Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben cover-tot-waar-we-kijken-kunnen-inge-van-der-krabben
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Een bijzonder moment voor mij: tijdens een teamuitje van een nieuwe opdrachtgever, bleek ik ineens aan tafel te zitten met Inge van der Krabben. Een schrijfster waar ik al veel over had gehoord, maar van wie ik nog steeds het boek niet had gelezen. Toen ze hoorde dat ik een eigen boekenblog had, bood ze spontaan aan haar boek naar me toe te sturen, zodat ik het kon lezen en recenseren. En inderdaawp-1485716753665.jpgd, een paar dagen later ontving ik het boek, met een persoonlijke noot van Inge. Ik voelde wel een beetje druk: straks vind ik het niks, wat moet ik dan schrijven? Tja, daar had ik mezelf misschien wel in een lastig parket gebracht…

Samenvatting
Janne staat op de rand van een burn-out en realiseert zich dat het tijd wordt om te bedenken wat zij zelf graag wil, in plaats van steeds te proberen aan ieders verwachtingen te voldoen. Maar voordat ze haar eigen weg kan gaan, is het nodig dat ze zich losmaakt van haar moeder. Juist op dat moment blijkt dat haar moeder kanker heeft en zich niet wil laten behandelen. In de korte tijd die hen nog rest, zoeken beiden naar een nieuw evenwicht in hun relatie.

Tot waar we kijken kunnen is een subtiele en ontroerende roman over de vaak complexe en bijzondere relatie tussen moeder en dochter. Van der Krabben schrijft in een frisse, eigen stijl over het onvermogen elkaar werkelijk te kunnen zien. Over loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen.

Die zachtheid bedaarde haar zenuwen, haar darmen, haar maag. Deed ze er eigenlijk wel goed aan? Wat ze van plan was? Wat had Lottes zoon ook alweer gezegd? Don’t ask for permission, ask for forgiveness. Een mooi motto. Bepaalde dingen waren nou eenmaal nodig. (p.180/181)

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman.

Mijn mening
Nou, ik had me vooraf dus zorgen gemaakt om niks: wat een debuut! Inge heeft me in mijn hart geraakt en tot tranen toe geroerd. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl, waardoor het verhaal vlot leest. De korte overzichtelijke hoofdstukken dragen hier ook aan bij.

De thema’s loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen zijn heel goed uitgewerkt. Zo mooi verwoord. Het is nergens te zwaar, maar ook niet te luchtig, het is precies goed gedoseerd. Met een lach en een traan heb ik dit boek in no-time uitgelezen.

En toen bleef ik met een heel apart gevoel achter… Verdriet om iets wat mij niet was overkomen, maar wat iedereen zou kunnen overkomen. Een soort gemis, maar ook herkenning en dankbaarheid. Ik was enigszins verward en moest echt weer even tot mezelf komen. Ik was compleet in het verhaal meegezogen en was helemaal in Janne opgegaan.

Ik kan dan ook heel kort en krachtig zijn: als je mij zo kunt raken (geloof me, dat lukt echt niet elke auteur!), dan heb je de volle 5 sterren meer dan verdiend. Ik kan alleen maar zeggen: Inge, ga vooral door met schrijven! Ik kan niet wachten tot je volgende boek. Ik leg de zakdoeken alvast klaar…

Ze hield haar ogen op de kist gericht […], en sprak met kracht in haar stem:

“Het allerliefst.
Liever dan een berg van goud heb ik de zoete smaak van honing op mijn tong. Zing ik een liedje over jong en oud dat jij vroeger voor mij zong. Voel ik mij als een koning zo rijk en heb ik gelijk als ik zeg dat ik op je lijk, wanneer de glimlach in je gezicht oplicht in de warme zomerzon. […]
Liever dan een berg van goud heb ik jou als herinnering in mijn hoofd. De smaak van chocola in mijn mond, die langzaam de paniek verdooft. En het is zo heerlijk, zo kostbaar de momenten die we samen delen. Dan voel ik mij als een koning zo rijk en heb je gelijk als je zegt dat ik op je lijk, wanneer mijn gezicht oplicht in de late zomerzon. Dat heb ik liever, dat heb ik het allerliefst. […]

