Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | BrainbooksCover Hallo Lieverd

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik het boek Hallo Lieverd van Kim van Schie recenseren. Dat doe ik graag, omdat ik benieuwd ben naar het verhaal en de procedures rond een adoptie. Maar tegelijk ben ik ook sceptisch: zou het niet zo’n emotioneel jankverhaal gaan worden? Of juist het tegenovergestelde: een kil en afstandelijk verslag en een opsomming van gebeurtenissen? Vol goede moed sla ik het boek open…

Samenvatting
Hallo lieverd is een spannend, vertederend en waargebeurd verhaal over hoe een jonge vrouw zich staande probeert te houden tijdens een heftige adoptieprocedure in Nigeria.

Overvallen door angst, corruptie en ziekte probeert ze met een dosis humor het plotselinge moederschap het hoofd te bieden. Daarbij leert ze waardevolle levenslessen over het loslaten van perfectie en controle.

Dankzij volledige openheid van de auteur over de strijd met zichzelf is dit verhaal een inspiratie voor anderen, ook buiten de wereld van adoptie en moederschap. Kwetsbaar, rauw en eerlijk.

Over de auteur
Kim van Schie is journalist en een enthousiaste, gedreven en creatieve verhalenverteller. Als kind kroop ze daarvoor het liefst achter een ouderwetse typemachine. Later gebruikte ze vooral de microfoon en camera om verhalen op te tekenen als journalist. Inmiddels is ze eigenaar van haar eigen bedrijf Storyline Media en heeft ze ook de pen weer opgepakt. Als tekstschrijver en maker van online video’s vertelt ze nu ook de verhalen van allerlei organisaties en bedrijven. Maar haar eerste boek gaat over haar eigen persoonlijke verhaal: de adoptie van haar dochter Pauline.

Mijn mening
Diep onder de indruk. Ik wist wel dat een adoptieprocedure een lang en moeizaam traject is. Maar dat het psychisch zoveel impact heeft, had ik nooit kunnen bedenken. Ik heb zelf kinderen, maar blijkbaar groei je er in die 9 maanden zwangerschap naartoe om moeder te zijn en je ontmoet je kind direct na de geboorte. Met zo’n adoptietraject is het zo onvoorspelbaar of en wanneer je moeder gaat worden. En als je dan eindelijk dat telefoontje krijgt, ben je ‘ineens’ moeder, nog zonder dat je je kind ontmoet hebt. Bizar lijkt me dat.

Wat een bewondering heb ik voor Kim, die haar levensles in loslaten van controle en perfectie wel op een heel extreme manier heeft geleerd. Zij en haar man hebben zoveel te verduren gehad, ze hebben zoveel geduld en doorzettingsvermogen, petje af. Ik heb soms met verbazing gelezen hoe het er in Nigeria aan toe gaat met de procedures. Hoe corrupt het land is, maar ook erg bureaucratisch. Maar ik heb ook gelachen, om de herkenbare strubbelingen met een peuter en de ogenschijnlijke normale dingen voor ons, die in Nigeria zo anders zijn. De verbazing van Kim en haar man hierover, maar ook hun nuchtere manier om hiermee om te gaan.

En wat ontroerend hoe Pauline reageert op haar nieuwe ouders. Hoe snel ze ‘gewend’ is aan de nieuwe situatie en dat ze vooral haar nieuwe moeder geen moment uit het oog verliest. Hoe moeilijk die omschakeling daarna is van fulltime aandacht in het bloedhete Nigeria naar minder aandacht (vanwege werk van de ouders) in ons koude kikkerlandje.

Er komt nogal wat kijken bij adoptie. Daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Dit boek is dan ook echt een eyeopener en wat mij betreft een must read voor mensen met een adoptiewens. Kim, bedankt voor dit intieme kijkje in jouw leven en jouw beleving van deze procedure. Je dochter kan trots op je zijn dat je dit (ook voor haar) hebt vastgelegd! Je hebt mijn 5***** dik verdiend!

