Recensie: Waarom verdrinken vissen niet? – Anna Claybourne

Recensie: Waarom verdrinken vissen niet? – Anna Claybourne
Uitgeverij: Lemniscaat
IMG-20171115-WA0001.jpg

Dit keer mocht ik meedoen met de Hebban Buzz voor een kinderboek. Normaal gesproken zou ik dat niet snel doen, maar de titel van dit boek en de beschrijving maakten dat ik graag mee wilde doen. Waarom verdrinken vissen niet? is namelijk een boek dat volgens mij perfect aansluit bij de leeftijd van mijn kinderen: 7,5 en bijna 6 jaar. Eens kijken wat mijn boeven ervan vinden.

Samenvatting
Waarom kan ik niet vliegen als een vogel? Wat betekent ‘woef’? Wie bedacht dat je koeien kunt melken? Vergeten olifanten wel eens iets? Waarom hebben mensen geen staart?

Aan de hand van vrolijke, tot de verbeelding sprekende vragen worden allerlei aspecten van de natuur besproken: van de evolutie tot de intelligentie van dieren en van biodiversiteit tot hoe dieren met elkaar communiceren. Kun je vriendjes worden met een slang? Dat lees je in het hoofdstuk over gif. Waarom dragen dieren geen kleren? Dat staat in het deel over huiden en vellen. En waar zijn de dinosaurussen gebleven? Duik in de wereld van de natuur en kijk erin rond door de ogen van een kind. Je zult meer ontdekken dan je je ooit hebt afgevraagd – tenminste… sinds je een kind was!  

Over de auteur
Anna Claybourne studeerde Engelse literatuur in Oxford en Toronto. Ze woont inmiddels in Edinburgh en schrijft boeken over wetenschap en natuur voor kinderen – roofdieren, vulkanen, aardbevingen en andere natuurrampen zijn haar favoriete onderwerpen. Haar boeken zijn internationaal bekroond.

Mijn mening
Mijn eerste indruk als het boek op de mat valt is met gemengde gevoelens. De kaft is van karton, maar niet mooi afgewerkt zoals bijvoorbeeld een prentenboek. Algauw verschijnen de eerste beschadigingen als de kinderen het boek doorbladeren en proberen te lezen.

Proberen te lezen, want er staan best veel lange en moeilijke woorden in. Daar verbaas ik me enigszins over. Het is toch een boek voor kinderen? Ik ontdek wel een woordenlijst achterin, maar toch… ik vind het niet lekker lezen als ik continu naar de woordenlijst moet bladeren om te zien of een moeilijk woord er wel tussenstaat, want er staat geen markering in de tekst bij woorden die uitgelegd worden.

Verder ben ik wel erg onder de indruk van de vormgeving van de tekst en de illustraties. De tekst is in een mooi lettertype gedrukt en de vragen staan erboven in een vorm van handlettering, wat natuurlijk helemaal hip is. Verder worden leuke illustraties afgewisseld met veel foto’s, wat een fijne afwisseling is.

Wat ik dan vind van de inhoud? Tja, de meeste vragen en antwoorden vind ik erg leuk om te lezen. Er zitten soms nog best verrassende antwoorden tussen. Maar op sommige vragen wordt in de tekst net niet het antwoord gegeven. En dat stoort mij wel. Zoals bij: Vergeten olifanten wel eens iets? Daar wordt alleen verteld dat olifanten een heel goed geheugen hebben. Maar dat is voor mij nog geen garantie dat ze nooit eens iets vergeten. Daar wordt in het antwoord volledig aan voorbij gegaan. Had dan de vraag anders geformuleerd.

Maar het belangrijkste is natuurlijk het oordeel van mijn kinderen. Ze zijn 7,5 en bijna 6 jaar en kunnen dus zelf al aardig lezen, maar door de moeilijke en lange woorden heb ik het boek toch maar aan hen voorgelezen. Niet dat zij dat zo erg vinden trouwens, want ze hadden het veel te druk met plaatjes kijken.

De kinderen hebben erg gelachen om de illustraties, zoals een skelet met een staart, “poesjes” aan tafel (het blijken hermelijnen te zijn) en krokodillen met een navel. Vooral de jongste schatert het soms uit. Dat is voor mij een goed teken. Het gaat er tenslotte om dat kinderen een kinderboek leuk vinden. Mijn oordeel is 3***, omdat ik er meer van had verwacht, maar dankzij de schaterlach van mijn kinderen krijgt Waarom verdrinken vissen niet? toch nog een krappe 4 ****.

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas

Recensie: Dagboek uit de rivier – Frederik Baas 20170304_202237
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Wat leuk, ik mag weer meedoen aan een #hebbanbuzz! Ditmaal is het de beurt aan Dagboek uit de rivier van Fredrik Baas. De flaptekst trekt me wel. Het is geen roman, zoals de titel mij deed vermoeden, maar een thriller. Daar heb ik wel oren naar! Snel ga ik lezen…

Samenvatting
Na een aantal moeilijke jaren met haar man en een ingewikkelde scheiding kan het leven opnieuw beginnen voor Barbara. Samen met Rens, haar zoon van zeven, en haar nieuwe vriend Robbert gaat ze in de zomervakantie een weekje naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn auteurs woont al jaren in deze streek en werkt daar aan zijn tweede roman. Zijn eerste was een overweldigend succes en dat legt een enorme druk op het maken van de tweede. Ze bezoeken hem en al snel ontstaat er vriendschap tussen de auteur en Barbara. Samen verzinnen ze een spel om Rens bezig te houden. Er is al jaren een meisje vermist in de streek en op basis van dat gegeven maken ze een spannende speurtocht. De speurtocht blijkt echter al snel in de richting van de werkelijkheid te wijzen…  

Over de auteur
Frederik Baas is een pseudoniem van Jan van Mersbergen. Jan van Mersbergen (1971) schreef acht romans, een novelle, een verboeking en onder pseudoniem een thriller. Zijn romans zijn vertaald in acht talen, hij trad op in acht landen over de hele wereld, zijn werk ging op voor tien verschillende prijzen.

