Recensie: In je dromen ga jij – Inge van der Krabben

Recensie: In je dromen ga jij – Inge van der Krabben20190414_211132.jpg
Uitgeverij: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff

Eerder las ik al het debuut van Inge van der Krabben, Tot waar we kijken kunnen. Een prachtig debuut, waar ik behoorlijk van onder de indruk was. Ik keek dan ook erg uit naar haar volgende roman: In je dromen ga jij. Ik mocht dit boek recenseren voor Luitingh-Sijthoff, waarvoor grote dank! Het boek met de bijbehorende boekenlegger lagen al snel in de brievenbus. Spannend… Wat zou Inge van der Krabben ditmaal voor verhaal afgeleverd hebben?

Samenvatting
Op het sterfbed van haar moeder krijgt de veertigjarige Mariam een opdracht die haar leven op zijn kop zet: vind mijn eerstgeboren zoon voor ik sterf, maar houd het geheim. Kan ze voldoen aan de laatste wens van Safia? Overweldigd door vragen en emoties regelt Mariam haar vertrek naar haar geboorteland Marokko. Aya, Mariams dochter, staat op het punt te trouwen. Ze heeft haar ouders ook iets op te biechten, maar is bang om haar hart te volgen. In Marokko leert Mariam een andere kant van Safia, en van zichzelf, kennen. En vindt ze op tijd de verloren broer? 

In je dromen ga jij is een prachtige roman over ongeschreven regels, het durven openbreken van tradities en het toelaten van het onbekende. Van een fijnzinnige schrijver met een goed gevoel voor karakter en sfeer.

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman. In je dromen ga jij is haar tweede roman.

Mijn mening
Mijn eerste indruk: een mooie cover, die tot de verbeelding spreekt en nieuwsgierig maakt, zeker in combinatie met de titel. Goede keuze! De flaptekst maakt mij nog nieuwsgieriger naar het verhaal.

Inge van der Krabben verstaat de kunst van het verhalen vertellen. Ik werd meegezogen in de verhalen van Safia, Mariam en Aya en kreeg zo een bijzonder inkijkje in de levens van drie generaties Marokkaanse vrouwen. Ik heb het me zo vaak afgevraagd: hoe kijkt de generatie die in Nederland is geboren en opgegroeid naar hun Marokkaanse roots, hun cultuur, geloof en gebruiken, en dan met name de vrouwen? En hoe gaat de oudere generatie hiermee om? Natuurlijk weet ik wel dat het niet overal hetzelfde is, dat is in Nederlandse gezinnen ook niet zo, maar daarom is het nog wel heel mooi om te lezen hoe het voor deze vrouwen is. De spagaat waar zij in zitten: aan de ene kant aan de tradities en verwachtingen van de familie willen voldoen, maar aan de andere kant ook je eigen gevoel willen volgen, je eigen keuzes willen maken.

Stukje bij beetje kom je in dit boek achter de geschiedenis van Safia, die van grote invloed is op Mariam en Aya. Elk hoofdstuk wordt vanuit een van deze drie vrouwen verteld. Zo kom je ook achter de gevoelens en gebruiken van elk van deze vrouwen en merk je dat er een verschuiving plaatsvindt. Aya wil losbreken, haar eigen weg volgen, maar de familie niet voor het hoofd stoten. Een duivels dilemma, waar ze haar eigen weg in vindt.
De Nederlandse buurvrouw, die de familie wel eens een handje helpt met oppassen, vertegenwoordigt voor mij de oprecht nieuwsgierige Nederlander, die graag wil weten hoe het er in Marokkaanse families aan toegaat, maar ook haar eigen gebruiken en eerlijke mening verkondigt.

Door de relatief korte hoofdstukken en de verschillende invalshoeken ontvouwt het verhaal zich stukje bij beetje. Het zorgt er ook voor dat je wilt blijven doorlezen, je wilt weten wat er in het verleden gebeurd is, maar ook hoe de gebeurtenissen in het heden zich zullen ontwikkelen.

Met haar debuut Tot waar we kijken kunnen had Inge van der Krabben me al aangenaam verrast, maar met In je dromen ga jij heeft ze zichzelf wat mij betreft overtroffen. Hopelijk heeft ze haar naam hiermee definitief gevestigd in de Nederlandse literatuur en horen we nog veel meer van haar.

