Opnames Koffietijd!

Als boekblogger maak je best veel gave dingen mee, zoals boekpresentaties, signeersessies en meet & greet-evenementen. Dat is allemaal heel erg leuk en daar geniet ik ook echt van, maar in augustus kreeg ik een hele leuke vraag van Marlou van ECI: of ik mijn boeken-top3 wilde “presenteren” voor Koffietijd.

In eerste instantie dacht ik: WAT??? Dat durf ik toch niet? Wie wil mij nou zien? En hoe kies ik een top 3? Er zijn zoveel leuke boeken, dat is net als kiezen wie je favoriete kind is!  Maar natuurlijk was ik zo slim om er even over na te denken en het toch te doen. En wat ben ik blij dat ik het gedaan heb!

Op zaterdag 2 september was het zover: de opnames in de Koffietijd-villa in Eemnes. Ik zou pas om 11 uur aan de beurt zijn, maar omdat ik vanuit Leeuwarden naar Eemnes moest, was ik vroeg vertrokken en kwam ik rond 10 uur al aan bij de villa. Tot mijn grote vreugde trof ik daar ook de blogsters Sandra Raino van meerdansandra.nl en Connie Flipse van Connie’s Boekenblog. Ook zij hadden deze ochtend opnames voor hun boeken-top3.

Koffie, thee en een koekje stonden voor ons klaar en al snel zaten we over van alles en nog wat (BOEKEN natuurlijk ;)) te kletsen. Hoe dichterbij het moment van opnames kwam, des te zenuwachtiger ik werd. Natuurlijk weet ik altijd wel iets over boeken te vertellen, maar zou ik niet dichtklappen voor de camera? Snel even zelf de make-up regelen in het toilet, haar goed doen… Check. Beter dan dit wordt het niet…

En dan volgen de opnames… Ik had me druk gemaakt om niets. De cameraman en opnameleidster (of hoe je zo iemand ook maar noemt) stelden mij helemaal op mijn gemak, kletsten eerst wat over koetjes en kalfjes en zo langzamerhand werkten we toe naar de opnames.

En toen ging ik los: praten over mijn favoriete onderwerp (naast Noorwegen) is geen probleem. Ik moet alleen niet te snel praten en in dit geval ook nog in de camera blijven kijken. Of dat ook gelukt is? Binnenkort zien jullie de video wel voorbijkomen op mijn Facebook-pagina!

O ja, benieuwd hoe ik mijn boeken-top3 heb gekozen? Simpel: ik wilde onbekende(re) Nederlandse schrijvers in het zonnetje zetten en heb gekozen voor de 3 boeken van Nederlandse schrijvers die mij het afgelopen jaar hebben verrast. Klik hier voor mijn boekenlijstje op ECI.nl. De lijst is groter dan alleen de 3 boeken die ik in het filmpje heb besproken!Sandra Raino en ik

Na afloop heb ik nog even lekker geluncht met Sandra en haar man Marco. Helaas konden Connie en haar man niet mee vanwege een andere afspraak. Het was een leuke ochtend, gezellige lunch en nu maar afwachten hoe het filmpje geworden is!

 

Advertenties

Blogtour: Stranders – Iris Stobbelaar

wp-1467717053218.jpgVandaag, 4 oktober, is de start van de Kinderboekenweek 2017. 10 dagen lang staat boekenland in het teken van kinderboeken met dit jaar het thema “Griezelen”.

Vorig jaar las ik het kinderboek Stranders van Iris Stobbelaar. Een behoorlijk griezelig boek voor kinderen van zo’n 10 jaar en ouder. Ik weet wel dat ik het boek voorlopig nog niet binnen handbereik zet van mijn kinderen, die nu 5 en 7 zijn, want zelfs ik vond het best een spannend boek. En ik ben een volwassen vrouw van 36.

Wat nu heel actueel is, is dat Stranders gekozen is als een van de kerntitels van de Kinderboekenweek 2017. En terecht! Als dit boek niet bij de kerntitels had gezeten bij het thema “Griezelen”, dan wil ik niet weten wat voor horror de kinderen anders voorgeschoteld krijgen.