Mijn mening
Allereerst valt me de bijzondere manier van schrijven mij op. Vanuit het perspectief van de auteur in de Ardennen wordt het verhaal verteld. Er zit weinig dialoog in en de dialoog die er in voorkomt is of bedacht door deze auteur of heeft hij van Barbara gehoord. Het zorgt voor een apart sfeertje. Waar ik dit eerst heel erg wennen vond en later verfrissend, ben ik aan het eind van het boek van mening dat het me ook een beetje irriteert. Het haalt de vaart uit het verhaal, maar aan de andere kant wordt er ook een deel van de informatie achtergehouden, waardoor er weer spanning opgebouwd wordt.

Frederik Baas – oftewel Jan van Mersbergen – kan zeker wel schrijven. Dat je in zo’n ‘jeukende’ schrijfstijl toch een spannend verhaal weet te vertellen, getuigt van een bepaald talent. Hoewel de spanning traag opbouwt in de eerste driekwart van het boek, schiet de spanning op het eind omhoog, om vervolgens (naar mijn mening) ineens in te zakken als een pudding.

Het einde wordt vervolgens een beetje afgeraffeld. Het laat je met vragen zitten, wat ongetwijfeld de bedoeling ook is. En dat irriteert mij. Een paar open eindjes is niet erg, maar nu is er eigenlijk maar één vraag beantwoord. Het plot is verder goed uitgewerkt, maar sommige personages hadden wat mij betreft iets meer diepgang mogen hebben. Zodat we ze net iets beter leren kennen en we ons makkelijker met hen hadden kunnen identificeren.

Al met al vind ik het geen slecht boek, maar ook niet geweldig. In ieder geval niet geheel mijn smaak. Zoals gezegd heeft Frederik Baas talent en kan hij absoluut schrijven, maar het is mij iets te gekunsteld. Daarom kom ik uit op 3*** voor Dagboek uit de rivier. Gemiddeld, laten we het daar op houden.

Recensie: Achter gesloten deuren – BA Paris

wp-1475523412003.jpg

Recensie: Achter gesloten deuren – BA Paris
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Mijn eerste deelname aan een Hebban Buzz is een feit!  Met het boek Achter gesloten deuren mocht ik meebuzzen. Een erg leuke manier om een boek onder de aandacht te brengen. Ik ben ook erg benieuwd naar dit boek. Zijn Jack en Grace het perfecte stel of is de werkelijkheid anders dan hij lijkt? Gauw beginnen dus…

Samenvatting
Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft. Het perfecte huwelijk? Of de perfecte leugen?

Over de auteur
B.A. Paris is van Frans-Ierse komaf en groeide op in Engeland. Ze heeft ook een tijdje in Nederland gewoond. Momenteel woont ze in Frankrijk, waar ze met haar man een talenschool heeft opgezet. Achter gesloten deuren is haar debuut waar ze in één klap haar naam als thrillerschrijfster heeft gevestigd.

Mijn mening
Zo, wat een debuut! Hoewel je al snel doorhebt hoe het echt zit en het verhaal dus best voorspelbaar is, wil je toch steeds doorlezen. Mijn zucht naar drama en psychologische thrillerelementen zorgde ervoor dat ik steeds wilde weten wat Jack nu weer bedacht had voor Grace. Welke doortrapte spelletjes hij speelde. Maar ook waarom hun vrienden niets in de gaten hadden. Ik snap het niet: als je vrienden bent, dan hou je toch het welzijn van elkaar in de gaten? Als je dan ineens merkt dat iemand er slechter uitziet dan de vorige keer, vraag je toch door? Maar aan de andere kant: Jack weet het wel erg goed te spelen! Zo goed, dat ik zelfs even begon te twijfelen aan de geestelijke gezondheid van Grace: zou ze het toch allemaal verzonnen hebben?

Het boek is goed opgebouwd: de hoofdstukken wisselen elkaar netjes af van Heden naar Verleden. Zelfs de werkwoordtijden zijn hierop aangepast: Heden wordt in de tegenwoordige tijd verteld, Verleden in de verleden tijd. Hier moest ik in het begin wel aan wennen: las ik dit nu goed? Er klopte naar mijn mening iets niet. Maar als je dan eenmaal gewend bent aan deze wisseling, merk je het al niet eens meer. En het is ook nog eens handig voor als je even vergeten bent of Grace een verhaal uit het verleden vertelt of uit het heden.

Achter gesloten deuren is beklemmend. Eng, als je bedenkt dat niets is wat het lijkt. Ik ben tijdens het lezen helemaal van de mik geweest. Wantrouwend, zelfs naar mijn vriend; zou hij ook ineens kunnen veranderen in een psychopaat? Onzin natuurlijk, maar dat is wel het effect dat het boek op mij had. Best knap.

Ik geef dit boek 4 sterren, omdat ik graag had gezien dat er nog wat meer twijfel gezaaid werd door bijvoorbeeld het verhaal deels vanuit Grace en deels vanuit Jack te vertellen. Het was nu iets te voorspelbaar. Maar goed, dat is misschien een tip voor het volgende boek van BA Paris. Ik zal een volgend boek zeker weer gaan lezen! Voor dit boek kan ik alleen maar zeggen: LEZEN!