Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson

Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson Cover - Sandwichvrouw - Allison Pearson
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van De Club van Echte Lezers krijg ik elke maand/twee maanden een mail met daarin twee boeken van uitgeverij Atlas Contact waar ik me voor kan aanmelden om te recenseren. De vraag is natuurlijk elke keer of je bij de uiteindelijke selectie zit, maar dat is niet erg. Soms kunnen de boeken me niet boeien en meld ik me ook niet aan. Ik vind dit een prachtig initiatief en de boeken die elke keer aangeboden worden zijn ook erg afwisselend. Zo heb ik al eens waargebeurde verhalen mogen recenseren, maar ook romans. Dit keer had ik me aangemeld voor Sandwichvrouw van Allison Pearson. Wat was ik blij dat ik dit keer ook geselecteerd werd voor dit boek! Het ziet er in ieder geval al erg vrolijk uit en de flaptekst belooft een redelijk herkenbaar verhaal. Kom maar op!

Samenvatting
In Sandwichvrouw wordt Kate Reddy, hoofdpersoon van Allison Pearsons internationale bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar, binnenkort vijftig. Haar schattige kindjes zijn onmogelijke pubers geworden die hele maancyclussen doorbrengen achter hun telefoons. Terwijl Kates ouders ook steeds meer zorg nodig hebben. En omdat haar man onlangs ontslagen is en even volledig toegeeft aan zijn eigen midlifecrisis, lonkt er thuis een financiële catastrofe. Na een pauze van tien jaar moet Kate ineens weer de arbeidsmarkt op – die genadeloos blijkt voor een vrouw van haar leeftijd. Het wordt nog ingewikkelder wanneer een oude vlam weer opduikt.

Sandwichvrouw is een oergeestig, herkenbaar verhaal voor vrouwen die in hun pogingen om alle balletjes in de lucht te houden, zichzelf ergens kwijt zijn geraakt. Want uiteindelijk zijn we allemaal een klein beetje Kate Reddy.

Over de auteur
Allison Pearson (1960) studeerde Engelse letterkunde in Cambridge. Pearson is journalist en recensent. Ze schrijft columns voor de Evening Standard en de Daily Telegraph en woont met haar man en twee kinderen in Londen. In 2002 debuteerde ze met de bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar. In 2010 verscheen I think I love you.

Mijn mening
Hoe herkenbaar! Als vrouw zit je altijd in de spagaat tussen werk en privé. Je hebt een man, kinderen, je ouders worden hulpbehoevender en o ja, zelf kom je ook nog eens in de overgang. En dat combineren met een baan in een vaak harde, door mannen bepaalde, wereld; het is een enorme opgave die veel vrouwen zullen herkennen. Ook al ben je nog geen vijftig, zit je nog niet in de overgang en zijn je kinderen nog geen pubers, door de heerlijke schrijfstijl van Allison Pearson kun je je helemaal inleven en leest het boek lekker vlot weg.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm, door de ogen van Kate Reddy. Dit kan soms storend zijn, maar in dit geval versterkte het mijn inlevingsvermogen in Kate. Het was soms net alsof ik het zelf beleefde. Mijn vriend vroeg wel eens wat er was als ik weer in lachen uitbarstte tijdens het lezen. Of waarom ik zulke gekke gezichten trok. Ik had het zelf niet eens door.

Ik heb door die fijne schrijfstijl dus meerdere malen gelachen, maar ook wel een traantje weggepinkt. Vooral hoe ze Roy, haar geheugen, raadpleegt en dat het antwoord soms pas een paar hoofdstukken later komt, op een moment dat het totaal niet meer ter zake doet: briljant! Tja, en dan Jack… het is net een sprookje. Ik wil er verder niks over kwijt om spoilers te voorkomen, maar zo’n vent wil toch iedere vrouw? En wat een krachtige vrouw is Kate, uiteindelijk kiest ze toch voor zichzelf. Ik had een brok in mijn keel…

Sommige hoofdstukken zijn vrij lang, andere weer iets korter. Op zich niet erg, maar als ik nog net even een hoofdstuk voor het slapengaan wilde lezen, sliep ik met dit boek niet snel (of als ik erg moe was juist halverwege het hoofdstuk al). Soms was het verhaal zo mooi dat ik na twee uren mijn boek toch maar dichtklapte, ‘omdat het morgen wel weer vroeg zal zijn met de kinderen’. Korte nachten dus, maar het was het waard!

