Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman Cover - De herkansing - Anneke Kleine Staarman
Uitgeverij: Bestelmijnboek.nl

Anneke Kleine Staarman had een leuke winactie uitgeschreven via Facebook. Enige voorwaarde was: een recensie schrijven over het boek. En de winnaars werden – heel erg leuk gedaan! – in een filmpje bekend gemaakt. Ik bleek een van de gelukkigen. Omdat ik na een aantal thrillers wel toe was aan iets anders, en het ook nog eens leuk vind om me te laten verrassen door debuterende auteurs, begon ik aan De herkansing.

Samenvatting
Een post-it viel uit het dossier dat Carmen tegen haar borst hield. Hij fladderde op de grond als een vlinder met gebroken vleugels. Carmen pakte hem op en draaide hem om. Haar hart begon luid te kloppen toen ze zag wat er op het briefje stond geschreven: Carmen Gutierrez, betrokken?’

Nachtclubs, een groot huis en een vriend die haar op handen draagt. Totdat blijkt dat haar eerste vriendje niet is wie hij zegt te zijn. Carmen vertrekt naar Maastricht om aan zijn grip te ontkomen. Nu is het tijd om voor zichzelf te kiezen. Ze trekt in bij haar vriendin Natascha. Al snel vindt ze een baan bij een advocatenkantoor. Daar ontmoet ze de knappe advocaat Jasper. Ze wil zich niet door hem laten afleiden. Maar hij bemoeit zich wel heel veel met haar. Is het wel zo toevallig dat ze juist bij dit kantoor aan de slag kon? De herkansing is een boek over vriendschap, liefde en onmacht.

Over de auteur
Anneke Kleine Staarman (1981) omschrijft zichzelf als een echte hemelfietser. De hele dag door mogen fantaseren klinkt haar als muziek in de orden. Ze woonde in Strasbourg, Lyon, Londen en Madrid, voordat ze eindelijk in Haarlem neerstreek met haar Franse partner. Schrijven is altijd al haar grote passie. Haar inspiratie haalt ze uit de verschillende culturen uit haar dagelijks leven en haar werk. Op deze manier creëerde ze een eigen wereld, eentje van romantiek en nostalgie, waarin zich hopelijk veel mensen thuis voelen.

Mijn mening
Wat een debuut! Een roman, waar ook best nog veel spanning aan toegevoegd is, waardoor het boek zich eigenlijk niet goed in een hokje laat plaatsen. Niet dat ik dat nodig vind overigens. Ik vind dit boek een pareltje, ik heb me enorm kunnen inleven in het verhaal (soms misschien iets te veel, waarbij ik de ene keer de tranen even weg moest knipperen en de andere keer mijn woede moest inslikken).

Anneke Kleine Staarman heeft een hele prettige manier van schrijven, waardoor je door het boek vliegt. Ze bouwt de spanning goed op en werkt haar personages goed uit. In het begin vond ik het wel wat verwarrend, al die personages: wie is nu wie en in welke relatie staan ze tot elkaar? Maar hoe verder je komt, hoe duidelijker alles wordt en de ontknoping is er een die ik niet aan had zien komen. Wat heeft Anneke dit fantastisch gedaan!

Alleen dat einde, die epiloog… Het roept bij mij vraagtekens op: wat gaat er verder gebeuren? Hoe gaat het met alle stellen verder? En de belangrijkste vraag: komt er een vervolg? Ik hoop het, want ik geniet van dit soort romantische verhalen met een spannende twist. Ik heb alleen wel een tip voor Anneke Kleine Staarman: zorg voor een goede eindredacteur, want er zaten nog wel wat slordigheidsfoutjes in, zoals vergeten spaties en kleine spelfouten. Dat is zonde, want het haalt mijn oordeel iets naar beneden.

Al met al geef ik toch nog 4****. Want een prachtig verhaal dat zo goed uitgedacht en zo mooi geschreven is, verdient dit. Dus Anneke, ik hoop dat je straks snel weer tijd vindt om door te schrijven, want ik wil meer van jouw verhalen!

 

Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum

Recensie: De fluisteraar – Karin Fossum Cover - De fluisteraar - Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Hoe leuk is dit: uitgeverij Marmer benaderde mij met de vraag of ik het nieuwste boek van Karin Fossum wilde recenseren, De fluisteraar. Omdat ik vorig jaar zo enthousiast was over haar boek Veenbrand, wilden ze graag dat ik ook dit boek zou recenseren. Daar zeg ik geen nee tegen: ik ben een groot fan van Karin Fossum. Maar ja, de verwachting is toch elke keer weer hooggespannen: zal ze het niveau van haar vorige boek evenaren of zelfs overtreffen?