Maar goed, ik heb het boek al gelezen en ga het in de komende jaren zeker een of meerdere keren herlezen (met of zonder kinderen). Benieuwd naar mijn volledige recensie? Klik dan snel verder naar: Recensie: Stranders – Iris Stobbelaar

Blogtour: Een ondertoon van liefde – Kate Paris

Blogtour: Een ondertoon van liefde – Kate Paris Cover Een ondertoon van liefde - Kate Paris
Uitgeverij: Tinteling Romance

Wat leuk: ik mag weer meedoen aan een blogtour en ik ben de een-na-laatste blogster in de rij! Dit keer voor het boek Een ondertoon van liefde, het debuut van Kate Paris. De flaptekst maakt me al nieuwsgierig en dat het verhaal in het erotische genre past, zorgt bij voorbaat al voor rooie oortjes. Elke keer weer een verrassing, dit genre: is het over the top, platvloers of juist heel stijlvol?

Samenvatting
Ik ben op twee plaatsen tegelijk als ik me omdraai en struikel op hetzelfde moment het restaurant en mijn hotelkamer in. In die laatste gooi ik mijn koffer op het bed en kwak alles erin wat ik bij me heb. Iemand roept me, bonst op de deur. Ik schuif snel het veiligheidskettinkje ervoor en ga bovenop mijn koffer zitten in een poging hem dicht te krijgen Ik kijk in de ogen van Alexander, maar zie die van Olivier. Ik stap langs hem heen en ren zo hard als ik kan het hotel in Aspen uit. In Hotel Ford houd ik nog steeds krampachtig de klink van de deur vast.

De dag waarop Ivy Jansen haar grootste ambitie waar zou maken, werd de dag waarop ze alles verloor. Haar toekomstdroom. Haar grote liefde. Haar zelfvertrouwen. Gebroken vlucht ze vanuit Amerika terug naar Nederland, waar ze veiligheid zoekt in de nachtclub van jeugdvriend Bernd. Haar collega’s ontdekken al snel dat ze een bijzondere gave heeft als het aankomt op het herkennen van wijn en verleiden haar tot het spel ‘The kiss of the bottle’. Ongewild trekt ze hierbij de aandacht van Alexander Ford, manager van het exclusieve Hotel Ford. Hij biedt Ivy een baan aan als sommelier in zijn restaurant. Al snel gaat ze niet alleen helemaal op in haar werk, maar ook in de relatie met Alexander, die haar precies geeft wat ze nodig heeft. Tot een echo uit Ivy’s verleden doordringt in haar nieuwe leven en de geschiedenis zich dreigt te herhalen.

Over de auteur
Kate Paris is het pseudoniem van Rian Sevenhuijsen. Na 2,5 jaar in Noorwegen gewoond te hebben – waar ze Een ondertoon van liefde schreef – is ze met haar man en kinderen verhuisd naar Noord-Duitsland. Zelf kan ze toch het beste vertellen wie ze verder is, kijk daarom op haar site http://kateparis.nl/wie-is-kate/ voor haar boeiende omschrijvingen van zichzelf!

Mijn mening
Heerlijk, wat een superfijn verhaal! Stiekem ben ik wel een beetje jaloers op Ivy, hoewel ik vind dat ze sommige keuzes wat ondoordacht maakt en er af en toe gekke redeneringen op na houdt. Maar goed, geen mens is gelijk en doordat de personages zo goed uitgewerkt zijn, kun je je wel erg goed inleven en snap je het vaak ook nog.

Kate Paris weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Het verhaal begint in het heden en heeft af en toe flashbacks. Soms zelfs een iets langer stuk, dat herkenbaar is aan het schuingedrukte lettertype. Hierdoor kom je er stukje bij beetje achter wat er gebeurd is, waarom Ivy doet wat ze doet en snap je haar reacties ook veel beter. De ontknoping was voor mij net een sprookje! Ik wil hier verder niets over verklappen: ga het boek gewoon lezen, dan weet je wat ik bedoel!

Je kunt merken dat Kate behoorlijk wat research heeft gedaan naar wijnen en wijnproeven. Zo mooi beschreven hoe Ivy wijnen ruikt en daarna pas proeft. En die wijnkelders: ik zie ze in gedachten al voor me… Een ding is zeker: een glas wijn zal nooit meer hetzelfde zijn!