Ik kan niet anders dan 5***** geven. Hilarisch, herkenbaar en ondanks de dikte (461 pagina’s) had ik het binnen een week uit. Een echte aanrader dus! Ik ga in ieder geval de voorloper (Hoe krijgt ze het voor elkaar) ook lezen, want ik ben nieuwsgierig geworden naar deze schrijfster (en het verhaal van Kate Reddy).

Advertenties

Recensie: Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris

wp-1463150776751.jpg

Recensie: Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van de Club van Echte Lezers van uitgeverij Atlas Contact mocht ik Mijn haat krijgen jullie niet van Antoine Leiris lezen. Jullie kennen dit verhaal vast al: Antoine plaatste na de aanslagen in Parijs, waarbij zijn vrouw gedood werd, een brief aan de terroristen op zijn Facebook-pagina. Hierin zei hij: “Jullie hebben mij mijn vrouw al afgenomen, maar mijn haat krijgen jullie niet.” Ik was dus wel benieuwd naar het verhaal van deze man, die weigert de terroristen te haten. Nieuwsgierig naar mijn mening? Die lees je hieronder…

Samenvatting
Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Opeens verschijnen er berichten op zijn telefoon over aanslagen. Hij gaat op zoek naar zijn vrouw, 24 uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen. Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.

In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen. ‘Ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.’

Over de auteur
Antoine Leiris (34) woont in Parijs en is cultuurjournalist voor onder andere nieuwszender France Info en France Bleue.

Mijn mening
Antoine Leiris haalde het wereldnieuws met zijn bericht op Facebook dat de terroristen zijn haat niet zouden krijgen. Toen ik hoorde dat er ook een boek van hem kwam met daarin zijn verhaal over hoe hij de dagen na de aanslag op het Bataclan-theater beleefde, wilde ik dat graag lezen. Noem me gerust een ramptoerist, ik wilde inderdaad weten wat er door je heen gaat als je zoiets heftigs meemaakt. Zeker als er nog ene klein kind in het spel is. Wat vertel je dat jochie? Hoe vertel je het hem dat zijn moeder nooit meer thuis komt?

Ik heb regelmatig een traantje weggepinkt, maar op het eind brak ik, als Antoine en Melvil het graf van Hélène bezoeken. Je weet de uitkomst van het verhaal, dit heeft geen happy ending: een man is zijn vrouw kwijt, een zoon zijn moeder. Zij moeten leren hiermee om te gaan. Het een plaats te geven. Antoine blijkt sterker dan hij dacht, hij moet ook wel voor zijn zoon, maar jeetje, diep respect hoe hij reageert. Hij geeft de terroristen niet de genoegdoening die ze willen, hij zegt duidelijk: “Mijn haat krijgen jullie niet. Ook de haat van mijn zoontje zullen jullie niet krijgen.” Dat vergt veel kracht en moed, vind ik.

Ergens had ik verwacht dat het boek langer zou zijn, dat het meer pagina’s zou tellen. Helaas hield de teller bij bladzijde 111 op. Helaas, want ik had graag gelezen hoe het deze man en zijn zoontje verder vergaat. Aan de andere kant snap ik ook dat het niet dikker is, omdat het nog maar relatief kort geleden is gebeurd. En misschien wil Antoine Leiris verder ook wel rust.

Ondanks dat het dus maar een dun boek is, heb ik het met veel ontzag en bewondering gelezen. Ik beoordeel dit boek dan ook met 4,5 ster op de schaal van 5. Het enige minpuntje is dus dat ik het boek te dun vind. Verder kan ik dit boek alleen maar aanraden!

Recensie: Een man van goede hoop – Jonny Steinberg

wp-1454920861221.jpg

Voor uitgeverij Atlas Contact mocht ik een non-fictie verhaal recenseren. Het is niet het genre waar ik veel van lees, maar zo af en toe pak ik toch een waargebeurd verhaal. En dan blijken er ook nog wel eens pareltjes tussen te zitten. Of dat ook zo is met dit boek? Lees gauw verder en ontdek wat ik van Een man van goede hoop vind!