Samenvatting
Ragna Riegel werkt bij een goedkoop warenhuis en woont alleen in haar ouderlijk huis. Haar ouders zijn dood en haar zoon is verhuisd naar Berlijn. Los van de verplichte kerst- en verjaardagskaart hebben ze geen contact. Ragna leeft een teruggetrokken bestaan, dat gekenmerkt wordt door eentonigheid, eenzaamheid en angst. Ze houdt van routine en er is orde in haar leven. Totdat Ragna op een dag in haar brievenbus een anonieme dreigbrief aantreft. Ze raakt in de greep van een wurgende angst, die steeds groter wordt en haar nog dieper in een isolement drijft.

In de verhoorkamer op het politiebureau ondervraagt inspecteur Konrad Sejer een verdachte van een gruwelijke misdaad. Die verdachte is Ragna Riegel. Waarom heeft deze vrouw van middelbare leeftijd, die overkomt als een grijze muis, gedaan wat ze heeft gedaan?

Over de auteur
Karin Fossum pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar vorige thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman. De fluisteraar is alweer het veertiende deel in de Konrad Sejer-reeks.

Mijn mening
Wat een fenomenaal boek heeft Karin Fossum weer afgeleverd! Jeg elsker det… Ik hou van Noorwegen, van de sfeer, van de rust en ruimte, maar ook van de fantastische schrijvers die dit alles in een verhaal weten te vangen. Karin Fossum verstaat deze kunst uitermate goed. En ze weet niet alleen de mooie dingen te vangen, maar ook de duistere kanten van het leven.

De ons-kent-ons-mentaliteit van de Noren, maar niet verder dan de voordeur. Dit komt heel duidelijk naar voren in De fluisteraar. Ragna kent al haar buren en collega’s, maar heeft geen idee hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Ze treft ze op straat of in de winkel en maakt een praatje, maar bij elkaar op de koffie gaan, dat zit er bij de Noren niet zo in. Dit creëert de afstand die natuurlijk nodig is voor het verhaal, een verhaal dat fantastisch is verteld. Tegelijkertijd krijgt Ragna steeds meer diepgang door de fantastische uitwerking van haar personage. Je kunt je goed verplaatsen in haar, door de trefzekere beschrijving van haar gedachten en gevoelens.

Er zit totaal geen vaart in het verhaal, maar dat ben ik wel gewend van Karin Fossum. Dat hoort bij haar schrijfstijl. Ook het ontbreken van hoofdstukken is een van de kenmerken van Karin Fossum. Wel zijn er voldoende witregels die de overgang naar een andere tijd (in dit boek) markeren. Heden en verleden worden perfect afgewisseld. Dat maakt dat je tussendoor makkelijk zou kunnen stoppen.

Maar eigenlijk wilde ik helemaal niet stoppen. Ik wilde doorlezen. Veel te nieuwsgierig hoe het verhaal zou aflopen. Want wat had Ragna nu eigenlijk voor gruwelijks gedaan? Daar kom je pas bijna op het eind achter. Briljant! En de oorzaak blijft tot het einde in nevelen gehuld. Die ga ik ook niet verklappen. Daarvoor moet je het boek zelf maar gaan lezen.

De afwisseling tussen heden en verleden zorgt ook dat de spanning gestaag wordt opgebouwd. Dan weer zitten we in het heden in de verhoorkamer met Ragna, Konrad Sejer en Frank, om vervolgens weer naar het verleden, naar haar huis aan de Kirkelina te keren, waar langzaam het verhaal van Ragna zich ontvouwt. Intussen komt er ook een briefwisseling met haar zoon op gang, die verrassende inzichten en wendingen geeft.

Al met al weer een meesterwerk van Karin Fossum. Ondanks de traagheid is het boek geen moment voorspelbaar of saai geweest. Ik beloon het dan ook met de maximale 5*****. Ik kan alleen maar hopen dat Karin Fossum nog lang door blijft schrijven en Konrad Sejer nog lang niet met pensioen gaat!

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst Cover - Sara en Liv - Suzan Hilhorst
Uitgeverij: Hollands Diep uitgevers

Zoals wel vaker, krijg ik een nieuwsbrief met de aankondiging van een nieuw boek. Een persoonlijk verhaal over een moeder die haar 2 dochters verliest. Verschrikkelijk… Wil ik dat wel lezen? Ja, ik ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe je dit als moeder beleeft en vooral: hoe je dit verlies te boven komt en je staande weet te houden. Ik meld me daarom aan als recensente. Al gauw valt het boek bij mij op de mat en begin ik te lezen…

Samenvatting
‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal. Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Over de auteur
Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Haar dochtertjes Sara en Liv overleden beiden aan een nog onbekende stofwisselingsziekte. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde: schrijven. Sara en Liv is haar debuut. Inmiddels werkt ze aan een tweede roman.

Mijn mening
Onvoorstelbaar heftig… Maar wat heeft Suzan dit immense verlies prachtig verwoord. Een verhaal dat tot tranen roert, onder je huid kruipt en je nog dagen achtervolgt. En dan heb ik het niet alleen over dat verschrikkelijke, heftige verlies van 2 prachtige meisjes, maar ook over de drang om weer op te krabbelen en verder te gaan. Weer te gaan leven, niet alleen maar stil te staan bij dit verlies.

