Recensie: Geheim leven – Carla de Jong

Recensie: Geheim leven – Carla de Jong
Uitgeverij: AmboAnthos

Met grote dank aan AmboAnthos mocht ik Geheim leven van Carla de Jong vooruitlezen. Ik kreeg een ingebonden drukproef thuisgestuurd, vergezeld van een krantenartikel en een handgeschreven brief van Carla de Jong. Mijn eerste indruk: wauw, wat bijzonder! Het leest wel even wat onhandig in bed met zo’n drukproef op A4-formaat, maar dat geeft mij een goed excuus om mijn leeskussen goed uit te proberen! (erg geslaagd overigens 😊)
Eerder las ik al Nooit meer regen en De Johansons van Carla de Jong en dat vond ik al prachtige boeken. De verwachtingen zijn bij mij dan ook hooggespannen. De ondertitel Drie generaties in de ban van een familieverleden prikkelt me. Dat het verhaal zich ook nog in het zuiden van Friesland afspeelt maakt mij als Fries nog nieuwsgieriger.
20190323_221502.jpg

Samenvatting
Wordt leed doorgegeven van generatie op generatie of is het mogelijk om met een schone lei te beginnen? Elza Kingma groeit op in het interbellum. Ondanks de crisis van de jaren dertig kent haar leven weinig zorgen, maar dat verandert met de komst van nieuwe buren. Van meet af aan koestert Elza antipathie tegen de buurvrouw. Toch raken beide families steeds nauwer bevriend. Dan scheurt een reeks dramatische gebeurtenissen de gezinnen uiteen. Elza gaat haar eigen weg en zwijgt over haar traumatische geschiedenis, ook tegen haar kinderen. Als ze tegen de honderd loopt, klopt het verleden aan en kan zij er niet langer voor weglopen.

Over de auteur
Carla de Jong is auteur van onder meer de uitstekend ontvangen psychologische romans Nooit meer regen en De Johansons. Ze is als docent verbonden aan de Schrijversacademie en woont in Amsterdam.

Mijn mening
De cover vind ik zelf niet zo mooi, maar intrigeert me wel. Waarom staan er twee vrouwen op de voorkant, waarvan één haar gezicht heeft afgewend en de ander slechts half zichtbaar is van de voorkant? Na het lezen van dit verhaal blijkt dat dit een passend beeld is en, net als de titel, voor meerdere uitleg vatbaar is. Dat vind ik een belangrijk kenmerk van een goede cover en titel.

Het verhaal wordt afwisselend in het verleden en heden verteld, zodat je stukje bij beetje de gebeurtenissen in deze familie ontrafelt. Briljant! De spanning wordt zo goed opgebouwd, zodat je door blijft lezen, omdat je wil weten wat er nu toch echt gebeurd is.

Hoewel sommige gebeurtenissen op een gegeven moment wel voorspelbaar zijn, weet Carla de Jong toch telkens weer een bepaalde draai te geven aan het verhaal, zodat je elke keer weer een beetje verrast wordt. Dan weer omdat de gebeurtenis toch net iets anders heeft plaatsgevonden dan je denkt, dan weer omdat Elza (of een van de andere personages) anders reageert dan je gedacht had.

Voor mij zat er veel herkenning in het verhaal, omdat ik zelf ook uit Friesland kom en dus redelijk bekend ben met de plaatsen die in het boek voorkomen. Omdat Carla de Jong vrijwel overal bestaande plaatsnamen gebruikt, was ik even op het verkeerde been gezet door Olde Siel en Nije Siel. Na contact met Carla (en later ook na het lezen van het nawoord) bleek dat ze deze plaatsnamen zelf bedacht heeft. Grappig, omdat er in Friesland wel degelijk een Nije-Syl en Ouwe-Syl (Bildts) bestaan. Deze liggen echter in het noorden van de provincie, tegen de zeedijk bij de Waddenzee aan. Uit de context van het verhaal had ik al begrepen dat de setting het zuiden van Friesland moest zijn, dus de verwarring was voor mij even compleet. En gelukkig ook weer snel opgehelderd.