We zien elkaar tot waar we kijken kunnen.”
(p.232)

Advertenties

Recensie: De meisjes – Emma Cline

wp-1463496353561.jpg

Recensie: De meisjes – Emma Cline
Uitgeverij: Lebowski

Voor Uitgeverij Lebowski mocht ik De meisjes van Emma Cline vooruitlezen. Het verhaal intrigeerde me. Hoe ver gaat een puber om gezien en geliefd te worden? Hoe beïnvloedbaar is iemand? Hoe is het leven in een commune, een soort sekte eigenlijk? Deze vragen drongen zich aan me op toen ik de samenvatting las. Ik was dan ook erg blij dat ik de kans kreeg om dit boek, dat pas half juni verschijnt, te mogen recenseren. Benieuwd naar mijn mening? Lees snel verder en ontdek of deze titel op jouw Nog-Te-Lezen-lijst moet staan of niet…

Samenvatting
Emma Cline voert ons mee naar de explosieve zomer van 1969, naar de zinderend hete straten van Marin County, Californië, in het hoofd van een 14-jarig meisje, de verveelde en zwaarmoedige Evie. Ze staat eenzaam tussen twee pasgescheiden ouders, vol van een wanhopige rusteloosheid, maar vindt steun in de toevallige vriendschap met het oudere en intrigerende meisje Suzanne. Verbijsterd dat er eindelijk iemand is die haar ziet staan, komt Evie al snel terecht in een commune waarvan zeer binnenkort de hele wereld de naam zal weten, en wordt ze verleid door diens waanzinnige leider. Sneller dan ze ooit had kunnen vermoeden wordt ze meegezogen in een wereld vol misdaad en geweld.

Emma Cline’s verhaal over een stuurloos meisje tegen het einde van de roerige jaren ’60 levert een ontzagwekkend, trefzeker onderzoek op naar de werking van macht, hoe angstaanjagend beïnvloedbaar een pubermeisje kan zijn, en hoe ver zo’n meisje zal gaan om gezien en geliefd te worden.

Over de auteur
Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia, en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceerde.

Mijn mening
Eng… Eng in de zin van: ik kan me voorstellen hoe zo’n meisje zich moet voelen. Een puber die ergens bij wil horen, gezien en gehoord wil worden. Hoe makkelijk je dan beïnvloedbaar bent, tot daden aangezet kunt worden, die je nooit voor mogelijk hield. Ik ben blij dat de meesten van ons niet met fouten mensen in aanraking komen, want dan zou de wereld er nog verrotter uitzien volgens mij.

Ik heb grote bewondering voor Emma Cline. Zij is jong, heeft zich helemaal verdiept in sektes en communes en wilde graag een boek schrijven over de rol van de vrouwen (veelal nog meisjes) in deze groepen. Meestal wordt er namelijk geschreven over de charismatische leider. Emma Cline vindt dat we dat verhaal nu wel kennen en schreef daarom over De meisjes. Dit heeft ze naar mijn mening zeer overtuigend gedaan.

Ze heeft de tijdsgeest zeer goed neergezet, de personages goed beschreven en ze heeft een lekker lezende schrijfstijl. Het boek heeft duidelijke hoofdstukken, wordt verteld vanuit Evie op middelbare leeftijd, die terugblikt op haar leven. En dan vooral op de gebeurtenissen in de zomer van 1969. Door de middelbare Evie terug te laten blikken, merk je ook goed wat de gevolgen van die zomer voor haar zijn geweest. De gebeurtenissen en gevoelens hebben invloed gehad op haar verdere leven, ondanks (of misschien wel dankzij) de uitkomst van haar daden. (Nee, ik ga niet verklappen wat Evie wel of niet gedaan heeft… Dat lees je zelf maar.)

