Recensie: De meisjes – Emma Cline

wp-1463496353561.jpg

Recensie: De meisjes – Emma Cline
Uitgeverij: Lebowski

Voor Uitgeverij Lebowski mocht ik De meisjes van Emma Cline vooruitlezen. Het verhaal intrigeerde me. Hoe ver gaat een puber om gezien en geliefd te worden? Hoe beïnvloedbaar is iemand? Hoe is het leven in een commune, een soort sekte eigenlijk? Deze vragen drongen zich aan me op toen ik de samenvatting las. Ik was dan ook erg blij dat ik de kans kreeg om dit boek, dat pas half juni verschijnt, te mogen recenseren. Benieuwd naar mijn mening? Lees snel verder en ontdek of deze titel op jouw Nog-Te-Lezen-lijst moet staan of niet…

Samenvatting
Emma Cline voert ons mee naar de explosieve zomer van 1969, naar de zinderend hete straten van Marin County, Californië, in het hoofd van een 14-jarig meisje, de verveelde en zwaarmoedige Evie. Ze staat eenzaam tussen twee pasgescheiden ouders, vol van een wanhopige rusteloosheid, maar vindt steun in de toevallige vriendschap met het oudere en intrigerende meisje Suzanne. Verbijsterd dat er eindelijk iemand is die haar ziet staan, komt Evie al snel terecht in een commune waarvan zeer binnenkort de hele wereld de naam zal weten, en wordt ze verleid door diens waanzinnige leider. Sneller dan ze ooit had kunnen vermoeden wordt ze meegezogen in een wereld vol misdaad en geweld.

Emma Cline’s verhaal over een stuurloos meisje tegen het einde van de roerige jaren ’60 levert een ontzagwekkend, trefzeker onderzoek op naar de werking van macht, hoe angstaanjagend beïnvloedbaar een pubermeisje kan zijn, en hoe ver zo’n meisje zal gaan om gezien en geliefd te worden.

Over de auteur
Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia, en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceerde.

Mijn mening
Eng… Eng in de zin van: ik kan me voorstellen hoe zo’n meisje zich moet voelen. Een puber die ergens bij wil horen, gezien en gehoord wil worden. Hoe makkelijk je dan beïnvloedbaar bent, tot daden aangezet kunt worden, die je nooit voor mogelijk hield. Ik ben blij dat de meesten van ons niet met fouten mensen in aanraking komen, want dan zou de wereld er nog verrotter uitzien volgens mij.

Ik heb grote bewondering voor Emma Cline. Zij is jong, heeft zich helemaal verdiept in sektes en communes en wilde graag een boek schrijven over de rol van de vrouwen (veelal nog meisjes) in deze groepen. Meestal wordt er namelijk geschreven over de charismatische leider. Emma Cline vindt dat we dat verhaal nu wel kennen en schreef daarom over De meisjes. Dit heeft ze naar mijn mening zeer overtuigend gedaan.

Ze heeft de tijdsgeest zeer goed neergezet, de personages goed beschreven en ze heeft een lekker lezende schrijfstijl. Het boek heeft duidelijke hoofdstukken, wordt verteld vanuit Evie op middelbare leeftijd, die terugblikt op haar leven. En dan vooral op de gebeurtenissen in de zomer van 1969. Door de middelbare Evie terug te laten blikken, merk je ook goed wat de gevolgen van die zomer voor haar zijn geweest. De gebeurtenissen en gevoelens hebben invloed gehad op haar verdere leven, ondanks (of misschien wel dankzij) de uitkomst van haar daden. (Nee, ik ga niet verklappen wat Evie wel of niet gedaan heeft… Dat lees je zelf maar.)

Ik had het boek zomaar uit, ik wilde steeds verder lezen, weten wat er nu eigenlijk echt gebeurd is… Ik vond het zelfs zo goed en levensecht beschreven dat ik ben gaan googelen naar de beschreven commune/sekte onder leiding van Russell Hadrick. Tja, dat was een teleurstellende zoektocht, want het blijkt toch echt een op waarheid gebaseerde roman. Ik had het kunnen raden natuurlijk, maar echt, wat kan Emma Cline een realistisch verhaal schrijven zeg!

