Recensie: In je dromen ga jij – Inge van der Krabben

Recensie: In je dromen ga jij – Inge van der Krabben20190414_211132.jpg
Uitgeverij: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff

Eerder las ik al het debuut van Inge van der Krabben, Tot waar we kijken kunnen. Een prachtig debuut, waar ik behoorlijk van onder de indruk was. Ik keek dan ook erg uit naar haar volgende roman: In je dromen ga jij. Ik mocht dit boek recenseren voor Luitingh-Sijthoff, waarvoor grote dank! Het boek met de bijbehorende boekenlegger lagen al snel in de brievenbus. Spannend… Wat zou Inge van der Krabben ditmaal voor verhaal afgeleverd hebben?

Samenvatting
Op het sterfbed van haar moeder krijgt de veertigjarige Mariam een opdracht die haar leven op zijn kop zet: vind mijn eerstgeboren zoon voor ik sterf, maar houd het geheim. Kan ze voldoen aan de laatste wens van Safia? Overweldigd door vragen en emoties regelt Mariam haar vertrek naar haar geboorteland Marokko. Aya, Mariams dochter, staat op het punt te trouwen. Ze heeft haar ouders ook iets op te biechten, maar is bang om haar hart te volgen. In Marokko leert Mariam een andere kant van Safia, en van zichzelf, kennen. En vindt ze op tijd de verloren broer? 

In je dromen ga jij is een prachtige roman over ongeschreven regels, het durven openbreken van tradities en het toelaten van het onbekende. Van een fijnzinnige schrijver met een goed gevoel voor karakter en sfeer.

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman. In je dromen ga jij is haar tweede roman.

Mijn mening
Mijn eerste indruk: een mooie cover, die tot de verbeelding spreekt en nieuwsgierig maakt, zeker in combinatie met de titel. Goede keuze! De flaptekst maakt mij nog nieuwsgieriger naar het verhaal.

Inge van der Krabben verstaat de kunst van het verhalen vertellen. Ik werd meegezogen in de verhalen van Safia, Mariam en Aya en kreeg zo een bijzonder inkijkje in de levens van drie generaties Marokkaanse vrouwen. Ik heb het me zo vaak afgevraagd: hoe kijkt de generatie die in Nederland is geboren en opgegroeid naar hun Marokkaanse roots, hun cultuur, geloof en gebruiken, en dan met name de vrouwen? En hoe gaat de oudere generatie hiermee om? Natuurlijk weet ik wel dat het niet overal hetzelfde is, dat is in Nederlandse gezinnen ook niet zo, maar daarom is het nog wel heel mooi om te lezen hoe het voor deze vrouwen is. De spagaat waar zij in zitten: aan de ene kant aan de tradities en verwachtingen van de familie willen voldoen, maar aan de andere kant ook je eigen gevoel willen volgen, je eigen keuzes willen maken.

Stukje bij beetje kom je in dit boek achter de geschiedenis van Safia, die van grote invloed is op Mariam en Aya. Elk hoofdstuk wordt vanuit een van deze drie vrouwen verteld. Zo kom je ook achter de gevoelens en gebruiken van elk van deze vrouwen en merk je dat er een verschuiving plaatsvindt. Aya wil losbreken, haar eigen weg volgen, maar de familie niet voor het hoofd stoten. Een duivels dilemma, waar ze haar eigen weg in vindt.
De Nederlandse buurvrouw, die de familie wel eens een handje helpt met oppassen, vertegenwoordigt voor mij de oprecht nieuwsgierige Nederlander, die graag wil weten hoe het er in Marokkaanse families aan toegaat, maar ook haar eigen gebruiken en eerlijke mening verkondigt.

Door de relatief korte hoofdstukken en de verschillende invalshoeken ontvouwt het verhaal zich stukje bij beetje. Het zorgt er ook voor dat je wilt blijven doorlezen, je wilt weten wat er in het verleden gebeurd is, maar ook hoe de gebeurtenissen in het heden zich zullen ontwikkelen.