Ik had het boek zomaar uit, ik wilde steeds verder lezen, weten wat er nu eigenlijk echt gebeurd is… Ik vond het zelfs zo goed en levensecht beschreven dat ik ben gaan googelen naar de beschreven commune/sekte onder leiding van Russell Hadrick. Tja, dat was een teleurstellende zoektocht, want het blijkt toch echt een op waarheid gebaseerde roman. Ik had het kunnen raden natuurlijk, maar echt, wat kan Emma Cline een realistisch verhaal schrijven zeg!

Mijn oordeel: 4 sterren, want er zaten wat kleine schoonheidsfoutjes in. Soms iets teveel herhaling of te uitgebreid verteld, maar gelukkig niet heel storend. Deze 4 sterren zijn voor dit debuut zeer verdiend! Als je van dit soort verhalen houdt, is het een absolute aanrader en mag je De meisjes niet missen. Al is het alleen maar vanwege de verrassende invalshoek waar Emma Cline voor gekozen heeft.

Recensie: Vertrouw me – Mike Bullen

 wpid-wp-1448285563364.jpg

The House of Books stuurde mij “Vertrouw me” toe om te recenseren op mijn blog. Door de samenvatting was ik wel bang dat het een standaard verhaal zou zijn over vreemdgaan. Wat er gebeurt op de conferentie, blijft op de conferentie… Tja, dat lijkt inderdaad een uitgekauwd onderwerp. Maar is dat ook zo? Lees snel de samenvatting! Daarna lees je mijn mening…

Samenvatting
Wat er gebeurt op de conferentie blijft op de conferentie…
Greg en Dan zijn allebei ‘gelukkig’ getrouwd en ervan overtuigd dat ze nooit vreemd zullen gaan. Maar wanneer ze ’s avonds iets te veel alcohol ophebben en aandacht krijgen van twee jongere dames, lijkt het nog niet zo’n slecht idee om een keer een avontuurtje te beleven. Hun vrouwen zullen daar toch nooit achter komen?

Vertrouw me is een briljant, eigenzinnig, sexy verhaal over trouw en ontrouw. Een verrassend geestige roman beschreven vanuit een mannelijk én vrouwelijk perspectief, met een grande finale waar je u tegen zegt! Voor alle fans van David Nicholls.

Over de auteur
Mike Bullen is scriptschrijver van het Britse televisie-kijkcijferkanon Cold Feet, dat in meer dan dertig landen is uitgezonden en vele prijzen heeft gewonnen. Mike Bullen woont met zijn vrouw en twee tienerdochters in Sydney. Vertrouw me is zijn eerste roman.

Mijn mening
Mike Bullen heeft dit “uitgekauwde” onderwerp mooi verpakt. Het vertelperspectief wisselt voortdurend, zelfs binnen een alinea. Dat laatste vond ik in het begin erg verwarrend, maar als je het één keer door hebt dat het vertelperspectief zo snel wisselt, wen je er ook wel weer aan. Het mooie hiervan is dat je één scene direct vanuit meerdere personen beleeft. Er hoeft niet meer teruggeblikt te worden, want je krijgt alles direct te lezen. Dit houdt de vaart ook in het verhaal en maakt dat je door wilt blijven lezen.

Er zijn veel personages die een rol spelen. In het begin dacht ik dat het er te veel zouden zijn, maar in de loop van het verhaal blijkt dat alles en iedereen met elkaar te maken heeft. Iedereen heeft zijn eigen aandeel in het grote geheel. Prachtig hoe Bullen dit verwerkt heeft. De personages hebben ook allemaal de juiste diepgang en inhoud. Uiteraard heeft de één een grotere rol dan de ander, maar dat merk je ook duidelijk aan de uitwerking van gevoelens en achtergrond.