En wat betreft de seks: niks platvloers en absoluut niet over the top. De seksscènes zijn stijlvol beschreven en passen perfect in het verhaal. Je hebt niet het idee dat ze er willekeurig tussen gepropt zijn; echte aanvulling dus en geen opvulling. Het bezorgde me af en toe wel rooie oortjes, vooral als mijn dochter – die net groep 3 afgerond heeft – bij mij kwam staan en vroeg wat ik aan het lezen was. Tja, dan ben ik blij dat ze niet direct het boek uit mijn handen trekt om gezellig een stukje voor te lezen. Alhoewel ik het gezicht van mijn vriend dan wel eens had willen zien 😉

Wat ik ook erg fijn vond: eindelijk eens een boek waar nauwelijks tot geen (spel)fouten in staan! Wat een verademing, want daar word ik – beroepsdeformatie – erg door afgeleid. Chapeau Kate! Je staat nu op mijn favorietenlijst. Ik kan niet wachten tot je volgende boek uitkomt! Mijn 5 ***** heb je dan ook dik verdiend, want ik heb genoten van je vlotte pen, boeiende verhaal, goed uitgewerkte personages en sublieme verhaallijnen.

Noorwegen
Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik Flag_of_Norway.svgeen passie voor Noorwegen heb. Toen ik dan ook hoorde dat Kate Paris Een ondertoon van liefde in Noorwegen geschreven heeft, ging mijn hart sneller kloppen. Deze vrouw heeft in Noorwegen gewoond, geschreven en geleefd. Stiekem ben ik daar wel een beetje jaloers op: ik zou willen dat ik de stap durfde zetten. Maar goed, voordat ik weer in een van mijn dagdromen wegzak, ga ik Kate eerst wat vragen stellen over haar tijd in Noorwegen.

  1. Waarom ben je in Noorwegen gaan wonen?

Kate: Ik ben naar Noorwegen verhuisd omdat mijn man daar een fijne baan had gevonden. We kwamen er terecht in een groen houten huisje in Kristiansund met uitzicht op de bergen en de zee. Liefde op het eerste gezicht. Vooral toen ik na twee maanden al het zien van het Noorderlicht van mijn wishlist kon strepen. Wat is dat mooi!

  1. Waarom zijn jullie van Kristiansund naar Stavanger gegaan?

Kate: Dat we na een jaar zouden moeten verhuizen naar Stavanger wisten we van tevoren. Daar was het hoofdkantoor van het bedrijf waar mijn man voor werkte. Stavanger beviel me ook heel goed. De stad was met de auto binnen een kwartiertje te bereiken en vanuit ons huis kon ik zo het bos inlopen. Bovendien had ik vanaf de houten tafel waar ik ‘Een ondertoon van liefde’ schreef uitzicht op de fjorden en de bergen. Beter kon eigenlijk niet!

  1. Waarom heb je Noorwegen weer verlaten?

Kate: Toch zijn we na twee en een half jaar in Noorwegen aan het begin van dit jaar – wederom in verband met het werk van mijn grote liefde – verhuisd naar Noord-Duitsland. De bergen zijn vervangen door de schepen in het Noord-Oostzeekanaal. Als ik nu schrijf, is het net alsof ik een bewegend schilderij naast me heb hangen en ik verzin samen met mijn kinderen verhalen over wat er allemaal zou kunnen gebeuren aan boord van de containerschepen en cruiseboten die ons passeren.

4. Mis je Noorwegen?

Kate: Ja, ik mis Noorwegen wel. De overweldigende natuur, de bergen, de fjorden, de frisse lucht… En natuurlijk het Noorderlicht en de nachten waarin het niet donker werd, waardoor mijn man en ik door bleven werken tot ver na middernacht en dat pas beseften als we weer trek kregen. Waarna we dan meestal maar snel ons bed indoken om in elk geval nog een paar uurtjes slaap te pakken. Ik kan een lange lijst maken met dingen die ik daar fijn vond.

5. Zou je weer terug willen?

Kate: Of ik echt terug zou willen, weet ik eigenlijk niet. Wat ik bijvoorbeeld miste was het contact met mijn buren. Ik had ze wel, maar sprak ze nooit. Dat vond ik in Nederland altijd wel prettig en was in Noorwegen heel lastig. Ook was in de zomer de buurt waarin ik woonde zo ongeveer onbewoond, omdat de meeste Noren dan (zeker in de maand juli) op vakantie gaan – met name naar een eigen huisje ergens anders in Noorwegen. En de donkere winters, oef, die mis ik geloof ik ook niet. Alhoewel het wel prachtig was om dan halverwege de ochtend de zon boven de bergen uit te zien komen, met paars licht dat zich over de bergtoppen begon uit te strekken.