Met haar debuut Tot waar we kijken kunnen had Inge van der Krabben me al aangenaam verrast, maar met In je dromen ga jij heeft ze zichzelf wat mij betreft overtroffen. Hopelijk heeft ze haar naam hiermee definitief gevestigd in de Nederlandse literatuur en horen we nog veel meer van haar.

Ik baalde toen ik het boek dichtsloeg, ik had nog zoveel meer willen weten over deze familie, deze vrouwen. Dit boek is wat mij betreft een echte aanrader!
Zoals ik eerder al aankondigde, splits ik mijn oordeel vanaf dit jaar op in verschillende onderdelen:

  • Cover en titel: 5*****
  • Inhoud: 5*****
  • Redactie: 5*****

Recensie: Mij niet gezien – Meg Rosoff

wp-1470056048142.jpg

Recensie: Mij niet gezien – Meg Rosoff
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

Voor de 7Days Reading Challenge van Hebban heb ik het boek Mij niet gezien van Meg Rosoff gelezen. Een Young Adult (YA). De eerste reacties die ik lees maken me wat huiverig, maar tegelijk ook erg nieuwsgierig. Het onderwerp trekt me wel aan, maar zal de manier van schrijven dat ook doen?

Samenvatting
In Mij niet gezien gaat het over de 12-jarige Mila. Als geen ander voelt ze mensen feilloos aan en kan ze situaties goed inschatten. Wanneer een goede vriend van haar vader vermist wordt, denkt ze te kunnen helpen door naar aanwijzingen te zoeken. Maar wanneer hij onvindbaar blijft, begint ze hevig aan zichzelf te twijfelen. Heeft ze iets belangrijks over het hoofd gezien?

Over de auteur
Meg Rosoff is geboren in Boston maar verhuisde na haar studie aan Harvard University naar Londen. Ze debuteerde in 2004 met Hoe ik nu leef, een wereldwijde YA-bestseller, waarvan meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht in 36 landen. Voor haar werk ontving ze vele prijzen, waaronder de Guardian Children’s Fiction Prize en de Carnegie Medal.

Mijn mening
Het verhaal is in korte, overzichtelijke hoofdstukken verdeeld. Je beleeft het verhaal door de ogen van Mila. Zelf had ik Mila iets ouder dan 12 gemaakt vanwege haar denken en doen, maar goed, dat is maar een klein detail. De emoties en hersenspinsels van een beginnende puber worden goed uitgewerkt, ik moest geregeld even terugdenken aan mezelf op die leeftijd.

De schrijfstijl is op zich vlot, zoals je bij een YA kunt verwachten. Er is wel één minpunt aan de schrijfstijl: ondanks dat deze vlot is, moet je sommige stukken herlezen, omdat de leestekens bij de dialogen ontbreken. Zo is het dus niet altijd duidelijk wat Mila nu denkt of zegt, of zelfs wíé iets zegt. Dat stoorde mij behoorlijk. Evenals dat ze haar ouders bij de voornaam noemt. Hierdoor was het voor mij niet altijd meteen duidelijk of ze het over haar ouders heeft of over vrienden.

Toch vind ik het verhaal op zich heerlijk. De zoektocht van een puber en haar vader naar een volwassen man met zijn eigen geheimen en verleden. De flirt die ontstaat bij een toevallige ontmoeting. Zo herkenbaar, die tegenstrijdige gedachten die je dan als puber kunt hebben. Maar ook die gedachten over de liefde, relaties en onderlinge verhoudingen. En ook vaak gedachten die beginnen met ‘Wat als…’.

Kortom, een goed verhaal dat redelijk vlot leest. Maar door het ontbreken van de leestekens in de dialogen krijgt het boek van mij slechts 3 sterren. Desondanks toch een aanrader!