Wat ik erg bijzonder vind, is het wisselende vertelperspectief: grote delen worden vanuit Suzan zelf verteld, maar er zijn ook grote stukken die we vanuit Sara voorgeschoteld krijgen. Zo ontstaat een heel bijzonder beeld van een gezin dat te maken krijgt met een van de verschrikkelijkste dingen in het leven: de dood van je kind. In dit geval zelfs 2 kinderen. Op sommige punten werd ik nog even in verwarring gebracht: werd het verhaal nu vanuit Sara of vanuit Liv verteld? Een check leerde mij dat alleen het perspectief van Suzan zelf en Sara gebruikt waren. Het stoorde mij dusdanig, dat ik niet voor een volledige score kan gaan.

Een rollercoaster van emoties, zo kun je dit boek goed samenvatten. Een boek met een lach en een traan. Van verdriet, maar ook van ontroering. Ik heb bewondering voor Suzan en haar gezin. De kracht die zij hebben om hier samen doorheen te komen. En vergeet ook Nils niet, hun zoontje. In het dankwoord noemt ze hem ook.

Humberto Tan haalt dit fragment ook aan in zijn programma RTL Late Night. Nils stelde zijn moeder namelijk de vraag: “Ga je ook een boek over mij schrijven?” Suzan geeft een prachtig antwoord aan haar zoon: “Deze vraag raakte me en hier heb ik lang over nagedacht. Ik moet je teleurstellen, maar wel met een goede reden. Jij hebt namelijk, anders dan je zusjes, zelf de mogelijkheid gekregen auteur te zijn van je eigen verhaal. Je leeft Nils. En hoe. Laat dat leven je pen zijn.”

Met deze optimistische, levenskrachtige noot wil ik afsluiten. Een ruime 4**** heeft Suzan verdient met dit heftige, mooie, ontroerende, trieste verhaal. Een klein puntje aftrek dus, zoals al eerder genoemd. Het maakt het verhaal inhoudelijk niet minder mooi en heftig.

Recensie: Zomer – Lis Lucassen

Recensie: Zomer – Lis Lucassen Cover Zomer - Lis Lucassen
Uitgeverij: Storm Publishers

Na een oproep van Lis Lucassen voor recensenten voor het boek Zomer, meld ik me heel enthousiast aan. Ik heb al vaker recensies over haar boeken voorbij zien komen en daar ben ik heel nieuwsgierig van geworden. Nu wil ik zelf ook wel eens oordelen of Lis Lucassen zo goed schrijft als men zegt. Met hooggespannen verwachtingen, maar ook enigszins terughoudend, begin ik in het e-book dat ik ontving.

Samenvatting
De wereld lag aan Audrey’s voeten, maar de druk bleek te groot en ze moest gedwongen afscheid nemen van haar zangcarrière. Nu vier jaar later is het tijd voor een comeback. Alleen is Audrey het vertrouwen in zichzelf kwijt. Iedere noot die ze zingt, voelt als bedrog en de meeste tijd kan ze alleen optreden als ze pillen heeft geslikt en amper doorheeft dat ze bestaat. Wanneer ze Alec ontmoet, maakt hij er geen geheim van compleet voor haar te willen gaan. Maar alleen als zij bereid is zichzelf helemaal aan hem te geven.

Alec is vastbesloten zijn leven op de rails te houden nu hij weer op vrije voeten is. Maar op een fatale avond knalt alles kapot wat hij zo zorgvuldig heeft opgebouwd. Samen met Audrey slaat hij op de vlucht, maar hun reis wordt veel meer dan ze voor ogen hadden.

Over de auteur
Onder het pseudoniem Lis Lucassen schrijft thrillerschrijfster Olga Hoekstra (1980) dark romance en new adult. In het dagelijks leven werkt ze als journalist en communicatiemedewerker. Haar dystopische verhaal Het Tribunaal eindigde op de derde plaats in de Dystopia Schrijfwedstrijd. Die novelle werd gepubliceerd in de dystopische young adult-bundel In opstand.

Lis is een dromer en romanticus en fantaseert al zolang ze zich kan herinneren over Grote Liefdes en klein leed. Haar eigen Grote Liefde kwam ze tegen tijdens haar studie en met hem beleefde ze haar eigen liefdesverhaal, inclusief een ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Als Lis niet aan haar eigen verhalen schrijft, leest ze. Grote voorbeelden zijn J. Lynn, Jessica Sorensen en – van eigen bodem – Lisette Jonkman. Lis woont vlak aan de Duitse grens samen met haar man, twee prachtige dochters en twee boosaardige katten.

Mijn mening
Na Hitte en Razend, is Zomer het 3e boek in deze serie. Toch is het boek los te lezen van de rest. Ik was bang dat ik bepaalde dingen niet zou snappen, omdat ik de eerste 2 delen niet gelezen heb, maar ik heb niet het idee dat ik iets gemist heb.