Mijn oordeel: 4 sterren, want er zaten wat kleine schoonheidsfoutjes in. Soms iets teveel herhaling of te uitgebreid verteld, maar gelukkig niet heel storend. Deze 4 sterren zijn voor dit debuut zeer verdiend! Als je van dit soort verhalen houdt, is het een absolute aanrader en mag je De meisjes niet missen. Al is het alleen maar vanwege de verrassende invalshoek waar Emma Cline voor gekozen heeft.

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw

wp-1457277255920.jpg

Recensie: De terugkeerling – Patrick Pouw
Uitgeverij: Lebowski

Uitgeverij Lebowski liet mij De Terugkeerling van Patrick Pouw lezen. De samenvatting sprak mij erg aan, het is een actueel thema. Over de islam, terreurdreiging en Nederlanders die zich inzetten voor de strijd van IS. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit boek voordat ik begon. Benieuwd of dit boek zijn verwachtingen inlost? Lees dan gauw verder….

Samenvatting
Sinds de moord op Van Gogh werkt Mohammed el Amrani (Mo) bij de AIVD, waar hij verantwoordelijk is voor het volgen van radicale moslims. Als hij voor
zijn werk terugkeert naar de wijk waar hij opgroeide, wordt hij geconfronteerd met een onverwerkt verleden. De radicale bekeerling Bilal van Wijk (geboren als Pjotr van Wijk) plant een aanslag die hem tot de nieuwe Mohammed B. moet maken. In De terugkeerling kruisen de wegen van Mo en Bilal zich op onverwachte wijze, want is het niet zo dat het gevaar vaak uit onverdachte hoek komt?


Over de auteur
Patrick Pouw behaalde een MA in Narrative aan de Universiteit van Sheffield. Hij werkte als dagbladverslaggever en als redacteur voor verschillende televisieprogramma’s. In 2008 verscheen zijn boek Salaam! Een jaar onder orthodoxe moslims, dat werd opgenomen in de Canon van de Journalistiek. De terugkeerling is zijn debuutroman.

Mijn mening
Teleurgesteld. Dat is eigenlijk wat blijft hangen nadat ik het boek uit heb. Spanning was wat op de achtergrond, het ging vooral om de denkwijze van de hoofdpersonen. Maar goed, het is dan ook een roman en geen thriller, dus dat had ik kunnen weten.

Het boek heeft een open einde. Ik heb de laatste bladzijden twee keer moeten lezen, omdat er te veel “wat als”-scenario’s werden gepresenteerd, zodat ik niet meer wist wat er nu gebeurde. Blijkt dat we nu nog niet weten wat er dan wel gebeurt…. Jammer, of het moet de bedoeling zijn dat er een tweede deel komt, dan snap ik het open einde beter.

Wat ik vervelend vond, was dat er met zoveel extremen werd gewerkt. Mo, die geen moslim meer is, blijkt zwaar verslaafd aan de drank en is ook nog eens homoseksueel, alles wat in de islam verboden is. Bilal, een Nederlandse jongen, heeft zich bekeerd tot de islam en is meteen extremist, omdat wat in de moskees verteld wordt allemaal te soft zou zijn en het enige geloof de islam zou zijn. Beetje over the top, maar misschien moet dat met zo’n verhaal wel. Ik vond het zelf teveel.

Waar ik me ook aan stoorde, was het taalgebruik. Er komen veel Arabische termen in voor, waarvan ik de betekenis niet ken. Er is geen verklarende woordenlijst of korte uitleg/vertaling in de tekst. Nu kan ik wel gokken wat het betekent, maar het haalt voor mij de vaart uit een verhaal als ik hier teveel over moet nadenken.

Gelukkig vond ik ook veel goed aan het boek: Er wordt veel in de tijd geswitcht, waardoor langzaam maar zeker bepaalde zaken ontrafeld worden en samenkomen.
Zo vond ik het fijn dat Melissa/Bloem een rol speelde in het leven van Mo, dat wordt met flashbacks heel mooi verteld. Ook al blijkt haar leven uiteindelijk heel anders te zijn dan Mo altijd gedacht heeft. Verrassend en verfrissend in dit boek.
Ook de afwisseling van het vertelperspectief vond ik heerlijk. Het ene hoofdstuk wordt vanuit Mo verteld, het andere vanuit Bilal. Zo kun je van beide kanten zien wat er zich allemaal afspeelt en waarom ze de keuzes maken die ze maken.

