Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus

Blogtour: Ik leef in een wereld die ik niet ken – Marjolijn Markus cover-ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik meedoen aan de blogtour van Ik leef in een wereld die ik niet ken van Marjolijn Markus. Vroeg of laat krijgt iedereen wel eens, direct of indirect, te maken met dementie. Ik ben dan ook erg nieuwsgierig naar hoe de directe familie het ervaart als een dierbare Alzheimer krijgt.

Samenvatting
Koos Markus is een vitale, intelligente man die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Opeens doet hij zijn auto weg, vergeet hij afspraken, weet hij handig gebeurtenissen te omzeilen of vergissingen te camoufleren en stopt hij van het ene op het andere moment met zijn zaak. Koos heeft Alzheimer. Zijn dochter Marjolijn is verpleegkundige en wordt nu zijn mantelzorger. Zij neemt de lezer mee in een wereld die al lang niet meer de zijne is, waardoor ze zowel moeilijke als mooie momenten met haar vader meemaakt.

Door de Ziekte van Alzheimer werden de rollen omgedraaid: daar waar de vader zijn dochter vroeger met veel liefde bij de hand nam, deed zij dit de laatste jaren van zijn leven bij hem.

Over de auteur
marjolijn_markus_zw-w27Marjolijn de Jong-Markus (1961) werkte 25 jaar in de gezondheidszorg. Toen zij haar werk in de verpleging moest opgeven stond haar wereld op zijn kop. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich vol passie toe op de zorg voor hem en hield ze via een langdurige mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Deze eerste notities vormden het idee voor dit boek dat ze wilde schrijven als eerbetoon aan haar vader. Niettemin werd het daarnaast ook een boek dat veel inzicht biedt in de ontwikkeling van dementie in het algemeen en hoe je als familie en vrienden met het veranderende gedrag van een dierbare persoon kunt omgaan. Daarmee richt de auteur bovendien onbewust een schijnwerper op de mantelzorg als onmisbare schakel tussen patiënt en het medisch circuit.

Mijn mening
Zoals verwacht, was dit een heftig verhaal, met mooie, maar ook schrijnende anekdotes. Mijn pake (Fries voor opa) was ook dement, ik heb hem bijna niet anders gekend. Ik herken dan ook veel in het verhaal van Marjolijn. Ik begrijp de worstelingen waar Marjolijn mee zit: Zie ik het wel goed? Is het echt zo erg? Overdrijf ik niet? Het valt best wel mee, hij is nog best helder, toch? In mijn ogen is die eerste fase het moeilijkst voor iedereen. De omstanders twijfelen of hij niet gewoon wat vergeetachtig is, omdat iedereen wel eens iets vergeet. Maar ook voor degene zelf is het moeilijk: je raakt je houvast kwijt, vergeet steeds vaker iets waar je nooit eerder last van had.

Marjolijn heeft dit verhaal dan ook erg mooi verteld. Simpel, rauw en confronterend, maar dat is ook precies zoals het is. Met respect voor iedereen die betrokken is, schrijft ze haar ervaring van zich af. Ze legt de vinger op de zere plek, door bijvoorbeeld een situatie in het ziekenhuis te beschrijven. Dat zelfs het personeel in een ziekenhuis niet weet om te gaan met dementerenden is best schokkend. Toch moeten we ons ook realiseren dat omgang met dementie eigenlijk een specialisatie is. Maar gezien de vergrijzing, denk ik toch dat iedere zorgspecialist, van verzorgende tot arts, deze specialisatie zou moeten volgen.

Ik kan er nog heel over zeggen, maar ik wil niet teveel verraden over de inhoud van het boek. Hoe voorspelbaar het misschien ook is voor mensen die met dementie te maken hebben (gehad). Marjolijn heeft haar verhaal goed en indringend verteld. Ze heeft ons een prachtig inkijkje in haar eigen leven en dat van Koos gegeven, maar ook in dat van (familie van) dementerenden in het algemeen. Een ontroerend, pijnlijk, maar tegelijk ook prachtig persoonlijk verhaal. Daarom krijgt Ik leef in een wereld die ik niet ken 4**** van mij.

