Patrick Pouw behaalde een MA in Narrative aan de Universiteit van Sheffield. Hij werkte als dagbladverslaggever en als redacteur voor verschillende televisieprogramma’s. In 2008 verscheen zijn boek Salaam! Een jaar onder orthodoxe moslims, dat werd opgenomen in de Canon van de Journalistiek. De terugkeerling is zijn debuutroman.

Mijn mening
Teleurgesteld. Dat is eigenlijk wat blijft hangen nadat ik het boek uit heb. Spanning was wat op de achtergrond, het ging vooral om de denkwijze van de hoofdpersonen. Maar goed, het is dan ook een roman en geen thriller, dus dat had ik kunnen weten.

Het boek heeft een open einde. Ik heb de laatste bladzijden twee keer moeten lezen, omdat er te veel “wat als”-scenario’s werden gepresenteerd, zodat ik niet meer wist wat er nu gebeurde. Blijkt dat we nu nog niet weten wat er dan wel gebeurt…. Jammer, of het moet de bedoeling zijn dat er een tweede deel komt, dan snap ik het open einde beter.

Wat ik vervelend vond, was dat er met zoveel extremen werd gewerkt. Mo, die geen moslim meer is, blijkt zwaar verslaafd aan de drank en is ook nog eens homoseksueel, alles wat in de islam verboden is. Bilal, een Nederlandse jongen, heeft zich bekeerd tot de islam en is meteen extremist, omdat wat in de moskees verteld wordt allemaal te soft zou zijn en het enige geloof de islam zou zijn. Beetje over the top, maar misschien moet dat met zo’n verhaal wel. Ik vond het zelf teveel.

Waar ik me ook aan stoorde, was het taalgebruik. Er komen veel Arabische termen in voor, waarvan ik de betekenis niet ken. Er is geen verklarende woordenlijst of korte uitleg/vertaling in de tekst. Nu kan ik wel gokken wat het betekent, maar het haalt voor mij de vaart uit een verhaal als ik hier teveel over moet nadenken.

Gelukkig vond ik ook veel goed aan het boek: Er wordt veel in de tijd geswitcht, waardoor langzaam maar zeker bepaalde zaken ontrafeld worden en samenkomen.
Zo vond ik het fijn dat Melissa/Bloem een rol speelde in het leven van Mo, dat wordt met flashbacks heel mooi verteld. Ook al blijkt haar leven uiteindelijk heel anders te zijn dan Mo altijd gedacht heeft. Verrassend en verfrissend in dit boek.
Ook de afwisseling van het vertelperspectief vond ik heerlijk. Het ene hoofdstuk wordt vanuit Mo verteld, het andere vanuit Bilal. Zo kun je van beide kanten zien wat er zich allemaal afspeelt en waarom ze de keuzes maken die ze maken.

Mijn eindoordeel is dan ook 3 sterren. Niet goed genoeg om meer te krijgen, maar ook niet zo slecht om minder te verdienen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Patrick Pouw zich als schrijver gaat ontwikkelen: komt er een vervolg? Wordt zijn schrijfstijl beter? Ik hoop het allemaal wel. Een vervolg zou ik waarschijnlijk toch wel weer gaan lezen…

Recensie: Tess Gerritsen – Meisje vermist

Meisje vermist

 

Kat Novak is patholoog-anatoom en een vrouw die haar mannetje kan staan. Kat moet in een paar dagen tijd sectie verrichten op de lichamen van twee jonge vrouwen; twee gevallen van overdosis die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hadden. Toch krijgt Kat argwaan en ze vermoedt dat er meer aan de hand is. Het probleem is dat niemand die er toe doet haar wil geloven. Ze kan niet anders dan de zaak zelf tot op de bodem uit te zoeken, zelfs als haar eigen leven gevaar loopt.

Ik ben een groot fan van Tess Gerritsen! Ik heb al haar boeken gelezen: de hele serie over Rizzoli & Isles, maar ook de 8 romantische detectives die ze daarvoor schreef. Daarnaast schreef ze nog enkele losstaande thrillers, ook deze boeken hebben een mooi plekje in mijn boekenkast 🙂

Dit boek is nu voor het eerst vertaald naar het Nederlands, maar het is in 1994 al voor het eerst in het Engels uitgebracht. Dit boek vormde voor Tess Gerritsen de overgang van haar romantische detectives naar de thrillers die ze vandaag de dag schrijft. In dit boek kun je die overgang inderdaad goed merken: de romantische spanning die er tussen Kat en Adam hangt is goed uitgewerkt, maar het thrillerelement begint hier al steeds meer de overhand te krijgen.