Mijn eindoordeel is dan ook 3 sterren. Niet goed genoeg om meer te krijgen, maar ook niet zo slecht om minder te verdienen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Patrick Pouw zich als schrijver gaat ontwikkelen: komt er een vervolg? Wordt zijn schrijfstijl beter? Ik hoop het allemaal wel. Een vervolg zou ik waarschijnlijk toch wel weer gaan lezen…

Recensie: Anna – Niccolò Ammaniti

wp-1452766485467.jpg

Ik doe vandaag, donderdag 14 januari, mee aan het blogbom van Lebowski Publishers over het boek Anna van Niccolò Ammaniti. Het boek met een prachtige cover, die mij nieuwsgierig maakt naar het verhaal. Uiteraard geef ik jullie mijn mening, maar niet voordat ik een korte samenvatting heb gegeven.

Samenvatting
Sicilië is verworden tot een mysterieus en vergeten eiland zonder elektriciteit, waar wilde honden je achtervolgen over lege snelwegen. Een virus heeft alle volwassenen op het eiland uitgeroeid, alleen de jeugd is overgebleven. De 13-jarige Anna en haar acht jaar oude broertje Astor proberen te overleven aan de hand van het notitieboekje van hun moeder. In een desolaat landschap zoeken zij samen met hun hond een weg naar het vasteland, op zoek naar een nieuwe toekomst.
Lees meer op: http://www.lebowskipublishers.nl/boek/Anna-T9077.html

Over de auteur
Niccolò Ammaniti (1966) is de auteur van de bestsellers Ik haal je op, ik neem je mee (meer dan 300.000 exemplaren verkocht in Nederland), Ik ben niet bang (160.000 exemplaren verkocht) en Zo God het wil. Daarnaast schreef hij Het laatste oudejaar van de mensheid, Laat het feest beginnen!, Ik en jij en Een delicaat moment. Zijn werk verschijnt in 44 landen en meerdere van zijn boeken zijn succesvol verfilmd.

Mijn mening

Ik had hoge verwachtingen van dit boek. Ik heb alleen maar jubelende recensies over zijn vorige boeken gelezen en het lijkt alsof deze auteur niets fout kan doen. Omdat ik nog niets gelezen had van Niccolò Ammaniti, vond ik dat dit de perfecte gelegenheid was om te oordelen of hij echt zo geweldig schrijft.

De schrijfstijl is vlot, waardoor het verhaal lekker leest. Het vertelperspectief is prima en komt bijna alleen vanuit Anna in de 3e persoon enkelvoud. Op enkele hoofdstukken na, waar vaak een alwetende verteller aan het woord is. Niccolò Ammaniti heeft een prachtig taalgebruik. Hij beschrijft alles duidelijk, mooi en zintuiglijk. Daar hou ik wel van.

Toch kon het verhaal zelf mij niet boeien. Vooraf vond ik het een interessant gegeven: een eiland dat door de Rode Ziekte volledig ontdaan is van volwassenen. Een desolaat landschap dat door branden geteisterd is. En een meisje dat zoekt naar genezing, om te voorkomen dat ze de Rode Ziekte ook krijgt. Een soort queeste en overlevingstocht dus. Maar de werkelijkheid is dat het verhaal meer sciencefictionachtig aan doet. Het verhaal speelt in de toekomst, in 2020. Het is in mijn ogen een verhaal vol bizarre gebeurtenissen. En dat is helaas niet mijn smaak.

Ik ben misschien te nuchter om in de fantasie van deze schrijver mee te gaan. Het is absoluut geen slecht boek, maar ik hou er niet van. Het nodigt mij niet uit om meer van Niccolò Ammaniti te gaan lezen. Als dit niet zijn beste boek is, laat het mij dan weten, dan waag ik misschien nog een poging, maar als iedereen jubelend is over dit boek, dan zoek ik verder naar een auteur die mij beter kan boeien met zijn verhalen.