Het verhaal wordt afwisselend vanuit het perspectief van Audrey en Alec verteld. De korte hoofdstukken, vlotte vertelstijl en deze afwisseling in vertelperspectief zorgen ervoor dat je (bijna) niet kunt stoppen met lezen. Lis heeft zo’n fijne manier van schrijven, zo beeldend, dat ik het gevoel had dat ik het verhaal vanaf de zijlijn zag gebeuren. Ik wilde de personages soms ook wel toeschreeuwen, adviseren of gewoon knuffelen, zo leefde ik met ze mee.

Mijn verwachting van een vlot geschreven, oppervlakkig liefdesverhaal met een vleugje erotiek kwam (gelukkig) niet uit. Het is wel vlot geschreven en ook een liefdesverhaal, maar zeker niet oppervlakkig. Audrey en Alec hebben het nodige meegemaakt, waar je soms de rillingen van krijgt. Dit is goed uitgewerkt in het verhaal en niet slechts tussen neus en lippen genoemd. Door deze diepgang, krijg je ook veel meer binding met de hoofdpersonages. En het vleugje erotiek blijkt een zinderende, onderhuidse spanning te zijn, waarbij ze elkaar steeds aantrekken en afstoten.

Ik wil nu zeker ook de eerste 2 delen lezen, want dit smaakt naar meer! Ik ben fan, Lis, dus schrijf maar snel door. Ik wil meer van dit soort verhalen lezen. Van mij krijg je dan ook 4,5 ster op de schaal van 5 (afgerond een 5 natuurlijk). Het enige minpuntje vond ik namelijk het einde: ik ben nieuwsgierig hoe het verder gaat met Audrey en Alec. Gaan ze het redden samen? Of toch niet? Hoe loopt hun verhaal af? Ik hoop dat we dat ooit nog te weten komen…

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | BrainbooksCover Hallo Lieverd

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik het boek Hallo Lieverd van Kim van Schie recenseren. Dat doe ik graag, omdat ik benieuwd ben naar het verhaal en de procedures rond een adoptie. Maar tegelijk ben ik ook sceptisch: zou het niet zo’n emotioneel jankverhaal gaan worden? Of juist het tegenovergestelde: een kil en afstandelijk verslag en een opsomming van gebeurtenissen? Vol goede moed sla ik het boek open…

Samenvatting
Hallo lieverd is een spannend, vertederend en waargebeurd verhaal over hoe een jonge vrouw zich staande probeert te houden tijdens een heftige adoptieprocedure in Nigeria.

Overvallen door angst, corruptie en ziekte probeert ze met een dosis humor het plotselinge moederschap het hoofd te bieden. Daarbij leert ze waardevolle levenslessen over het loslaten van perfectie en controle.

Dankzij volledige openheid van de auteur over de strijd met zichzelf is dit verhaal een inspiratie voor anderen, ook buiten de wereld van adoptie en moederschap. Kwetsbaar, rauw en eerlijk.

Over de auteur
Kim van Schie is journalist en een enthousiaste, gedreven en creatieve verhalenverteller. Als kind kroop ze daarvoor het liefst achter een ouderwetse typemachine. Later gebruikte ze vooral de microfoon en camera om verhalen op te tekenen als journalist. Inmiddels is ze eigenaar van haar eigen bedrijf Storyline Media en heeft ze ook de pen weer opgepakt. Als tekstschrijver en maker van online video’s vertelt ze nu ook de verhalen van allerlei organisaties en bedrijven. Maar haar eerste boek gaat over haar eigen persoonlijke verhaal: de adoptie van haar dochter Pauline.

Mijn mening
Diep onder de indruk. Ik wist wel dat een adoptieprocedure een lang en moeizaam traject is. Maar dat het psychisch zoveel impact heeft, had ik nooit kunnen bedenken. Ik heb zelf kinderen, maar blijkbaar groei je er in die 9 maanden zwangerschap naartoe om moeder te zijn en je ontmoet je kind direct na de geboorte. Met zo’n adoptietraject is het zo onvoorspelbaar of en wanneer je moeder gaat worden. En als je dan eindelijk dat telefoontje krijgt, ben je ‘ineens’ moeder, nog zonder dat je je kind ontmoet hebt. Bizar lijkt me dat.

Wat een bewondering heb ik voor Kim, die haar levensles in loslaten van controle en perfectie wel op een heel extreme manier heeft geleerd. Zij en haar man hebben zoveel te verduren gehad, ze hebben zoveel geduld en doorzettingsvermogen, petje af. Ik heb soms met verbazing gelezen hoe het er in Nigeria aan toe gaat met de procedures. Hoe corrupt het land is, maar ook erg bureaucratisch. Maar ik heb ook gelachen, om de herkenbare strubbelingen met een peuter en de ogenschijnlijke normale dingen voor ons, die in Nigeria zo anders zijn. De verbazing van Kim en haar man hierover, maar ook hun nuchtere manier om hiermee om te gaan.