6. Zelf ben ik dol op Scandinavische thrillers, vooral die van de Noorse Karin Fossum. Lees jij zelf ook Scandinavische thrillers en heb jij een Scandinavische favoriet?

Kate: Scandinavische thrillers heb ik om eerlijk te zijn niet gelezen. Dit is een genre dat ik tot nu toe nog niet heb verkend. Ik heb me toen ik in Noorwegen woonde wel erg vermaakt met de verhalen van afroginthefjord.com. Een vaak hilarisch blog over de gewoontes van de Noren, geschreven door een Française, die al geruime tijd in Noorwegen woont.

Heleen: Zo’n blog over de gewoontes van Noren is altijd erg vermakelijk, inderdaad. Zelf lees ik de columns van Henk Brugman op norsk.nl, dat is vergelijkbaar met afroginthefjord.com. Erg leuk om op deze manier de Noorse cultuur en gewoontes te leren kennen.

7. Nog een laatste vraag ter afsluiting: Heb je nog iets toe te voegen over (je tijd in) Noorwegen?

Kate: Wat ik verder nog toe zou willen voegen is dat ik enorm uitzie naar deze zomer. We gaan twee weken terug naar Stavanger en ik kan niet wachten om onze vrienden weer te zien en om lekker te gaan klauteren met onze kinderen. Natuurlijk gaat er dan een notitieboek mee om nieuwe ideeën in op te schrijven. En een camera. En een woordenboek, want ik vrees dat ik toch wat Noors kwijt ben geraakt in de tussentijd.
Blogtour Een ondertoon van liefde

Kate Paris, dank je wel voor je openhartige antwoorden over je tijd in Noorwegen! Ik wens je alvast een hele fijne vakantie toe!

Bij mij kriebelt het alweer, maar ik hou het voorlopig toch maar bij dagdromen en vakanties naar Noorwegen. Ik hoop dat jullie weer wat wijzer zijn geworden over Kate Paris. Morgen is het alweer de laatste dag van de blogtour!

Recensie: Zwarte seconden – Karin Fossum

Recensie: Zwarte seconden – Karin Fossum Cover Zwarte seconden- Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Vandaag, 23 juni, komt Zwarte seconden van Karin Fossum opnieuw uit, in een hernieuwde uitgave. Met een nieuwe cover, die past bij de laatste delen die (her)uitgegeven zijn. Ter ere van deze heruitgave ben ik gevraagd om een recensie te schrijven over dit boek. Wie mij al wat langer volgt, weet dat ik dol ben op de boeken van Karin Fossum. Dat maakt het voor mij ook wel weer spannend: is dit boek weer net zo goed als haar vorigen?

Samenvatting
Negen dagen voor haar tiende verjaardag gaat Ida Joner op haar fietsje naar een kiosk om een paardenblad en kauwgom te kopen. Ze komt daar echter nooit aan en keert ook niet huiswaarts. De politie wordt ingeschakeld. Negen dagen later wordt Ida’s lichaam langs de kant van de weg gevonden. Ze is gekleed in een nachthemd en in een deken gerold. Inspecteur Konrad Sejer moet de zaak oplossen en hij staat voor een lang en moeizaam onderzoek. Er is geen motief, geen logische verklaring. Maar door zijn mensenkennis, zijn sympathie voor zowel het slachtoffer als de dader en door zijn directe manier van communiceren weet hij de zaak naar een ontknoping te leiden.

Over de auteur
Karin Fossum, pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman.

Mijn mening
Zwarte seconden is het 6e deel in de serie rondom Konrad Sejer. Het mooie van deze serie is dat de delen heel goed afzonderlijk te lezen zijn. Het is voor mij alleen af en toe even schakelen welke hond Konrad Sejer op welk moment heeft, en welke vriendin. Maar dat went snel.

Dit verhaal had niet actueler kunnen zijn. Het gaat over de verdwijning van een meisje van 10, die uiteindelijk dood langs de kant van de weg gevonden wordt. De afgelopen weken zijn we in Nederland ook opgeschrikt door twee meisjes van 14 die vermist werden en enkele dagen later dood gevonden zijn, in een greppel en op een industrieterrein. Gruwelijk. Je reinste nachtmerrie als ouder.

Karin Fossum weet de zaak weer tot in de puntjes uit te werken. Vaak weet je bij haar al wie het gedaan heeft en volgt er een soort verslag van de verhoren, waarbij teruggeblikt wordt op de gebeurtenissen die uiteindelijk tot de dood van het slachtoffer leiden. Zo ook hier. Maar in deze zaak gooit Karin Fossum er af en toe een twist in, een wending die je niet zag aankomen, maar stiekem toch ook wel. En denk je te weten hoe het zit, dan nog weet ze je te verrassen.