Ik hou het op een magere 3 sterren. Waarbij hij van mij veel credits krijgt voor het taalgebruik en de vlotte schrijfstijl, ondanks dat het soms te langdradig is of onnodig uitwijdt.

Recensie: Ma – Hugo Borst

wp-1450365725681.jpg

Recensie: Ma – Hugo Borst
Uitgeverij: Lebowski publishers

Voor Lebowski publishers mocht ik Ma van Hugo Borst recenseren voor mijn boekenblog: Boekenrupsjenooitgenoeg. Omdat ik zelf bezig ga met het schrijven van levensverhalen, wil ik ook meer levensverhalen lezen. Dementie heeft mij altijd al gefascineerd. Het lijkt me verschrikkelijk om te merken dat je geheugen op deze manier aftakelt. Dit is niet alleen moeilijk voor jezelf, maar ook voor de omgeving. Ik was dus ook erg benieuwd hoe Hugo Borst hiermee omgaat. Hij beschrijft het mantelzorgen voor zijn moeder in columns die hij voor dit boek hier en daar aangepast heeft. Wat ik hiervan vond? Lees snel verder!

Samenvatting
Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon.

Fragment
Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. ‘Het is hier verschrikkelijk,’ zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: ‘Je kan beter mijn kop inslaan.’ ‘Dan kom ik in de gevangenis, ma.’ ‘Dat is waar,’ zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook, peinzen. Peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.

Over de auteur
Hugo Borst (Rotterdam, 1962) staat bekend als een kritische man die altijd zegt wat hij denkt, zelfs als hij beter kan zwijgen – iets dat hij gemeen heeft met Louis van Gaal, over wie hij in 2014 de ‘psycho-biografie’ O, Louis schreef. Naast het schrijven van boeken is Hugo is ook columnist voor Algemeen Dagblad en het magazine Esquire. Daarnaast is Borst hoofdredacteur van het literaire voetbaltijdschrift Hard gras.
Toch is Borst niet alleen bekend vanwege zijn pen. Voor de televisie maakte hij een ontroerend, twee uur durend, afscheidsinterview met Marco van Basten en in de poëtische tv-serie Over vaders & zonen ging hij op zoek naar wat mannen toch precies voelen. Bijna tien jaar was hij een episch panellid van het live-programma Studio Voetbal. Elke zondagavond moraliseerde en provoceerde hij erop los. Maar wat hij het liefst doet is schrijven.

Mijn mening
Hoewel ik helemaal niks heb met Hugo Borst, ik vind het eigenlijk maar een vies, irritant ventje, vind ik wel dat hij op fantastische wijze met zijn dementerende moeder omgaat! Hij gaat op punten mee in haar beleving, om haar niet overstuur te maken. Maar hij weet ook wanneer hij eerlijk moet zijn, ook al komt het misschien hard over. Ik vind het wel grappig dat hij over sommige onderwerpen toch nog lichte gêne voelt, ook al horen de poep- en plasperikelen bij dementerende ouderen. Hij weet zijn belevenissen met zijn moeder met de nodige humor te vertellen, wat het onderwerp iets lichter maakt.

Ik vind het een aandoenlijk verhaal, eerlijk en confronterend. Wat ik bijzonder vind, is dat we door middel van een aantal foto’s ook een beeld krijgen van Ma Borst. Op de foto’s kun je ook zien hoe ze achteruit gaat: de wezenloze uitdrukking die ze op de laatste foto’s heeft zijn treffend. Het lijkt mij vreselijk om te weten dat je dementeert. Vooral voor Ma moet dit verschrikkelijk zijn: zij heeft gezien hoe haar zussen, broer en vader door Alzheimer langzaamaan hun grip op de werkelijkheid verloren. Ze weet dus wat haar te wachten staat, ook al zal zij zich er op een bepaald punt niet meer bewust van zijn.

Ik geef Ma dan ook 5 sterren: de combinatie van humor, eerlijkheid en de triestheid van het verhaal zijn erg goed. Doordat het boek in een soort columnvorm is geschreven lees je er snel doorheen. Wat mij betreft een echte aanrader!