En wat ontroerend hoe Pauline reageert op haar nieuwe ouders. Hoe snel ze ‘gewend’ is aan de nieuwe situatie en dat ze vooral haar nieuwe moeder geen moment uit het oog verliest. Hoe moeilijk die omschakeling daarna is van fulltime aandacht in het bloedhete Nigeria naar minder aandacht (vanwege werk van de ouders) in ons koude kikkerlandje.

Er komt nogal wat kijken bij adoptie. Daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Dit boek is dan ook echt een eyeopener en wat mij betreft een must read voor mensen met een adoptiewens. Kim, bedankt voor dit intieme kijkje in jouw leven en jouw beleving van deze procedure. Je dochter kan trots op je zijn dat je dit (ook voor haar) hebt vastgelegd! Je hebt mijn 5***** dik verdiend!

 

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas 20170304_202237
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Wat leuk, ik mag weer meedoen aan een #hebbanbuzz! Ditmaal is het de beurt aan Dagboek uit de rivier van Fredrik Baas. De flaptekst trekt me wel. Het is geen roman, zoals de titel mij deed vermoeden, maar een thriller. Daar heb ik wel oren naar! Snel ga ik lezen…

Samenvatting
Na een aantal moeilijke jaren met haar man en een ingewikkelde scheiding kan het leven opnieuw beginnen voor Barbara. Samen met Rens, haar zoon van zeven, en haar nieuwe vriend Robbert gaat ze in de zomervakantie een weekje naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn auteurs woont al jaren in deze streek en werkt daar aan zijn tweede roman. Zijn eerste was een overweldigend succes en dat legt een enorme druk op het maken van de tweede. Ze bezoeken hem en al snel ontstaat er vriendschap tussen de auteur en Barbara. Samen verzinnen ze een spel om Rens bezig te houden. Er is al jaren een meisje vermist in de streek en op basis van dat gegeven maken ze een spannende speurtocht. De speurtocht blijkt echter al snel in de richting van de werkelijkheid te wijzen…  

Over de auteur
Frederik Baas is een pseudoniem van Jan van Mersbergen. Jan van Mersbergen (1971) schreef acht romans, een novelle, een verboeking en onder pseudoniem een thriller. Zijn romans zijn vertaald in acht talen, hij trad op in acht landen over de hele wereld, zijn werk ging op voor tien verschillende prijzen.

Mijn mening
Allereerst valt me de bijzondere manier van schrijven mij op. Vanuit het perspectief van de auteur in de Ardennen wordt het verhaal verteld. Er zit weinig dialoog in en de dialoog die er in voorkomt is of bedacht door deze auteur of heeft hij van Barbara gehoord. Het zorgt voor een apart sfeertje. Waar ik dit eerst heel erg wennen vond en later verfrissend, ben ik aan het eind van het boek van mening dat het me ook een beetje irriteert. Het haalt de vaart uit het verhaal, maar aan de andere kant wordt er ook een deel van de informatie achtergehouden, waardoor er weer spanning opgebouwd wordt.

Frederik Baas – oftewel Jan van Mersbergen – kan zeker wel schrijven. Dat je in zo’n ‘jeukende’ schrijfstijl toch een spannend verhaal weet te vertellen, getuigt van een bepaald talent. Hoewel de spanning traag opbouwt in de eerste driekwart van het boek, schiet de spanning op het eind omhoog, om vervolgens (naar mijn mening) ineens in te zakken als een pudding.

Het einde wordt vervolgens een beetje afgeraffeld. Het laat je met vragen zitten, wat ongetwijfeld de bedoeling ook is. En dat irriteert mij. Een paar open eindjes is niet erg, maar nu is er eigenlijk maar één vraag beantwoord. Het plot is verder goed uitgewerkt, maar sommige personages hadden wat mij betreft iets meer diepgang mogen hebben. Zodat we ze net iets beter leren kennen en we ons makkelijker met hen hadden kunnen identificeren.

Al met al vind ik het geen slecht boek, maar ook niet geweldig. In ieder geval niet geheel mijn smaak. Zoals gezegd heeft Frederik Baas talent en kan hij absoluut schrijven, maar het is mij iets te gekunsteld. Daarom kom ik uit op 3*** voor Dagboek uit de rivier. Gemiddeld, laten we het daar op houden.

Recensie: De Johansons – Carla de Jong

Recensie: De Johansons – Carla de Jong wp-1489505913641.jpg
Uitgeverij: Boekerij

De oproep van Uitgeverij Boekerij om deel te nemen aan het reviewteam voor De Johansons van Carla de Jong liet mijn hart sneller kloppen. Eerder las ik al Nooit meer regen van Carla de Jong en dat vond ik een prachtig boek. Dit is weer een psychologische roman en de verwachtingen zijn bij mij dan ook hoog gespannen: zou Carla de Jong hetzelfde niveau halen als met Nooit meer regen?