Het is best knap dat Fossum haar daders dusdanig beschrijft en uitwerkt, dat je ze tot op zekere hoogte kunt begrijpen. Dat je snapt waarom ze tot hun daad gekomen zijn. Bijzonder, maar ook best eng, dat het ogenschijnlijk iedereen kan overkomen om zowel als slachtoffer maar zeker ook als dader te eindigen. Er hoeft maar iets te gebeuren in je leven dat alles op z’n kop kan zetten.

Het mag duidelijk zijn: Karin Fossum is de queen van de Noorse crime! Ook Zwarte seconden krijgt van mij de volle 5*****. Ze weet zo goed de omgeving en de personages te beschrijven, dat je het gevoel hebt dat je onderdeel bent van het verhaal, alsof je de toehoorder in de verhoorkamer bent. Alsof je steeds bij Konrad Sejer over zijn schouder kunt meekijken. In mijn hoofd speelt het verhaal zich als een soort film af, ik zie alles zo voor me. Chapeau! Ik maak een diepe buiging voor Karin Fossum!

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman Cover - De herkansing - Anneke Kleine Staarman
Uitgeverij: Bestelmijnboek.nl

Anneke Kleine Staarman had een leuke winactie uitgeschreven via Facebook. Enige voorwaarde was: een recensie schrijven over het boek. En de winnaars werden – heel erg leuk gedaan! – in een filmpje bekend gemaakt. Ik bleek een van de gelukkigen. Omdat ik na een aantal thrillers wel toe was aan iets anders, en het ook nog eens leuk vind om me te laten verrassen door debuterende auteurs, begon ik aan De herkansing.

Samenvatting
Een post-it viel uit het dossier dat Carmen tegen haar borst hield. Hij fladderde op de grond als een vlinder met gebroken vleugels. Carmen pakte hem op en draaide hem om. Haar hart begon luid te kloppen toen ze zag wat er op het briefje stond geschreven: Carmen Gutierrez, betrokken?’

Nachtclubs, een groot huis en een vriend die haar op handen draagt. Totdat blijkt dat haar eerste vriendje niet is wie hij zegt te zijn. Carmen vertrekt naar Maastricht om aan zijn grip te ontkomen. Nu is het tijd om voor zichzelf te kiezen. Ze trekt in bij haar vriendin Natascha. Al snel vindt ze een baan bij een advocatenkantoor. Daar ontmoet ze de knappe advocaat Jasper. Ze wil zich niet door hem laten afleiden. Maar hij bemoeit zich wel heel veel met haar. Is het wel zo toevallig dat ze juist bij dit kantoor aan de slag kon? De herkansing is een boek over vriendschap, liefde en onmacht.

Over de auteur
Anneke Kleine Staarman (1981) omschrijft zichzelf als een echte hemelfietser. De hele dag door mogen fantaseren klinkt haar als muziek in de orden. Ze woonde in Strasbourg, Lyon, Londen en Madrid, voordat ze eindelijk in Haarlem neerstreek met haar Franse partner. Schrijven is altijd al haar grote passie. Haar inspiratie haalt ze uit de verschillende culturen uit haar dagelijks leven en haar werk. Op deze manier creëerde ze een eigen wereld, eentje van romantiek en nostalgie, waarin zich hopelijk veel mensen thuis voelen.

Mijn mening
Wat een debuut! Een roman, waar ook best nog veel spanning aan toegevoegd is, waardoor het boek zich eigenlijk niet goed in een hokje laat plaatsen. Niet dat ik dat nodig vind overigens. Ik vind dit boek een pareltje, ik heb me enorm kunnen inleven in het verhaal (soms misschien iets te veel, waarbij ik de ene keer de tranen even weg moest knipperen en de andere keer mijn woede moest inslikken).

Anneke Kleine Staarman heeft een hele prettige manier van schrijven, waardoor je door het boek vliegt. Ze bouwt de spanning goed op en werkt haar personages goed uit. In het begin vond ik het wel wat verwarrend, al die personages: wie is nu wie en in welke relatie staan ze tot elkaar? Maar hoe verder je komt, hoe duidelijker alles wordt en de ontknoping is er een die ik niet aan had zien komen. Wat heeft Anneke dit fantastisch gedaan!