Ik baalde toen ik het boek dichtsloeg, ik had nog zoveel meer willen weten over deze familie, deze vrouwen. Dit boek is wat mij betreft een echte aanrader!
Zoals ik eerder al aankondigde, splits ik mijn oordeel vanaf dit jaar op in verschillende onderdelen:

  • Cover en titel: 5*****
  • Inhoud: 5*****
  • Redactie: 5*****

Recensie: Muhammad Ali – Marc Hendrickx

wp-1471371443321.jpgRecensie: Muhammad Ali – Marc Hendrickx
Uitgeverij: Xander uitgevers

Een biografie over de grootste bokser, wellicht de grootste sporter, aller tijden, daar ben ik wel nieuwsgierig naar. Want wat zet een man ertoe om zijn naam te veranderen, omdat hij overstapt naar een ander geloof? Welke invloed heeft dit geloof op zijn levensinstelling en carrière? Dat intrigeert mij al jaren. Toch heb ik nu, een paar maand na het overlijden van de grote Muhammad Ali, pas de drang om zijn biografie op te pakken.

Samenvatting
Muhammad Ali (1942-2016) werd uitgeroepen tot grootste sportman van de twintigste eeuw. Hij beleefde zijn doorbraak als bokser op achttienjarige leeftijd in Rome, maar zijn impact reikte veel verder dan de ring. Ali gebruikte zijn positie als topatleet om zich te uiten als overtuigd moslim, als strijder voor gelijke rechten en de keuzevrijheid om je pacifistisch op te kunnen stellen in oorlogstijd. Die unieke combinatie liet hem uitgroeien tot een van de grootste iconen van de twintigste eeuw. Maar wat is het echte, volledige verhaal van de greatest of all time?

Over de auteur
Marc Hendrickx houdt niet van half werk… Zijn debuut Elvis A. Presley: Muziek, Mens, Mythe kostte hem zes jaar, Muhammad Ali, voor altijd de grootste drie. Meer non-fictie volgde, waaronder een literair essay over Leonard Cohen, met ‘soundtrack’ van Henk Hofstede (Nits), net als jeugdboeken en theaterstukken. Hij werd vertaald in zes talen en negen landen.

“He took a few cups of love one teaspoon of patience one
tablespoon of generosity and one pint of kindness
Then he mixed it up spread it over the span of a lifetime
and served it to each deserving person he met”

Muhammad Ali

Mijn mening
Muhammad Ali is een prachtige biografie, die niet alleen heel goed weergeeft hoe het leven van Cassius Clay is verlopen, maar die ook een goed tijdsbeeld schetst en tegelijkertijd het verloop van het boksen in de VS, maar ook in Nederland en België beschrijft.

Marc Hendrickx is zeer gedegen te werk gegaan, hij heeft vanuit veel verschillende hoeken informatie verzameld en dat tot een prachtig verhaal gesmeed. Dat hij een Belg is en er dus nogal wat Belgische zinsneden in het boek zitten, is niet eens storend. Het valt op een gegeven moment wel op, maar het hindert het lezen niet.

Hoewel ik totaal niet van boksen houd, heb ik wel een diep respect voor Muhammad Ali, ook al ken ik hem alleen uit de verhalen over zijn rol na zijn bokscarrière. Het intrigeert mij dat hij zich heeft bekeerd tot de islam; ik ben benieuwd waarom iemand de overstap naar een ander geloof maakt. Nu gaat het boek niet heel specifiek in op de redenen, maar wel op de omstandigheden en het denken van Cassius Clay, zowel in zijn jonge jaren, als in zijn latere jaren.

Er is voor mij een wereld open gegaan. Veel verhalen ken je wel van horen zeggen, maar als de context zo goed uitgelegd wordt, begrijp je ook waarom bepaalde dingen gebeurd zijn. Ik vind het heel bewonderenswaardig dat Muhammad Ali altijd bij zijn eigen mening en dus bij zichzelf gebleven is. Ik heb door dit boek eigenlijk nog meer respect voor deze man gekregen!

Ik geef dit verhaal 4 sterren. Het enige minpunt is dat ik er zonder reden eigenlijk best lang over heb gedaan om het uit te lezen, terwijl ik het een prachtverhaal vind. Misschien toch het taalgebruik, de Belgische zinsconstructies? Ik weet het niet, maar het verhaal zelf is zeer zeker de moeite waard!