Op het eind heb ik ook even een traan gelaten. De situatie met Elza deed me vrij veel aan mijn eigen beppe denken, die in 2016 op 91-jarige leeftijd overleed. Hoewel zij uit een zeer grote familie kwam en niet zo’n familiegeschiedenis met zich meetorste, was ook beppe niet zo’n prater over vroeger. Veel zaken zullen dan ook voor altijd een vraag blijven. Dat zal voor velen van ons wel herkenbaar zijn.

Dit verhaal is verder in één woord weer geweldig! Carla de Jong weet hoe je een verhaal moet vertellen en hoe je de lezer meeneemt in dit verhaal. Vrijwel vanaf het begin werd ik meegezogen in deze trieste familiegeschiedenis, die losjes gebaseerd is op de familiegeschiedenis van Carla de Jong zelf.

Het verhaal zit gewoon zo gigantisch goed in elkaar, het is zo mooi verteld, dat ik een diepe buiging maak voor Carla de Jong. Ik hoop dat ze altijd dit soort mooie romans blijft schrijven en ons meeneemt in de levens van mensen die we zelf hadden kunnen zijn. Chapeau!

Zoals ik de vorige keer al aankondigde, splits ik mijn oordeel vanaf dit jaar op in verschillende onderdelen: 

  • Cover en titel: 4,5****
  • Inhoud: 5*****
  • Redactie: 4,5****
Advertenties

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas 20170304_202237
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Wat leuk, ik mag weer meedoen aan een #hebbanbuzz! Ditmaal is het de beurt aan Dagboek uit de rivier van Fredrik Baas. De flaptekst trekt me wel. Het is geen roman, zoals de titel mij deed vermoeden, maar een thriller. Daar heb ik wel oren naar! Snel ga ik lezen…

Samenvatting
Na een aantal moeilijke jaren met haar man en een ingewikkelde scheiding kan het leven opnieuw beginnen voor Barbara. Samen met Rens, haar zoon van zeven, en haar nieuwe vriend Robbert gaat ze in de zomervakantie een weekje naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn auteurs woont al jaren in deze streek en werkt daar aan zijn tweede roman. Zijn eerste was een overweldigend succes en dat legt een enorme druk op het maken van de tweede. Ze bezoeken hem en al snel ontstaat er vriendschap tussen de auteur en Barbara. Samen verzinnen ze een spel om Rens bezig te houden. Er is al jaren een meisje vermist in de streek en op basis van dat gegeven maken ze een spannende speurtocht. De speurtocht blijkt echter al snel in de richting van de werkelijkheid te wijzen…  

Over de auteur
Frederik Baas is een pseudoniem van Jan van Mersbergen. Jan van Mersbergen (1971) schreef acht romans, een novelle, een verboeking en onder pseudoniem een thriller. Zijn romans zijn vertaald in acht talen, hij trad op in acht landen over de hele wereld, zijn werk ging op voor tien verschillende prijzen.

Mijn mening
Allereerst valt me de bijzondere manier van schrijven mij op. Vanuit het perspectief van de auteur in de Ardennen wordt het verhaal verteld. Er zit weinig dialoog in en de dialoog die er in voorkomt is of bedacht door deze auteur of heeft hij van Barbara gehoord. Het zorgt voor een apart sfeertje. Waar ik dit eerst heel erg wennen vond en later verfrissend, ben ik aan het eind van het boek van mening dat het me ook een beetje irriteert. Het haalt de vaart uit het verhaal, maar aan de andere kant wordt er ook een deel van de informatie achtergehouden, waardoor er weer spanning opgebouwd wordt.

Frederik Baas – oftewel Jan van Mersbergen – kan zeker wel schrijven. Dat je in zo’n ‘jeukende’ schrijfstijl toch een spannend verhaal weet te vertellen, getuigt van een bepaald talent. Hoewel de spanning traag opbouwt in de eerste driekwart van het boek, schiet de spanning op het eind omhoog, om vervolgens (naar mijn mening) ineens in te zakken als een pudding.

Het einde wordt vervolgens een beetje afgeraffeld. Het laat je met vragen zitten, wat ongetwijfeld de bedoeling ook is. En dat irriteert mij. Een paar open eindjes is niet erg, maar nu is er eigenlijk maar één vraag beantwoord. Het plot is verder goed uitgewerkt, maar sommige personages hadden wat mij betreft iets meer diepgang mogen hebben. Zodat we ze net iets beter leren kennen en we ons makkelijker met hen hadden kunnen identificeren.