Samenvatting
Anne groeit als slim meisje op in een liefdevol arbeidersgezin waar ze zich een vreemde eend in de bijt voelt. Dan ontmoet ze de welgestelde, ontwikkelde Johansons, en ze voelt zich meteen thuis bij dit gezin. Ze raakt innig bevriend met Daphne, de dochter, en haar twee broers. Samen worden ze volwassen, maar hun vriendschap, die meer en meer onder druk komt te staan, strandt door een reeks dramatische gebeurtenissen. Dertig jaar later kruisen de paden van de Johansons en Anne elkaar weer. Kunnen ze elkaar vergeven?

De Johansons is een familieroman, maar ook een verhaal over volwassen worden, over familiebanden, ontworteling, jeugdillusies en de onvermijdelijke desillusies die het ouder worden met zich meebrengt. Aangrijpend, ontroerend, spannend, en vol geestige scènes: een verhaal dat je met weemoed uitleest omdat de personages stuk voor stuk onder je huid zijn gaan zitten.

Over de auteur
Carla de Jong is auteur van onder meer de uitstekend ontvangen psychologische romans Nooit meer regen en De Johansons. Ze is als docent verbonden aan de Schrijversacademie en woont in Amsterdam met haar man en hun twee kinderen.

Mijn mening
Wat een plaatje is dit boek! Een mooie cover, die intrigeert. En het schijnt toch een soort trend te worden om de bladzijden aan de zijkant te bedrukken, zodat je bij een gesloten boek een mooie afbeelding (in dit geval muzieknoten) ziet.
wp-1489505929524.jpg

Carla de Jong weet als geen ander hoe ze een goede psychologische roman moet afleveren! Wat een meesterwerk is dit weer. Dit is een ontroerend verhaal, met zowel komische als verdrietige gebeurtenissen. Carla de Jong weet je mee te slepen in het verhaal, het is soms net alsof je zelf een van de personages bent.

Zelf heb ik als meisje uit een “arbeidersgezin” ook op een gymnasium gezeten, maar ik heb me nooit beter gevoeld bij rijkere families dan thuis. In dat opzicht kan ik me dus niet verplaatsen in Anne, maar verder herken ik veel van mezelf: niet de behoefte hebben om uit te gaan, willen studeren, altijd met de neus in de boeken zitten en dan niet alleen voor de studie, maar ook voor de lol boeken lezen. Een feest van herkenning dus, wat maakte dat ik me misschien wel makkelijker in het verhaal kon inleven.

De Johansons zijn heel goed neergezette personages. Zeer geloofwaardig en ik denk dat het zelfs nu nog zo gaat in dat milieu. Wat is het dan ook prachtig om te zien dat, zodra dementie om de hoek komt kijken, afkomst en verwantschap er nauwelijks nog toe doen en iedereen gelijk is.

Het boek is opgedeeld in 10 (vrij) lange hoofdstukken, die elk opgedeeld zijn in stukken die vanuit een ander personage verteld worden. De ene helft blikt terug op de gebeurtenissen tussen 1980 en 1983 en de andere helft speelt in 2015, als Ronald Johanson, de pater familias, opgenomen moet worden in een verzorgingshuis. Hoe verder het verhaal komt, hoe nieuwsgieriger je wordt waar het vroeger is misgegaan en wat er dan precies is misgegaan. Stukje bij beetje geeft Carla de Jong het verhaal prijs. Prachtig gedoseerd en mooi verteld.

De Johansons verdient van mij absoluut de volledige 5*****! Carla de Jong heeft zich met dit boek weer overtroffen. Ik kan alleen maar zeggen: ga zo door! Ik wil de volgende van haar nu alweer lezen.

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus cover-ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik meedoen aan de blogtour van Ik leef in een wereld die ik niet ken van Marjolijn Markus. Vroeg of laat krijgt iedereen wel eens, direct of indirect, te maken met dementie. Ik ben dan ook erg nieuwsgierig naar hoe de directe familie het ervaart als een dierbare Alzheimer krijgt.

Samenvatting
Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt hij van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die al lang niet meer de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.

Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.

Over de auteur
marjolijn_markus_zw-w27Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.

Mijn mening
Zoals verwacht, was dit een heftig verhaal, met mooie, maar ook schrijnende anekdotes. Mijn pake (Fries voor opa) was ook dement, ik heb hem bijna niet anders gekend. Ik herken dan ook veel in het verhaal van Marjolijn. Ik begrijp de worstelingen waar Marjolijn mee zit: Zie ik het wel goed? Is het echt zo erg? Overdrijf ik niet? Het valt best wel mee, hij is nog best helder, toch? In mijn ogen is die eerste fase het moeilijkst voor iedereen. De omstanders twijfelen of hij niet gewoon wat vergeetachtig is, omdat iedereen wel eens iets vergeet. Maar ook voor degene zelf is het moeilijk: je raakt je houvast kwijt, vergeet steeds vaker iets waar je nooit eerder last van had.