Dit boek is weer echt zo’n verhaal waarbij je op het puntje van je stoel zit, alles om je heen vergeet en dóór moet lezen, omdat je zo graag wilt weten hoe het eindigt. Dat het verhaal een goed einde heeft, staat eigenlijk vooraf al vast, maar de weg om bij dat happy end te komen is verrassend. Soms denk je te weten hoe het zit, maar dan blijkt het toch weer anders te zijn.

Er is dan ook maar één advies dat ik kan geven: ga dit boek lezen! Ook al heb je verder alles van Tess Gerritsen al gelezen en ben je bang dat dit tegenvalt. Geloof me: dat valt best mee, dit verhaal is ook erg goed.

Ik kan er verder kort over zijn: Meisje vermist krijgt van mij 4 van de 5 sterren! Puur en alleen omdat het boek iets minder goed is dan de serie over Rizzoli & Isles.

 

Recensie: Onvervangbaar – Stephen Lovely

Voor Uitgeverij Marmer mocht ik, als lid van hun lezerspanel, dit prachtige boek recenseren. Lees hieronder de korte samenvatting en mijn recensie!

Cover - Onvervangbaar - Stephen Lovely

Alex Voormann, een veelbelovende, jonge archeoloog, is getrouwd met Isabel, de vrouw van zijn dromen. Als Isabel plotseling komt te overlijden door een auto-ongeluk, stemt Alex erin toe haar hart te doneren.
Janet Corcoran is docent, moeder van twee jonge kinderen én hartpatiënt. Ze staat op de wachtlijst voor een harttransplantatie, maar haar kansen zijn klein. Iedere dag, als ze naar het weerbericht kijkt, hoopt ze heimelijk op slecht weer en een dodelijk ongeval, zodat haar leven gered kan worden. Als Isabel overlijdt, komt de wens van Janet uit.
En daarmee begint dit buitengewone verhaal over twee families die voor altijd met elkaar verstrikt raken door een tragisch ongeluk.

Wat kan ik hierover zeggen? Bijzonder. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat je organen naar een ander gaan als je een donorcodicil hebt ondertekend, maar toch moet je familie nog toestemming geven. En zo’n moeilijk besluit moet op het moment van hun grootste verlies genomen worden.

Dit verhaal bewijst wat voor invloed zo’n besluit kan hebben. En ik denk dat het aan de ene kant mooi is dat deze families contact hebben gezocht en onderhouden, maar ik begrijp nu ook beter waarom er een regel is dat familie van donoren en ontvangers geen contact met elkaar zouden mogen hebben. Een “simpele” bedankbrief zou voldoende moeten zijn. Nu moet ik gissen, omdat ik zelf niet in zo’n situatie heb gezeten, maar ik denk dat het makkelijker is om met je leven door te gaan zonder contact. Anders wordt je steeds herinnerd aan je overleden dierbare.

In dit verhaal, dat vanuit de verschillende hoofdpersonen verteld wordt, worden alle kanten belicht: hoe gaan een echtgenoot en moeder om met het verlies van hun vrouw en dochter, hoe gaat het gezin van de ontvanger van een donororgaan om met dit gegeven en de gezondheidsproblemen die toch nog blijvend zijn, ook al is de kwaliteit van leven stukken beter dan voor de transplantatie.

Zelfs de veroorzaker van het ongeluk van Isabel mag zijn verhaal vertellen, alhoewel ik vind dat hij als een regelrechte psychopaat is afgeschilderd, terwijl het net zo goed een respectabele huisvader had kunnen overkomen. Maar goed, dat zal wel te maken hebben met het feit dat we de “dader” niet aardig mogen vinden.

Wat er in Chicago tussen Alex en Bernice gebeurt in het hotel vond ik een beetje vergezocht en eigenlijk niets aan het verhaal toevoegen, maar goed, de schrijver heeft hier misschien iets mee voor ogen gehad. Die bedoeling is mij niet duidelijk geworden helaas.