Al met al vind ik het geen slecht boek, maar ook niet geweldig. In ieder geval niet geheel mijn smaak. Zoals gezegd heeft Frederik Baas talent en kan hij absoluut schrijven, maar het is mij iets te gekunsteld. Daarom kom ik uit op 3*** voor Dagboek uit de rivier. Gemiddeld, laten we het daar op houden.

Recensie: Achter gesloten deuren – BA Paris

wp-1475523412003.jpg

Recensie: Achter gesloten deuren – BA Paris
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Mijn eerste deelname aan een Hebban Buzz is een feit!  Met het boek Achter gesloten deuren mocht ik meebuzzen. Een erg leuke manier om een boek onder de aandacht te brengen. Ik ben ook erg benieuwd naar dit boek. Zijn Jack en Grace het perfecte stel of is de werkelijkheid anders dan hij lijkt? Gauw beginnen dus…

Samenvatting
Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft. Het perfecte huwelijk? Of de perfecte leugen?

Over de auteur
B.A. Paris is van Frans-Ierse komaf en groeide op in Engeland. Ze heeft ook een tijdje in Nederland gewoond. Momenteel woont ze in Frankrijk, waar ze met haar man een talenschool heeft opgezet. Achter gesloten deuren is haar debuut waar ze in één klap haar naam als thrillerschrijfster heeft gevestigd.

Mijn mening
Zo, wat een debuut! Hoewel je al snel doorhebt hoe het echt zit en het verhaal dus best voorspelbaar is, wil je toch steeds doorlezen. Mijn zucht naar drama en psychologische thrillerelementen zorgde ervoor dat ik steeds wilde weten wat Jack nu weer bedacht had voor Grace. Welke doortrapte spelletjes hij speelde. Maar ook waarom hun vrienden niets in de gaten hadden. Ik snap het niet: als je vrienden bent, dan hou je toch het welzijn van elkaar in de gaten? Als je dan ineens merkt dat iemand er slechter uitziet dan de vorige keer, vraag je toch door? Maar aan de andere kant: Jack weet het wel erg goed te spelen! Zo goed, dat ik zelfs even begon te twijfelen aan de geestelijke gezondheid van Grace: zou ze het toch allemaal verzonnen hebben?

Het boek is goed opgebouwd: de hoofdstukken wisselen elkaar netjes af van Heden naar Verleden. Zelfs de werkwoordtijden zijn hierop aangepast: Heden wordt in de tegenwoordige tijd verteld, Verleden in de verleden tijd. Hier moest ik in het begin wel aan wennen: las ik dit nu goed? Er klopte naar mijn mening iets niet. Maar als je dan eenmaal gewend bent aan deze wisseling, merk je het al niet eens meer. En het is ook nog eens handig voor als je even vergeten bent of Grace een verhaal uit het verleden vertelt of uit het heden.

Achter gesloten deuren is beklemmend. Eng, als je bedenkt dat niets is wat het lijkt. Ik ben tijdens het lezen helemaal van de mik geweest. Wantrouwend, zelfs naar mijn vriend; zou hij ook ineens kunnen veranderen in een psychopaat? Onzin natuurlijk, maar dat is wel het effect dat het boek op mij had. Best knap.

Ik geef dit boek 4 sterren, omdat ik graag had gezien dat er nog wat meer twijfel gezaaid werd door bijvoorbeeld het verhaal deels vanuit Grace en deels vanuit Jack te vertellen. Het was nu iets te voorspelbaar. Maar goed, dat is misschien een tip voor het volgende boek van BA Paris. Ik zal een volgend boek zeker weer gaan lezen! Voor dit boek kan ik alleen maar zeggen: LEZEN!

 

Recensie: Honolulu King – Anne-Gine Goemans

wpid-wp-1446039523736.jpg

Uitgeverij Ambo Anthos stuurde mij dit boek om te recenseren. Wat een prachtverhaal! Schokkend, confronterend, maar zo mooi geschreven. Voor degenen die het verhaal nog niet kennen, volgt eerst een korte samenvatting, daarna mijn mening.