Marjolijn heeft dit verhaal dan ook erg mooi verteld. Simpel, rauw en confronterend, maar dat is ook precies zoals het is. Met respect voor iedereen die betrokken is, schrijft ze haar ervaring van zich af. Ze legt de vinger op de zere plek, door bijvoorbeeld een situatie in het ziekenhuis te beschrijven. Dat zelfs het personeel in een ziekenhuis niet weet om te gaan met dementerenden is best schokkend. Toch moeten we ons ook realiseren dat omgang met dementie eigenlijk een specialisatie is. Maar gezien de vergrijzing, denk ik toch dat iedere zorgspecialist, van verzorgende tot arts, deze specialisatie zou moeten volgen.

Ik kan er nog heel over zeggen, maar ik wil niet teveel verraden over de inhoud van het boek. Hoe voorspelbaar het misschien ook is voor mensen die met dementie te maken hebben (gehad). Marjolijn heeft haar verhaal goed en indringend verteld. Ze heeft ons een prachtig inkijkje in haar eigen leven en dat van Koos gegeven, maar ook in dat van (familie van) dementerenden in het algemeen. Een ontroerend, pijnlijk, maar tegelijk ook prachtig persoonlijk verhaal. Daarom krijgt Ik leef in een wereld die ik niet ken 4**** van mij.

Blogtour: Meesterdeal – Marlen Beek-Visser

Blogtour: Meesterdeal – Marlen Beek-Visser wp-1486319731533.jpg
Uitgeverij: Uitgeverij Ellessy

Deze week is het mijn beurt in de blogtour van het boek Meesterdeal van Marlen Beek-Visser. Voor mij is dit de eerste kennismaking met deze auteur, maar ik heb al wel veel gehoord en gelezen over haar. Dit maakt mij dan ook erg nieuwsgierig naar Meesterdeal. Snel lezen dus…

Samenvatting
Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor van school, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Bo’s echtgenoot Adam dreigt met onorthodoxe maatregelen die de situatie alleen maar zouden verergeren. Yannick, de ongrijpbare vriend van Eva, die sinds enige tijd onderdeel uitmaakt van hun gezin, heeft een geheel eigen wijze van reageren.

Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen? Bo’s enige uitvlucht is haar vrijwilligersbaantje bij de Hulplijn en in het bijzonder Emiel, een cliënt met wie ze een band opbouwt en bij wie ze haar hart kan luchten. Emiel trekt zich Bo’s situatie aan en weet wel een manier om haar te helpen. Net als Bo op het punt staat om de confrontatie met Eva’s mentor aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt. Wie kan Bo nog vertrouwen? Haar dochter die het liegen tot tweede natuur heeft verheven? Haar man, die steeds verder van haar af drijft? De ongrijpbare Yannick? En Emiel, is die ooit wel te vertrouwen geweest?

Over de auteur
Marlen Beek-Visser woont en werkt in Leiderdorp, op steenworp afstand van Leiden, waar zij haar middelbareschooltijd doorbracht en waar zij lange tijd woonde. Na een hbo-studie commerciële economie schreef zij als stafmedewerker communicatie en als manager in de kinderopvang voornamelijk zakelijke teksten. Tot zij enkele jaren geleden haar creatieve geest de ruimte gaf en begon met het schrijven van fictie.

Marlen publiceerde een tiental korte verhalen in verhalenbundels. Zo verscheen haar verhaal DNA-test in een bundel voor een goed doel, waarbij de line-up werd gevormd door prominente auteurs als Kees van Kooten, Mensje van Keulen en Susan Smit. Schrijver Abdelkader Benali koos haar verhaal Zwarte kapitein voor publicatie in de bundel Gouden tijden, zwarte bladzijden. Met Project X 75.0 won zij de Literaire Prijs van Wageningen, terwijl zij bij een schrijfwedstrijd voor Margriet een tweede plaats behaalde met haar verhaal Hulplijn.

Mijn mening
Zo, wat een verhaal! En wat een actuele thema’s. Het gaat niet alleen over een verhouding tussen docent en leerling, maar ook het hele vaderschapsverhaal bij spermadonatie. Actueel, goed uitgewerkt en geschreven in een vlotte, lekker leesbare stijl.

De korte hoofdstukken worden afwisselend vanuit het perspectief van Bo en de mentor verteld. Hierdoor weet Marlen de spanningsboog telkens hoog te houden. Je wilt blijven doorlezen. En ach, die hoofdstukken zijn lekker kort, dus vooruit, voor het slapengaan nog even één hoofdstuk… Maar ja, uiteindelijk worden dat er natuurlijk meer, want je wil weten hoe het afloopt. Gelukkig heeft dit boek me ‘slechts’ één keer een goede nachtrust gekost.