Advertenties

Recensie: Ma – Hugo Borst

wp-1450365725681.jpg

Recensie: Ma – Hugo Borst
Uitgeverij: Lebowski publishers

Voor Lebowski publishers mocht ik Ma van Hugo Borst recenseren voor mijn boekenblog: Boekenrupsjenooitgenoeg. Omdat ik zelf bezig ga met het schrijven van levensverhalen, wil ik ook meer levensverhalen lezen. Dementie heeft mij altijd al gefascineerd. Het lijkt me verschrikkelijk om te merken dat je geheugen op deze manier aftakelt. Dit is niet alleen moeilijk voor jezelf, maar ook voor de omgeving. Ik was dus ook erg benieuwd hoe Hugo Borst hiermee omgaat. Hij beschrijft het mantelzorgen voor zijn moeder in columns die hij voor dit boek hier en daar aangepast heeft. Wat ik hiervan vond? Lees snel verder!

Samenvatting
Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon.

Fragment
Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. ‘Het is hier verschrikkelijk,’ zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: ‘Je kan beter mijn kop inslaan.’ ‘Dan kom ik in de gevangenis, ma.’ ‘Dat is waar,’ zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook, peinzen. Peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.

Over de auteur
Hugo Borst (Rotterdam, 1962) staat bekend als een kritische man die altijd zegt wat hij denkt, zelfs als hij beter kan zwijgen – iets dat hij gemeen heeft met Louis van Gaal, over wie hij in 2014 de ‘psycho-biografie’ O, Louis schreef. Naast het schrijven van boeken is Hugo is ook columnist voor Algemeen Dagblad en het magazine Esquire. Daarnaast is Borst hoofdredacteur van het literaire voetbaltijdschrift Hard gras.
Toch is Borst niet alleen bekend vanwege zijn pen. Voor de televisie maakte hij een ontroerend, twee uur durend, afscheidsinterview met Marco van Basten en in de poëtische tv-serie Over vaders & zonen ging hij op zoek naar wat mannen toch precies voelen. Bijna tien jaar was hij een episch panellid van het live-programma Studio Voetbal. Elke zondagavond moraliseerde en provoceerde hij erop los. Maar wat hij het liefst doet is schrijven.

Mijn mening
Hoewel ik helemaal niks heb met Hugo Borst, ik vind het eigenlijk maar een vies, irritant ventje, vind ik wel dat hij op fantastische wijze met zijn dementerende moeder omgaat! Hij gaat op punten mee in haar beleving, om haar niet overstuur te maken. Maar hij weet ook wanneer hij eerlijk moet zijn, ook al komt het misschien hard over. Ik vind het wel grappig dat hij over sommige onderwerpen toch nog lichte gêne voelt, ook al horen de poep- en plasperikelen bij dementerende ouderen. Hij weet zijn belevenissen met zijn moeder met de nodige humor te vertellen, wat het onderwerp iets lichter maakt.

Ik vind het een aandoenlijk verhaal, eerlijk en confronterend. Wat ik bijzonder vind, is dat we door middel van een aantal foto’s ook een beeld krijgen van Ma Borst. Op de foto’s kun je ook zien hoe ze achteruit gaat: de wezenloze uitdrukking die ze op de laatste foto’s heeft zijn treffend. Het lijkt mij vreselijk om te weten dat je dementeert. Vooral voor Ma moet dit verschrikkelijk zijn: zij heeft gezien hoe haar zussen, broer en vader door Alzheimer langzaamaan hun grip op de werkelijkheid verloren. Ze weet dus wat haar te wachten staat, ook al zal zij zich er op een bepaald punt niet meer bewust van zijn.

Ik geef Ma dan ook 5 sterren: de combinatie van humor, eerlijkheid en de triestheid van het verhaal zijn erg goed. Doordat het boek in een soort columnvorm is geschreven lees je er snel doorheen. Wat mij betreft een echte aanrader!