Innemend en gemoedelijk, zo staat de tachtigjarige Hardy – eigenaar van een Indische toko – bekend. Hij bakt samen met zijn kleindochter spekkoek en pasteitjes, luistert naar de levensverhalen van zijn Indische klanten en draait met zijn oude vrienden hawaïmuziek. Ooit vormde Hardy met hen de legendarische Honolulu Kings, en hij verlangt ernaar nog één keer met zijn band te schitteren.
Maar met de komst van een sushirestaurant tegenover zijn toko worden oude wonden opengereten. In de loge van de vrijmetselarij besluit Hardy zijn verzwegen verleden te openbaren. De schokkende biecht stelt zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen de vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?

Anne-Gine Goemans overtuigt met dit intrigerende, op ware feiten geïnspireerde verhaal van een Indische man, getekend door zijn verleden. Haar toegankelijke en beeldende schrijfstijl en kleurrijke personages zullen geen lezer onberoerd laten.

Wat een verhaal! Binnen 5 dagen uitgelezen. Elk vrij momentje ben ik dit verhaal ingedoken, heerlijk! De personages zijn goed beschreven, allemaal verschillend en met hun eigen verhaal. Dit is allemaal heel goed uitgewerkt en met de juiste diepgang beschreven. Je wordt het verhaal gewoon ingezogen, je wilt weten wat er gebeurt, hoe het afloopt met Hardy en de overige personages.

Eigenlijk ben ik nu met een grote leegte achtergebleven. Het is zo’n open einde, ik hoop nu gewoon op een vervolg. Ik wil weten hoe het afloopt. Met Hardy, met Synne, maar ook met Cok en de andere personages. Krijgen de Honolulu Kings het nu wel of niet voor elkaar om op het grootste festival voor hawaïmuziek op te treden? Ik wil het weten, maar helaas, dat wordt in dit boek niet verteld.

Maar wat wel verteld wordt, laat een enorm diepe indruk achter. Door de cassettebandjes met levensverhalen van Hardy’s Indische klanten krijg je een klein kijkje in de drama’s die zich in Nederlands-Indië hebben afgespeeld tijdens de Tweede Wereldoorlog. De jappenhaat van Hardy begrijp je tot op zekere hoogte ook nog. Maar dat die jappenhaat zo diep zit, dat hij er zelfs op tachtigjarige leeftijd nog door wordt verblind, is bijna niet voor te stellen. Zijn acties zijn in mijn ogen overdreven, maar voor hem het logisch gevolg van het trauma dat hij in zijn jeugd heeft opgelopen.

Ik vind het heel sterk dat de Japanse overbuurvrouw aan het eind van het boek een toenaderingspoging doet door haar verhaal over de Tweede Wereldoorlog te vertellen. Zij is een van de overlevenden van de atoombom op Hiroshima. De gruwelijkheden die zij beschrijft gaan elk voorstellingsvermogen te boven. Hardy wordt hierdoor toch geroerd en besluit uiteindelijk zijn levenslange strijd tegen alles wat Japans is niet meer zo heftig te voeren. Hij gaat zelfs theedrinken bij haar!

Het verhaal van Synne greep mij ook vanaf het begin. De kleindochter van Hardy heeft op haar eigen manier te lijden onder het verleden. Haar ouders lijken een liefdeloos huwelijk te hebben, terwijl haar grootouders juist het meest liefdevolle paar ter wereld waren. Synne vlucht telkens in een relatie met een foute man, terwijl Olaf haar overal achterna blijft lopen en aangeeft dat hij zal wachten op haar, omdat zij zijn ware is. Ik kan alleen maar hopen dat Synne daar op een dag ook achter komt en dat ze samen gelukkig worden.

Maar ja, dat open einde… Zoveel losse eindjes, zeker nadat de halfbroer van Hardy ineens opduikt. De man van wie Hardy altijd heeft beweerd dat hij tijdens de bersiap is vermoord. Hoe dat verder afloopt is ook een raadsel. Toch krijgt dit boek, door het verhaal en de heerlijke vlotte schrijfstijl, van mij 5 sterren.