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw

wp-1457277255920.jpg

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw
Uitgeverij: Lebowski

Uitgeverij Lebowski liet mij De Terugkeerling van Patrick Pouw lezen. De samenvatting sprak mij erg aan, het is een actueel thema. Over de islam, terreurdreiging en Nederlanders die zich inzetten voor de strijd van IS. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit boek voordat ik begon. Benieuwd of dit boek zijn verwachtingen inlost? Lees dan gauw verder….

Samenvatting
Sinds de moord op Van Gogh werkt Mohammed el Amrani (Mo) bij de AIVD, waar hij verantwoordelijk is voor het volgen van radicale moslims. Als hij voor
zijn werk terugkeert naar de wijk waar hij opgroeide, wordt hij geconfronteerd met een onverwerkt verleden. De radicale bekeerling Bilal van Wijk (geboren als Pjotr van Wijk) plant een aanslag die hem tot de nieuwe Mohammed B. moet maken. In De terugkeerling kruisen de wegen van Mo en Bilal zich op onverwachte wijze, want is het niet zo dat het gevaar vaak uit onverdachte hoek komt?


Over de auteur
Patrick Pouw behaalde een MA in Narrative aan de Universiteit van Sheffield. Hij werkte als dagbladverslaggever en als redacteur voor verschillende televisieprogramma’s. In 2008 verscheen zijn boek Salaam! Een jaar onder orthodoxe moslims, dat werd opgenomen in de Canon van de Journalistiek. De terugkeerling is zijn debuutroman.

Mijn mening
Teleurgesteld. Dat is eigenlijk wat blijft hangen nadat ik het boek uit heb. Spanning was wat op de achtergrond, het ging vooral om de denkwijze van de hoofdpersonen. Maar goed, het is dan ook een roman en geen thriller, dus dat had ik kunnen weten.

Het boek heeft een open einde. Ik heb de laatste bladzijden twee keer moeten lezen, omdat er te veel “wat als”-scenario’s werden gepresenteerd, zodat ik niet meer wist wat er nu gebeurde. Blijkt dat we nu nog niet weten wat er dan wel gebeurt…. Jammer, of het moet de bedoeling zijn dat er een tweede deel komt, dan snap ik het open einde beter.

Wat ik vervelend vond, was dat er met zoveel extremen werd gewerkt. Mo, die geen moslim meer is, blijkt zwaar verslaafd aan de drank en is ook nog eens homoseksueel, alles wat in de islam verboden is. Bilal, een Nederlandse jongen, heeft zich bekeerd tot de islam en is meteen extremist, omdat wat in de moskees verteld wordt allemaal te soft zou zijn en het enige geloof de islam zou zijn. Beetje over the top, maar misschien moet dat met zo’n verhaal wel. Ik vond het zelf teveel.

Waar ik me ook aan stoorde, was het taalgebruik. Er komen veel Arabische termen in voor, waarvan ik de betekenis niet ken. Er is geen verklarende woordenlijst of korte uitleg/vertaling in de tekst. Nu kan ik wel gokken wat het betekent, maar het haalt voor mij de vaart uit een verhaal als ik hier teveel over moet nadenken.

Gelukkig vond ik ook veel goed aan het boek: Er wordt veel in de tijd geswitcht, waardoor langzaam maar zeker bepaalde zaken ontrafeld worden en samenkomen.
Zo vond ik het fijn dat Melissa/Bloem een rol speelde in het leven van Mo, dat wordt met flashbacks heel mooi verteld. Ook al blijkt haar leven uiteindelijk heel anders te zijn dan Mo altijd gedacht heeft. Verrassend en verfrissend in dit boek.
Ook de afwisseling van het vertelperspectief vond ik heerlijk. Het ene hoofdstuk wordt vanuit Mo verteld, het andere vanuit Bilal. Zo kun je van beide kanten zien wat er zich allemaal afspeelt en waarom ze de keuzes maken die ze maken.

Mijn eindoordeel is dan ook 3 sterren. Niet goed genoeg om meer te krijgen, maar ook niet zo slecht om minder te verdienen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Patrick Pouw zich als schrijver gaat ontwikkelen: komt er een vervolg? Wordt zijn schrijfstijl beter? Ik hoop het allemaal wel. Een vervolg zou ik waarschijnlijk toch wel weer gaan lezen…