Recensie: Weg zonder genade – John Hart

wp-1469552561709.jpg

Recensie: Weg zonder genade – John Hart
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

In juni mocht ik meedoen met de Sterrenthriller-leesclub van Luitingh-Sijthoff. Door de drukte kwam ik er pas eind van de maand aan toe om dit boek te lezen en inmiddels was de lat ook al hoog gelegd: de 4- en 5-sterrenrecensies vlogen over het internet. ‘Dit is een boek dat je niet meer weg kunt leggen en in 1 ruk moet uitlezen.’ Velen vergeleken het boek met eerder werk van hem en ook eerdere boeken zouden geweldig zijn. Tja, dit is mijn eerste kennismaking met John Hart, dus ik wacht het af. Vol spanning begin ik…

Samenvatting
Elizabeth Black is een heldin. Onlangs heeft ze eigenhandig een meisje uit gevangenschap gered, en de twee meedogenloze ontvoerders doodgeschoten. Maar Elizabeth heeft ook donkere geheimen. En als de jongen Gideon met een pistool staat te wachten tot de moordenaar van zijn moeder uit de gevangenis komt, raakt haar leven in een stroomversnelling.

Over de auteur
John Hart (1965) is de enige auteur die in opeenvolgende jaren een Edgar Award won. Eerdere titels als Het ijzeren huis en Onschuld waren wereldwijde bestsellers en er werden al meer dan 2 miljoen van zijn boeken verkocht.

Mijn mening
Weg zonder genade heeft mij niet teleurgesteld. In tegendeel: het heeft mijn verwachtingen zelfs overtroffen! Ik was nogal sceptisch door alle lyrische recensies, de een was nog lovender dan de ander. Maar dat bleek nergens voor nodig. John Hart is een meesterverteller.

Ik heb me er weer over verbaasd hoe gruwelijk de wereld is, hoe verwrongen en bekrompen sommige mensen zijn. Dat mensen in naam van een geloof of juist als een tegenreactie op een geloof bepaalde handelingen doen, ik kan er met de pet niet bij. Voeg daar de rassenhaat van zuidelijk Amerika aan toe en je hebt de explosieve cocktail van dit boek compleet.

John Hart is echt een meesterverteller, vlotte zinnen en niet te lange hoofdstukken met een fantastische spanningsopbouw zorgen ervoor dat je in no time door het boek vliegt. Je blijft doorlezen, omdat je gewoon wil weten hoe het zit.

Wat ontzettend knap, hoe John Hart tot het einde toe spannend weet te houden wie de dader is. Ik heb zelf wel 5 of 6 verdachten voor ogen gehad en toch bleek het diegene elke keer niet te zijn. Pas zo’n 50-75 bladzijden voor het eind kreeg ik een heel sterk vermoeden en dat bleek eindelijk juist te zijn.

Stukje bij beetje wordt er in elk hoofdstuk een beetje meer informatie gegeven over het verleden van Elizabeth, maar ook over het verleden van Adrian Wall, de politieagent die zojuist na 13 jaar gevangenisstraf is vrijgelaten. En natuurlijk niet alleen het verleden, maar ook het heden, want er spelen zich zulke gruwelijke dingen af in dit vrij religieuze stadje met een sterke ‘ons-kent-ons’-mentaliteit, dat hou je niet voor mogelijk.

De personages zijn allemaal stuk voor stuk goed uitgewerkt en wel op zo’n manier, dat ze tot leven lijken te komen. Je gaat je afvragen of iemand nu wel of niet onschuldig is, maar ook waar ze toe in staat zijn. Ik wist echt niet wie nu wel of niet te vertrouwen was, zoveel wendingen nam het verhaal.

Iedereen kent iedereen in het stadje en het blijkt dat sommige mensen een behoorlijke vinger in de pap te hebben, terwijl anderen juist hun marionetten zijn. Misschien ben ik te eigengereid (of braaf), maar ik kan me niet voorstellen dat je je zo laat sturen door een ander, of dat je die ander zoveel macht over jou laat krijgen.

John Hart heeft met Weg zonder genade van mij de volle 5 sterren verdiend. Het gebeurt zelden dat een verhaal tot het eind toe zo spannend en verrassend is. Chapeau! Ik ga zeker meer van John Hart lezen!