Als moeder kan ik alleen maar hopen dat mijn dochter later zo verstandig is om geen relatie met een docent (of andere oudere man) te beginnen. Wat een tweestrijd kom je dan in, zeker als je dochter beweert dat zij het echt zelf wil. Gelukkig is mijn dochter nog niet zo oud…

Marlen, ik kan je alleen maar complimenteren met dit meesterwerk. Zo’n gevoelig thema, zo goed uitgewerkt en beschreven. En mij dan ook nog in spanning houden tot het eind. De ontknoping was trouwens best verrassend, die had ik niet (meer) zien aankomen. Ga alsjeblieft door met schrijven! Van mij krijg je dan ook de volledige 5 sterren voor Meesterdeal.

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben cover-tot-waar-we-kijken-kunnen-inge-van-der-krabben
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Een bijzonder moment voor mij: tijdens een teamuitje van een nieuwe opdrachtgever, bleek ik ineens aan tafel te zitten met Inge van der Krabben. Een schrijfster waar ik al veel over had gehoord, maar van wie ik nog steeds het boek niet had gelezen. Toen ze hoorde dat ik een eigen boekenblog had, bood ze spontaan aan haar boek naar me toe te sturen, zodat ik het kon lezen en recenseren. En inderdaawp-1485716753665.jpgd, een paar dagen later ontving ik het boek, met een persoonlijke noot van Inge. Ik voelde wel een beetje druk: straks vind ik het niks, wat moet ik dan schrijven? Tja, daar had ik mezelf misschien wel in een lastig parket gebracht…

Samenvatting
Janne staat op de rand van een burn-out en realiseert zich dat het tijd wordt om te bedenken wat zij zelf graag wil, in plaats van steeds te proberen aan ieders verwachtingen te voldoen. Maar voordat ze haar eigen weg kan gaan, is het nodig dat ze zich losmaakt van haar moeder. Juist op dat moment blijkt dat haar moeder kanker heeft en zich niet wil laten behandelen. In de korte tijd die hen nog rest, zoeken beiden naar een nieuw evenwicht in hun relatie.

Tot waar we kijken kunnen is een subtiele en ontroerende roman over de vaak complexe en bijzondere relatie tussen moeder en dochter. Van der Krabben schrijft in een frisse, eigen stijl over het onvermogen elkaar werkelijk te kunnen zien. Over loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen.

Die zachtheid bedaarde haar zenuwen, haar darmen, haar maag. Deed ze er eigenlijk wel goed aan? Wat ze van plan was? Wat had Lottes zoon ook alweer gezegd? Don’t ask for permission, ask for forgiveness. Een mooi motto. Bepaalde dingen waren nou eenmaal nodig. (p.180/181)

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman.

Mijn mening
Nou, ik had me vooraf dus zorgen gemaakt om niks: wat een debuut! Inge heeft me in mijn hart geraakt en tot tranen toe geroerd. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl, waardoor het verhaal vlot leest. De korte overzichtelijke hoofdstukken dragen hier ook aan bij.

De thema’s loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen zijn heel goed uitgewerkt. Zo mooi verwoord. Het is nergens te zwaar, maar ook niet te luchtig, het is precies goed gedoseerd. Met een lach en een traan heb ik dit boek in no-time uitgelezen.

En toen bleef ik met een heel apart gevoel achter… Verdriet om iets wat mij niet was overkomen, maar wat iedereen zou kunnen overkomen. Een soort gemis, maar ook herkenning en dankbaarheid. Ik was enigszins verward en moest echt weer even tot mezelf komen. Ik was compleet in het verhaal meegezogen en was helemaal in Janne opgegaan.

Ik kan dan ook heel kort en krachtig zijn: als je mij zo kunt raken (geloof me, dat lukt echt niet elke auteur!), dan heb je de volle 5 sterren meer dan verdiend. Ik kan alleen maar zeggen: Inge, ga vooral door met schrijven! Ik kan niet wachten tot je volgende boek. Ik leg de zakdoeken alvast klaar…

Ze hield haar ogen op de kist gericht […], en sprak met kracht in haar stem:

“Het allerliefst.
Liever dan een berg van goud heb ik de zoete smaak van honing op mijn tong. Zing ik een liedje over jong en oud dat jij vroeger voor mij zong. Voel ik mij als een koning zo rijk en heb ik gelijk als ik zeg dat ik op je lijk, wanneer de glimlach in je gezicht oplicht in de warme zomerzon. […]
Liever dan een berg van goud heb ik jou als herinnering in mijn hoofd. De smaak van chocola in mijn mond, die langzaam de paniek verdooft. En het is zo heerlijk, zo kostbaar de momenten die we samen delen. Dan voel ik mij als een koning zo rijk en heb je gelijk als je zegt dat ik op je lijk, wanneer mijn gezicht oplicht in de late zomerzon. Dat heb ik liever, dat heb ik het allerliefst. […]

We zien elkaar tot waar we kijken kunnen.”
(p.232)