Dit verhaal maakt verder heel duidelijk hoe snel roddels de wereld in geholpen worden. Hoeveel aannames men doet, die helemaal niet waar blijken te zijn. Dit drukt mezelf ook weer met de neus op de feiten: iedereen maakt zich hier wel eens schuldig aan, ook ik. Dat is soms best confronterend. In dit verhaal worden de gevolgen van een roddel natuurlijk heel erg uitvergroot, maar dat maakt de boodschap wel pijnlijk duidelijk: wie vertrouw je en ben je dat vertrouwen ook waard? Ben jij zelf te vertrouwen?

Al met al vind ik dit dus geen uitgekauwd of standaard verhaal over vreemdgaan. Het is veel breder, alles draait om vertrouwen en loyaliteit. Mike Bullen heeft het heel smaakvol verteld, met de nodige humor en overdrijving. Hij belicht het onderwerp ook vanuit verschillende invalshoeken door de mening van alle volwassen personages te vertellen. Zo maakt hij duidelijk dat er altijd meerdere kanten aan een verhaal zitten en dat iedereen anders met problemen omgaat. Voor mij 4 sterren op de schaal van 5!

Recensie: Stuk van jou – Sophie Jackson

wpid-wp-1447605291767.jpg

Nadat ik op een oproep via social media van Dagmar van Uitgeverij Zomer & Keuning gereageerd had, mocht ik “Stuk van jou” gaan recenseren. Dit boek valt in het genre New Adult en ik was wel benieuwd naar wat dit nieuwe genre inhield. Ik kwam de volgende omschrijving tegen op internet:

“Het New Adult genre is een nieuwe Engelse benaming voor een categorie boeken, die geschreven zijn voor 16- tot 30-jarigen. De categorie is ontstaan om het keuzegemak van de lezer te vergroten. New Adult is de opvolger van het Young Adult genre, dat beter bekend is in Nederland. Waar de hoofdpersonages in Young Adult boeken nog een tiener zijn en net zijn begonnen met de ontwikkeling van kind tot volwassene, zijn de hoofdpersonages in New Adult alweer veel verder. New Adult hoofdpersonages zijn meestal tussen de 18 en 25 jaar oud en zijn actief bezig met het indelen van hun leven. Vaak zijn ze al student, wonen niet meer thuis en hun eerste keer is allang voorbij. New Adult personages weten al iets van de wereld en hoeven lang niet meer alles te ontdekken. Zij hebben het stuk levenservaring dat Young Adults nog missen. Het zorgt ervoor dat de boeken een vrijer verhaal vertellen. Over seks kan gewoon gesproken worden en over de toekomst nadenken is een zorg van alle dag. Natuurlijk gaat het leven van een New Adult niet altijd van een leien dakje. Net zoals in Young Adult boeken en boeken uit elk genre loopt het hoofdpersonage tegen een probleem aan. Maar deze problemen zijn een stuk volwassener en gebaseerd op meer levenservaring dan de problemen van een Young Adult.” (Storm publishers)

Zomer & Keuning geeft zelf een beknopte omschrijving: “Romantiek met een sexy twist.” En daar is niets van gelogen! Ik zal jullie eerst een korte samenvatting geven van het verhaal en daarna laat ik jullie natuurlijk weten wat ik ervan vind.

Kat Lane was negen jaar oud toen haar vader voor haar ogen werd vermoord. Nu, vijftien jaar later, komt ze haar belofte aan hem na om iets voor de maatschappij te betekenen. Dat doet ze door les te geven aan gedetineerden in een New Yorkse gevangenis. Op deze manier hoopt ze ook eindelijk haar angst voor criminelen te overwinnen.

Wesley Carter is een van haar leerlingen. Hij is gevaarlijk, grappig en geheimzinnig. Kat raakt geïntrigeerd. Ze wil weten wie de échte Carter is, voorbij zijn intimiderende voorkomen. Hoe verder ze gaan, hoe moeilijker het wordt om hun verboden gevoelens voor elkaar te negeren.