Samenvatting
Als de Somalische Asad Abdullahi acht jaar oud is, wordt zijn moeder voor zijn ogen doodgeschoten door rebellen. Negentien jaar later woont hij in Blikkiesdorp, de meest beruchte township van Kaapstad. Daar vertelt hij zijn aangrijpende verhaal aan schrijver Jonny Steinberg, gezeten op de bijrijdersstoel van diens auto. Asad zwerft door zuidoostelijk Afrika, overgeleverd aan de gunsten van verre familie en grillige vreemden. Lang is eenzaamheid zijn enige zekerheid – en toch blijft hij onvermoeibaar zoeken naar zijn kans op een beter leven. Dat brengt hem naar Zuid-Afrika, dat echter niet alleen rijker, maar ook gewelddadiger en xenofober is dan hij zich had kunnen voorstellen. Steinberg schrijft niet alleen het levensverhaal van Asad op, maar ook zijn eigen pogingen om de persoon die naast hem zit te begrijpen. Ook legt hij een duistere kant van hedendaags Zuid-Afrika bloot. Maar Een man van Goede Hoop laat vooral een intens menselijke strijd zien: het vallen en opstaan van een man met de onverzettelijke wil om iets van het leven te maken.

Over de auteur
Jonny Steinberg is een van de meest succesvolle Zuid-Afrikaanse non-fictieauteurs. Van zijn hand verschenen onder andere Three Letter Plague,dat door The Washington Post werd uitgeroepen tot ‘Book of the Year’, Midlands en The Number, beide bekroond met de Alan Paton Award, de belangrijkste non-fictieprijs van Zuid-Afrika. Ook doceert Steinberg African studies en crimonologie aan de universiteit van Oxford.

Mijn mening
Ik ben er nog stil van. Wat een indrukwekkend verhaal. Ik had me er wel op voorbereid dat het een heftig verhaal zou worden, maar ik had niet gedacht dat iemand, die zoveel meemaakt, zoveel te verduren krijgt, nog zoveel hoop houdt. Waarschijnlijk is dat de kracht die Asad op de been houdt, maar petje af, wat een doorzettingsvermogen, kracht en vooral veel goede hoop! De titel had niet beter gekozen kunnen zijn. En dan maakt het me niet uit of alles waar is wat Asad vertelt. De schrijver zegt het zelf al: als hij op een ander moment dezelfde vraag zou stellen, krijgt hij waarschijnlijk een (iets) ander antwoord. Dat geeft ook weer aan hoe flexibel Asad is, hoe goed hij zich weet aan te passen aan de omstandigheden.

En dan te bedenken dat dit het verhaal van zoveel vluchtelingen is. In wat voor wrede, soms ook rare wereld leven we? Het humane is er wel vanaf. Waarom haten mensen elkaar zo, alleen maar omdat ze van een andere clan zijn, of uit een ander land komen? Waar ik me vooral over heb verbaasd is de hele situatie in Zuid-Afrika. Na het apartheidsregime zou je toch denken dat de bevolking dat nooit meer zou willen. Maar nu zijn het juist de zwarte Zuid-Afrikanen die zich tegen elke andere zwarte buitenlander keren. Hoe krom is deze mentaliteit? Wat jou is aangedaan, dat wil je toch niet een ander aandoen? En dan die corruptie. Als zwarte buitenlander ben je in Zuid-Afrika nog minder waard dan een rat lijkt het wel. Schokkend.

Wat ik ook schokkend vind is dat er zo weinig over de situatie in Zuid-Afrika in de media komt. Alsof het niet belangrijk is wat mensen elkaar daar aandoen. Ik snap best dat er zoveel andere landen zijn waar het ook zo onrustig en gevaarlijk is, maar zelfs rond het WK Voetbal in 2010 heb ik niet veel over de onlusten gehoord zoals beschreven in dit boek.

Ik ben blij dat ik dit boek heb gelezen. Het geeft een kijkje in het leven van een vluchteling. Het maakt hen ook een mens van vlees en bloed. Asad is ook een vader, een echtgenoot, een werknemer, maar bovenal een man die zich staande probeert te houden. Ik kan dan ook niet anders dan dit indrukwekkende verhaal met 5 sterren belonen. Dit verhaal zal me nog wel een tijdje achtervolgen.