Alleen dat einde, die epiloog… Het roept bij mij vraagtekens op: wat gaat er verder gebeuren? Hoe gaat het met alle stellen verder? En de belangrijkste vraag: komt er een vervolg? Ik hoop het, want ik geniet van dit soort romantische verhalen met een spannende twist. Ik heb alleen wel een tip voor Anneke Kleine Staarman: zorg voor een goede eindredacteur, want er zaten nog wel wat slordigheidsfoutjes in, zoals vergeten spaties en kleine spelfouten. Dat is zonde, want het haalt mijn oordeel iets naar beneden.

Al met al geef ik toch nog 4****. Want een prachtig verhaal dat zo goed uitgedacht en zo mooi geschreven is, verdient dit. Dus Anneke, ik hoop dat je straks snel weer tijd vindt om door te schrijven, want ik wil meer van jouw verhalen!

 

Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum

Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum Cover - De fluisteraar - Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Hoe leuk is dit: uitgeverij Marmer benaderde mij met de vraag of ik het nieuwste boek van Karin Fossum wilde recenseren, De fluisteraar. Omdat ik vorig jaar zo enthousiast was over haar boek Veenbrand, wilden ze graag dat ik ook dit boek zou recenseren. Daar zeg ik geen nee tegen: ik ben een groot fan van Karin Fossum. Maar ja, de verwachting is toch elke keer weer hooggespannen: zal ze het niveau van haar vorige boek evenaren of zelfs overtreffen?

Samenvatting
Ragna Riegel werkt bij een goedkoop warenhuis en woont alleen in haar ouderlijk huis. Haar ouders zijn dood en haar zoon is verhuisd naar Berlijn. Los van de verplichte kerst- en verjaardagskaart hebben ze geen contact. Ragna leeft een teruggetrokken bestaan, dat gekenmerkt wordt door eentonigheid, eenzaamheid en angst. Ze houdt van routine en er is orde in haar leven. Totdat Ragna op een dag in haar brievenbus een anonieme dreigbrief aantreft. Ze raakt in de greep van een wurgende angst, die steeds groter wordt en haar nog dieper in een isolement drijft.

In de verhoorkamer op het politiebureau ondervraagt inspecteur Konrad Sejer een verdachte van een gruwelijke misdaad. Die verdachte is Ragna Riegel. Waarom heeft deze vrouw van middelbare leeftijd, die overkomt als een grijze muis, gedaan wat ze heeft gedaan?

Over de auteur
Karin Fossum pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar vorige thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman. De fluisteraar is alweer het veertiende deel in de Konrad Sejer-reeks.

Mijn mening
Wat een fenomenaal boek heeft Karin Fossum weer afgeleverd! Jeg elsker det… Ik hou van Noorwegen, van de sfeer, van de rust en ruimte, maar ook van de fantastische schrijvers die dit alles in een verhaal weten te vangen. Karin Fossum verstaat deze kunst uitermate goed. En ze weet niet alleen de mooie dingen te vangen, maar ook de duistere kanten van het leven.

De ons-kent-ons-mentaliteit van de Noren, maar niet verder dan de voordeur. Dit komt heel duidelijk naar voren in De fluisteraar. Ragna kent al haar buren en collega’s, maar heeft geen idee hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Ze treft ze op straat of in de winkel en maakt een praatje, maar bij elkaar op de koffie gaan, dat zit er bij de Noren niet zo in. Dit creëert de afstand die natuurlijk nodig is voor het verhaal, een verhaal dat fantastisch is verteld. Tegelijkertijd krijgt Ragna steeds meer diepgang door de fantastische uitwerking van haar personage. Je kunt je goed verplaatsen in haar, door de trefzekere beschrijving van haar gedachten en gevoelens.

Er zit totaal geen vaart in het verhaal, maar dat ben ik wel gewend van Karin Fossum. Dat hoort bij haar schrijfstijl. Ook het ontbreken van hoofdstukken is een van de kenmerken van Karin Fossum. Wel zijn er voldoende witregels die de overgang naar een andere tijd (in dit boek) markeren. Heden en verleden worden perfect afgewisseld. Dat maakt dat je tussendoor makkelijk zou kunnen stoppen.