Sophie Jackson is docent Engels. Ze hield altijd al van schrijven, maar wist nooit zo goed wát ze dan moest schrijven. Daar kwam verandering in toen leerlingen haar overhaalden om Twilight te lezen. Ze vond het geweldig! Sophie begon fanfiction te schrijven en de woorden rolden uit haar vingers. Dat leidde uiteindelijk tot Stuk van jou (Engelse titel: A pound of flesh), het eerste deel van een trilogie over liefde achter de tralies.

Ik heb genoten van het verhaal! Zo klassiek, maar het blijft mooi: Een mooie badboy die zijn leven betert nu hij de ware liefde heeft gevonden. En een brave lerares die alles in de waagschaal stelt voor haar “foute”, maar o zo ware, grote liefde. Romantiek ten top! En met de sexy twist zit het ook wel goed: er zitten een paar stomende scènes bij, waardoor dit boek ook makkelijk onder de erotische chicklit kan vallen. Maar goed, dat is een kwestie van marketing en geldt voor veel boeken.

De titel “Stuk van jou” is niet direct te herleiden naar het verhaal. De Engelse titel “A pound of flesh” is wel heel herkenbaar en komt meerdere keren in de tekst voor. Dit verwijst namelijk naar een sonnet van Shakespeare, “De koopman van Venetië”, vierde akte, scène 1:

“Het pond vlees dat ik hier eis is duur gekocht
Het is mijn eigendom, zodoende komt het mij toe”

Ik vind het heel knap gedaan met de verwijzingen van Sophie Jackson naar dit sonnet. Nergens is het storend en het past steeds heel logisch in het verhaal.

Waar ik wel wat over struikelde in deze New Adult was het taalgebruik. Het is erg direct (vind ik niet zo heel storend), maar er zit ook wat straattaal in en soms is het zelfs plat. Misschien hoor ik dan toch niet helemaal bij de doelgroep, ben ik toch een beetje te “oud” (bijna 35).

Ik vind de personages overigens goed uitgewerkt en het is fijn dat elk hoofdstuk vanuit een ander perspectief wordt verteld. Dat maakt dat je steeds wilt doorlezen en wilt weten wat er nu gaat gebeuren: wordt hun liefde verraden of ontdekt? Hoe zal het Max vergaan? Allemaal vragen die in je hoofd blijven rondspoken. Gelukkig worden veel vragen beantwoord, maar er zijn toch nog een paar losse eindjes. Maar ja, het is dan ook het eerste deel in een trilogie, dus ergens ook wel te verwachten. Ik ben dan ook heel erg benieuwd naar de volgende delen!

Mijn eindoordeel is toch 3,5 sterren. Het verhaal is prachtig, maar ik heb me iets teveel gestoord aan het taalgebruik. Kan misschien ook komen door de soms iets te letterlijke vertalingen vanuit het Engels. Ik heb een ongecorrigeerd leesexemplaar gehad, dus ik hoop dat deze schoonheidsfoutjes in de eerste druk al zijn weggewerkt. Het is namelijk wel een verhaal dat het verdient om gelezen te worden!

Recensie: Eén nacht, Markovitsj – Ayelet Gundar-Goshen

wpid-wp-1445973428485.jpg

Dankzij Meridiaan Uitgevers heb ik dit prachtige boek gelezen! Dit boek had ik zelf niet in de winkel gekocht, maar nu ik weet hoe mooi het verhaal is, kan ik iedereen aanraden dit wel te doen! Lees mijn recensie maar en oordeel zelf…

Twee mannen steken de oceaan over om met vrouwen te trouwen die ze niet kennen, om zo de vlucht uit het nationaalsocialistische Europa mogelijk te maken. Zeëv Feinberg, schuinsmarcheerder en trotse eigenaar van een enorme snor, beschouwt dit inderdaad meteen al als een nephuwelijk: hij verlangt naar zijn meisje thuis, die zo lekker naar sinaasappels ruikt. Uitgerekend de onzichtbare Jacob Markovitsj treft de beeldschone Bella. Maar eenmaal terug in Palestina weigert hij Bella de van tevoren afgesproken scheiding en zijn nephuwelijk wordt een levenslange obsessie. Voor beiden. ‘Eén nacht, Markovitsj’ mengt op briljante wijze persoonlijke levens en wereldgeschiedenis in een onvergetelijk verhaal. “Een psychologisch meesterstuk, tjokvol originaliteit en weergaloze humor.”