 

Recensie: Nooit meer te druk – Tony Crabbe

wp-1462369648307.jpg

Recensie: Nooit meer te druk – Tony Crabbe
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

De ondertitel van dit boek is: een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld. Dat lijkt mij nou ook wel wat! Soms heb ik het idee dat mijn hoofd overuren maakt en maar door blijft draaien, terwijl ik even rust wil. Eens kijken wat dit boek daarin voor mij kan betekenen. Benieuwd of dit boek ook echt kan helpen? Lees dan gauw verder…

Samenvatting
Nooit meer te druk van Tony Crabbe is een helder en praktisch boek dat ons helpt om een van de grote problemen van het moderne leven aan te pakken: we zijn te druk. Wat Marie Kondo doet voor je huis, doet Tony Crabbe voor je hoofd en je leven.

Onze inbox en to-dolijst puilen uit, veel mensen verwachten iets van ons en burn-out is de grootste bedreiging op de werkvloer. Maar Nooit meer te druk is geen timemanagementboek, Tony Crabbe gebruikt nieuw psychologisch onderzoek en biedt heldere strategieën voor een opgeruimd hoofd en leven, met gerichte aandacht op wat je doet.

Over de auteur
Tony Crabbe is (bedrijfs)psycholoog en werkt als consultant voor onder meer Microsoft en Disney. Hij is verbonden aan de Universiteit van Londen en woont met zijn vrouw en drie kinderen in Spanje. Hij schreef dit boek omdat het te druk kreeg in zijn eigen leven.

Mijn mening
Heerlijk, wat fijn om weer eens een ‘zelfhulp’-boek te lezen. Zo af en toe is dat gewoon even nodig, vind ik. En ik heb hier zeker wel wat aan gehad. Het legde de vinger op de pijnlijke plek en liet mij zien wat ik nu eigenlijk zelf allemaal (verkeerd) doe.

Ik ben dus iemand die alles tegelijk wil doen. Je kunt op je vingers natellen dat dat niet werkt. Ik roep dus ook steeds: ik heb het druk. Vanaf nu ga ik dat niet meer doen! (Doe ik het wel, wijs me er dan alsjeblieft op. Overigens één van de tips van Tony Crabbe: zorg ervoor dat iemand je corrigeert als je weer in je oude patroon vervalt, sociale controle helpt je je doelen voor ogen te houden.)

Ik dacht zelf dat ik beter mijn tijd moest indelen. Maar timemanagement schijnt het dus niet te zijn: je moet je bezighouden met aandachtmanagement. Oftewel: prioriteiten stellen en gewoon beginnen met een klus, hoe groot of klein die ook is. Of eigenlijk: begin met de grootste klus, want het is beter om eerst je pot met stenen te vullen, daarna kiezels toe te voegen en als laatste het zand. Andersom gaat niet passen in die pot, dus het werkt ook niet als je eerst alle kleine klussen doet en daarna pas met de grote begint: daar heb je dan simpelweg geen energie en aandacht meer voor.

Fijn om ook direct tips en handvaten te krijgen. Je kunt er direct mee aan de slag! Mijn kleine overwinning voor vandaag: ik heb mijn inbox niet open gehad tijdens mijn werk. Dat geeft onbewust toch veel meer rust, je wordt inderdaad niet afgeleid als er weer een mail binnenkomt.

Naast de inhoud is het uiterlijk van het boek ook belangrijk. Het boek zelf ziet er natuurlijk ook mooi uit: een rustige witte voorkant, maar een drukke gekleurde zijkant. En niet alleen op de rug van het boek, maar ook op de bladranden.
Zeer mooi vormgegeven: korte stukken tekst in duidelijk ingedeelde hoofdstukken met aan het eind altijd een korte samenvatting en soms handige tips om te doen of mee te experimenteren. Enige minpunt voor mij: Het is heel erg gericht op werken in loondienst. Als zelfstandige zijn daarom niet alle tips altijd even praktisch. Mijn oordeel daarom: 4 sterren op de schaal van 5.

Recensie: Een man van goede hoop – Jonny Steinberg

wp-1454920861221.jpg

Voor uitgeverij Atlas Contact mocht ik een non-fictie verhaal recenseren. Het is niet het genre waar ik veel van lees, maar zo af en toe pak ik toch een waargebeurd verhaal. En dan blijken er ook nog wel eens pareltjes tussen te zitten. Of dat ook zo is met dit boek? Lees gauw verder en ontdek wat ik van Een man van goede hoop vind!