Maar eigenlijk wilde ik helemaal niet stoppen. Ik wilde doorlezen. Veel te nieuwsgierig hoe het verhaal zou aflopen. Want wat had Ragna nu eigenlijk voor gruwelijks gedaan? Daar kom je pas bijna op het eind achter. Briljant! En de oorzaak blijft tot het einde in nevelen gehuld. Die ga ik ook niet verklappen. Daarvoor moet je het boek zelf maar gaan lezen.

De afwisseling tussen heden en verleden zorgt ook dat de spanning gestaag wordt opgebouwd. Dan weer zitten we in het heden in de verhoorkamer met Ragna, Konrad Sejer en Frank, om vervolgens weer naar het verleden, naar haar huis aan de Kirkelina te keren, waar langzaam het verhaal van Ragna zich ontvouwt. Intussen komt er ook een briefwisseling met haar zoon op gang, die verrassende inzichten en wendingen geeft.

Al met al weer een meesterwerk van Karin Fossum. Ondanks de traagheid is het boek geen moment voorspelbaar of saai geweest. Ik beloon het dan ook met de maximale 5*****. Ik kan alleen maar hopen dat Karin Fossum nog lang door blijft schrijven en Konrad Sejer nog lang niet met pensioen gaat!

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst Cover - Sara en Liv - Suzan Hilhorst
Uitgeverij: Hollands Diep uitgevers

Zoals wel vaker, krijg ik een nieuwsbrief met de aankondiging van een nieuw boek. Een persoonlijk verhaal over een moeder die haar 2 dochters verliest. Verschrikkelijk… Wil ik dat wel lezen? Ja, ik ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe je dit als moeder beleeft en vooral: hoe je dit verlies te boven komt en je staande weet te houden. Ik meld me daarom aan als recensente. Al gauw valt het boek bij mij op de mat en begin ik te lezen…

Samenvatting
‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal. Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Over de auteur
Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Haar dochtertjes Sara en Liv overleden beiden aan een nog onbekende stofwisselingsziekte. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde: schrijven. Sara en Liv is haar debuut. Inmiddels werkt ze aan een tweede roman.

Mijn mening
Onvoorstelbaar heftig… Maar wat heeft Suzan dit immense verlies prachtig verwoord. Een verhaal dat tot tranen roert, onder je huid kruipt en je nog dagen achtervolgt. En dan heb ik het niet alleen over dat verschrikkelijke, heftige verlies van 2 prachtige meisjes, maar ook over de drang om weer op te krabbelen en verder te gaan. Weer te gaan leven, niet alleen maar stil te staan bij dit verlies.

Wat ik erg bijzonder vind, is het wisselende vertelperspectief: grote delen worden vanuit Suzan zelf verteld, maar er zijn ook grote stukken die we vanuit Sara voorgeschoteld krijgen. Zo ontstaat een heel bijzonder beeld van een gezin dat te maken krijgt met een van de verschrikkelijkste dingen in het leven: de dood van je kind. In dit geval zelfs 2 kinderen. Op sommige punten werd ik nog even in verwarring gebracht: werd het verhaal nu vanuit Sara of vanuit Liv verteld? Een check leerde mij dat alleen het perspectief van Suzan zelf en Sara gebruikt waren. Het stoorde mij dusdanig, dat ik niet voor een volledige score kan gaan.

Een rollercoaster van emoties, zo kun je dit boek goed samenvatten. Een boek met een lach en een traan. Van verdriet, maar ook van ontroering. Ik heb bewondering voor Suzan en haar gezin. De kracht die zij hebben om hier samen doorheen te komen. En vergeet ook Nils niet, hun zoontje. In het dankwoord noemt ze hem ook.

Humberto Tan haalt dit fragment ook aan in zijn programma RTL Late Night. Nils stelde zijn moeder namelijk de vraag: “Ga je ook een boek over mij schrijven?” Suzan geeft een prachtig antwoord aan haar zoon: “Deze vraag raakte me en hier heb ik lang over nagedacht. Ik moet je teleurstellen, maar wel met een goede reden. Jij hebt namelijk, anders dan je zusjes, zelf de mogelijkheid gekregen auteur te zijn van je eigen verhaal. Je leeft Nils. En hoe. Laat dat leven je pen zijn.”

Met deze optimistische, levenskrachtige noot wil ik afsluiten. Een ruime 4**** heeft Suzan verdient met dit heftige, mooie, ontroerende, trieste verhaal. Een klein puntje aftrek dus, zoals al eerder genoemd. Het maakt het verhaal inhoudelijk niet minder mooi en heftig.