Een heel bijzonder verhaal. Anders kan ik het niet omschrijven. Op geen enkel punt voel je je persoonlijk betrokken bij het verhaal door de afstandelijke manier van schrijven, maar toch wordt je wel elke keer naar het verhaal getrokken en wil je weten waar het verhaal nu eigenlijk naartoe gaat. Hoe het afloopt, dat is tot op het eind een verrassing.

Het boek is in 4 delen verdeeld: Vóór, Tijdens, Na, En daarna.

“Vóór” beschrijft de periode van de jaren ’30, toen het nationaalsocialisme de kop op stak in Europa. In dit deel gaan Zeëv Feinberg en Jacob Markovitsj naar Europa om te trouwen met Europese Jodinnen, zodat ze kunnen vluchten naar het Heilige Land. Dit is een nephuwelijk, maar Jacob Markovitsj weigert te scheiden van Bella als ze eenmaal terug zijn. Een stille strijd binnen hun huwelijk volgt.

“Tijdens” beschrijft de periode in de jaren ’40, de tijd van de oorlog in Palestina, waarna het moderne Israël geboren is. In dit deel wordt beschreven hoe Zeëv Feinberg geestelijk geschonden uit de strijd komt. Hij en Sonja drijven uit elkaar. Sonja vraagt zelfs aan de adjunct-leider van de ondergrondse of hij Zeëv alsjeblieft weer naar Europa kan sturen. Hij vervult haar wens en vlak nadat Zeëv uitgezonden is, verhuist Sonja naar Tel Aviv om daar een hoge functie te gaan bekleden.

“Na” vertelt vooral het verhaal van de kinderen van Zeëv Feinberg en Jacob Markovitsj in de jaren ‘50/’60. Elk van deze kinderen heeft zijn eigen verhaal. Uiteindelijk blijken ze op zekere hoogte parallellen in hun levens te hebben. De kinderen gaan enigszins gebukt onder het heroïsche verleden van Zeëv Feinberg en zijn tijdgenoten en hun eigen leven in vredestijd. Ze hebben het idee dat ze niks voorstellen en nergens groot in kunnen zijn. Zo komt het dat deze drie kinderen op pad gaan, met alle gevolgen van dien. In de tijd dat de kinderen op hun eigen kruistocht zijn, besluit Jacob Markovitsj eindelijk zijn Bella te laten gaan. Zij “beloont” hem dan met één nacht samen in één bed, iets dat ze tijdens hun hele huwelijk nooit hebben gedaan.

“En daarna” beschrijft de laatste dagen van het leven van Jacob Markovitsj. Hij leeft alleen nog voor het voeren van “zijn” duiven.

Dit verhaal zit stilistisch mooi in elkaar. Er worden veel stijlfiguren, zoals metaforen en hyperbolen, gebruikt. Veel beeldspraak, zonder dat ik het storend vind. Doordat de personages allemaal met zowel voor- als achternaam worden genoemd blijft het verhaal afstandelijk. Toch is het zo’n verhaal waarvan je wilt weten hoe het nu afloopt. Thema’s als loslaten, vrijheid en eenzaamheid zijn de rode draad in dit boek.

Ik ben onder de indruk van dit verhaal, over de geboorte van het moderne Israël en het wel en wee van twee mannen en hun vrouwen. Voor mij 4 van de 5 sterren.