Ondanks de vele taal- en spellingsfouten en de soms onlogische gebeurtenissen, vond ik het wel een prachtig en indrukwekkend verhaal! Nu is orgaandonatie voor mij sowieso een belangrijk onderwerp. Ik ben zelf van mening dat iedereen automatisch donor zou moeten zijn, tenzij anders aangegeven. Dit is en blijft helaas een omstreden onderwerp, waarbij ik ieders mening respecteer, zolang er maar goed over nagedacht is!
Een prachtig verhaal over verlies, rouw en moraliteit. Mijn oordeel: 4 van de 5 sterren!

Recensie: Al onze namen – Dinaw Mengestu

image

Voor Meridiaan uitgevers mocht ik het boek “Al onze namen” van Dinaw Mengestu recenseren. Dit was zeker geen straf!
Lees hieronder een korte samenvatting van het verhaal en mijn recensie!


Isaac, een vluchteling uit Oeganda, strijkt neer in de Verenigde Staten. Hier wordt hij verliefd, hier bouwt hij een nieuw leven op met Helen, zijn maatschappelijk werker. Maar zijn ogenschijnlijk kalme bestaan in het Midwesten wordt overschaduwd door het verleden waar hij amper zijn mond over opendoet. Niet zozeer om wat hij heeft gedaan, maar om wie hij heeft achtergelaten: de vriend die hem zo lief was, de charismatische leider die hem eerst de revolutie liet kennen en toen alles opofferde om hem te redden.

In Al onze namen onderzoekt Mengestu opnieuw op gevoelige en intelligente wijze de thema’s ballingschap, verlies en eenzaamheid.

Een ontroerend, maar ook schokkend verhaal, afwisselend verteld door de ogen van Helen en Isaac. Het wordt niet bij name genoemd, maar de eenzaamheid en een soort hopeloosheid is voor zowel Helen als Isaac een issue.

Het is een tijdloos verhaal over een vluchteling die in Amerika neerstrijkt en daar een leven probeert op te bouwen. Dit lukt maar moeizaam, omdat zwarte mensen niet voor vol worden gezien in de streek waar hij terechtkomt. Hij wordt verliefd op zijn maatschappelijk werkster, maar een relatie tussen een zwarte en een blanke is in die tijd en streek “not done”. Helen trekt zich hier in zoverre wat van aan dat ze uiteindelijk besluit met Isaac te vluchten naar de grote stad Chicago. In eerste instantie om hem voorzichtig los te kunnen laten, maar na een liefdesverklaring van Isaac om hun relatie een kans te geven. Hier eindigt het verhaal enigszins abrupt. In de laatste passage lijkt het of Isaac definitief afscheid heeft genomen van Helen, maar zeker weten doe je het niet.

Zoals gezegd proef je uit alles dat Isaac zijn nieuwe leven wil laten slagen, maar dat zijn verleden hem blijft achtervolgen. Niet in de laatste plaats omdat hij zijn naam heeft te danken aan zijn verleden. Hij lijkt een deel van zijn identiteit kwijtgeraakt door de vele namen die hij in de loop van de tijd heeft gehad.

Wat Helen betreft: ze lijkt gedoemd te eindigen als oude vrijster, totdat ze een relatie met Isaac krijgt. Maar dankzij de problemen die uit deze relatie voortvloeien, wordt het waarschijnlijk toch bewaarheid. Helen heeft besloten om niet zo te worden als haar moeder: eenzaam, verlaten en wegkwijnend in haar eigen huis. Toch lijken al haar handelingen haar precies in die richting te duwen. Helaas krijgen we niet te horen hoe haar leven afloopt en of ze zich nu wel of niet heeft los geworsteld van haar moeder.

Al met al een bijzonder verhaal, met een, voor mij, onbevredigende afloop. Maar zo mooi verteld, dat Mengestu zelfs mij met een gevoel van verlies achtergelaten heeft. Alsof ik zelf in de huid van Helen en Isaac gekropen was. Knap als je dat als schrijver voor elkaar kunt krijgen! Daarom geef ik 4 van de 5 sterren aan deze bijzondere roman.