 

Recensie: Nooit meer te druk – Tony Crabbe

wp-1462369648307.jpg

Recensie: Nooit meer te druk – Tony Crabbe
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

De ondertitel van dit boek is: een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld. Dat lijkt mij nou ook wel wat! Soms heb ik het idee dat mijn hoofd overuren maakt en maar door blijft draaien, terwijl ik even rust wil. Eens kijken wat dit boek daarin voor mij kan betekenen. Benieuwd of dit boek ook echt kan helpen? Lees dan gauw verder…

Samenvatting
Nooit meer te druk van Tony Crabbe is een helder en praktisch boek dat ons helpt om een van de grote problemen van het moderne leven aan te pakken: we zijn te druk. Wat Marie Kondo doet voor je huis, doet Tony Crabbe voor je hoofd en je leven.

Onze inbox en to-dolijst puilen uit, veel mensen verwachten iets van ons en burn-out is de grootste bedreiging op de werkvloer. Maar Nooit meer te druk is geen timemanagementboek, Tony Crabbe gebruikt nieuw psychologisch onderzoek en biedt heldere strategieën voor een opgeruimd hoofd en leven, met gerichte aandacht op wat je doet.

Over de auteur
Tony Crabbe is (bedrijfs)psycholoog en werkt als consultant voor onder meer Microsoft en Disney. Hij is verbonden aan de Universiteit van Londen en woont met zijn vrouw en drie kinderen in Spanje. Hij schreef dit boek omdat het te druk kreeg in zijn eigen leven.

Mijn mening
Heerlijk, wat fijn om weer eens een ‘zelfhulp’-boek te lezen. Zo af en toe is dat gewoon even nodig, vind ik. En ik heb hier zeker wel wat aan gehad. Het legde de vinger op de pijnlijke plek en liet mij zien wat ik nu eigenlijk zelf allemaal (verkeerd) doe.

Ik ben dus iemand die alles tegelijk wil doen. Je kunt op je vingers natellen dat dat niet werkt. Ik roep dus ook steeds: ik heb het druk. Vanaf nu ga ik dat niet meer doen! (Doe ik het wel, wijs me er dan alsjeblieft op. Overigens één van de tips van Tony Crabbe: zorg ervoor dat iemand je corrigeert als je weer in je oude patroon vervalt, sociale controle helpt je je doelen voor ogen te houden.)

Ik dacht zelf dat ik beter mijn tijd moest indelen. Maar timemanagement schijnt het dus niet te zijn: je moet je bezighouden met aandachtmanagement. Oftewel: prioriteiten stellen en gewoon beginnen met een klus, hoe groot of klein die ook is. Of eigenlijk: begin met de grootste klus, want het is beter om eerst je pot met stenen te vullen, daarna kiezels toe te voegen en als laatste het zand. Andersom gaat niet passen in die pot, dus het werkt ook niet als je eerst alle kleine klussen doet en daarna pas met de grote begint: daar heb je dan simpelweg geen energie en aandacht meer voor.

Fijn om ook direct tips en handvaten te krijgen. Je kunt er direct mee aan de slag! Mijn kleine overwinning voor vandaag: ik heb mijn inbox niet open gehad tijdens mijn werk. Dat geeft onbewust toch veel meer rust, je wordt inderdaad niet afgeleid als er weer een mail binnenkomt.

Naast de inhoud is het uiterlijk van het boek ook belangrijk. Het boek zelf ziet er natuurlijk ook mooi uit: een rustige witte voorkant, maar een drukke gekleurde zijkant. En niet alleen op de rug van het boek, maar ook op de bladranden.
Zeer mooi vormgegeven: korte stukken tekst in duidelijk ingedeelde hoofdstukken met aan het eind altijd een korte samenvatting en soms handige tips om te doen of mee te experimenteren. Enige minpunt voor mij: Het is heel erg gericht op werken in loondienst. Als zelfstandige zijn daarom niet alle tips altijd even praktisch. Mijn oordeel daarom: 4 sterren op de schaal van 5.