Samenvatting
Als de Somalische Asad Abdullahi acht jaar oud is, wordt zijn moeder voor zijn ogen doodgeschoten door rebellen. Negentien jaar later woont hij in Blikkiesdorp, de meest beruchte township van Kaapstad. Daar vertelt hij zijn aangrijpende verhaal aan schrijver Jonny Steinberg, gezeten op de bijrijdersstoel van diens auto. Asad zwerft door zuidoostelijk Afrika, overgeleverd aan de gunsten van verre familie en grillige vreemden. Lang is eenzaamheid zijn enige zekerheid – en toch blijft hij onvermoeibaar zoeken naar zijn kans op een beter leven. Dat brengt hem naar Zuid-Afrika, dat echter niet alleen rijker, maar ook gewelddadiger en xenofober is dan hij zich had kunnen voorstellen. Steinberg schrijft niet alleen het levensverhaal van Asad op, maar ook zijn eigen pogingen om de persoon die naast hem zit te begrijpen. Ook legt hij een duistere kant van hedendaags Zuid-Afrika bloot. Maar Een man van Goede Hoop laat vooral een intens menselijke strijd zien: het vallen en opstaan van een man met de onverzettelijke wil om iets van het leven te maken.

Over de auteur
Jonny Steinberg is een van de meest succesvolle Zuid-Afrikaanse non-fictieauteurs. Van zijn hand verschenen onder andere Three Letter Plague,dat door The Washington Post werd uitgeroepen tot ‘Book of the Year’, Midlands en The Number, beide bekroond met de Alan Paton Award, de belangrijkste non-fictieprijs van Zuid-Afrika. Ook doceert Steinberg African studies en crimonologie aan de universiteit van Oxford.

Mijn mening
Ik ben er nog stil van. Wat een indrukwekkend verhaal. Ik had me er wel op voorbereid dat het een heftig verhaal zou worden, maar ik had niet gedacht dat iemand, die zoveel meemaakt, zoveel te verduren krijgt, nog zoveel hoop houdt. Waarschijnlijk is dat de kracht die Asad op de been houdt, maar petje af, wat een doorzettingsvermogen, kracht en vooral veel goede hoop! De titel had niet beter gekozen kunnen zijn. En dan maakt het me niet uit of alles waar is wat Asad vertelt. De schrijver zegt het zelf al: als hij op een ander moment dezelfde vraag zou stellen, krijgt hij waarschijnlijk een (iets) ander antwoord. Dat geeft ook weer aan hoe flexibel Asad is, hoe goed hij zich weet aan te passen aan de omstandigheden.

En dan te bedenken dat dit het verhaal van zoveel vluchtelingen is. In wat voor wrede, soms ook rare wereld leven we? Het humane is er wel vanaf. Waarom haten mensen elkaar zo, alleen maar omdat ze van een andere clan zijn, of uit een ander land komen? Waar ik me vooral over heb verbaasd is de hele situatie in Zuid-Afrika. Na het apartheidsregime zou je toch denken dat de bevolking dat nooit meer zou willen. Maar nu zijn het juist de zwarte Zuid-Afrikanen die zich tegen elke andere zwarte buitenlander keren. Hoe krom is deze mentaliteit? Wat jou is aangedaan, dat wil je toch niet een ander aandoen? En dan die corruptie. Als zwarte buitenlander ben je in Zuid-Afrika nog minder waard dan een rat lijkt het wel. Schokkend.

Wat ik ook schokkend vind is dat er zo weinig over de situatie in Zuid-Afrika in de media komt. Alsof het niet belangrijk is wat mensen elkaar daar aandoen. Ik snap best dat er zoveel andere landen zijn waar het ook zo onrustig en gevaarlijk is, maar zelfs rond het WK Voetbal in 2010 heb ik niet veel over de onlusten gehoord zoals beschreven in dit boek.

Ik ben blij dat ik dit boek heb gelezen. Het geeft een kijkje in het leven van een vluchteling. Het maakt hen ook een mens van vlees en bloed. Asad is ook een vader, een echtgenoot, een werknemer, maar bovenal een man die zich staande probeert te houden. Ik kan dan ook niet anders dan dit indrukwekkende verhaal met 5 sterren belonen. Dit verhaal zal me nog wel een tijdje achtervolgen.