Blogdip… en nu?

Je hebt het waarschijnlijk al gemerkt, maar ik zit in een blogdip… Ik lees veel, heel veel en ik werk, ook veel. Maar mijn eigen blog bijwerken wil op de een of andere manier even niet. Daar hoop ik natuurlijk snel verandering in te brengen. Zo kun je deze week de eerste recensie in tijden gaan lezen. En dat is niet de minste: Ctrl Alt Delete van Tamara Haagmans die op 13 juni uitkomt!

Hoogtepunt
Gelukkig ben ik op de achtergrond nog veel met boeken bezig, ook voor mijn werk! Zo heb ik voor Uitgeverij Ellessy een tweetal manuscripten van eindcontrole mogen voorzien en ben ik met nog met de controle van twee nieuwe manuscripten bezig. Voor mij een echt hoogtepunt, omdat ik al zo lang boeken wil corrigeren/redigeren. Eindelijk dring ik een beetje door in de uitgeefwereld, want ook voor Tinteling Romance heb ik al eens een verhaal gecorrigeerd. Het is zulk dankbaar werk!

Boekevent Get inspired by books
In april heb ik samen met schrijfster Anneke Kleine Staarman een boekevent georganiseerd in Rotterdam: Get inspired by books. Dat is ook echt wat er gebeurde die middag: we werden stuk voor stuk geïnspireerd door onze sprekers. Het stookt mijn waakvlammetje ook weer wat op. Want stiekem zou ik zelf ook wel een boek willen schrijven. Maar ja, dan moet je wel gaan schrijven natuurlijk! Een topmiddag die bij mij zorgde voor een schop onder mijn kont. Nu de uitvoering nog…

Hebban Blogoverzicht 2018
Nog zo’n leuk hoogtepunt: mijn blog staat in het Hebban Blogoverzicht 2018! Er zijn wat verbeterpuntjes aangegeven, maar overall een positief oordeel. En dat maakt mij trots en zorgt ervoor dat ik weer wat nieuw leven in Boekenrupsjenooitgenoeg wil blazen. De plannen ga ik de komende tijd voor mezelf uitwerken en intussen plaats ik met wat meer regelmaat een recensie.

Pareltjes
Ik heb de afgelopen periode echt weer een paar pareltjes gelezen. Eén daarvan is Ctrl Alt Delete, een Young Adult waarvan de recensie deze week dus nog volgt. Verder kan ik Geluk bij een ongeluk van Wendy Brokers echt aanraden! Een heerlijk feelgood roman. Daar zal ik binnenkort ook maar eens een recensie aan wijden.

Verder heb ik De moord op Harriet Krohn van Karin Fossum gelezen, een prachtige psychologische thriller. En de debuutthriller van de Noorse boekblogger Geir Tangen: Het meesterwerk. Ik voel het alweer borrelen, dus ik hoop dat dit toch echt het einde van mijn blogdip betekent! Tot snel!

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst Cover - Sara en Liv - Suzan Hilhorst
Uitgeverij: Hollands Diep uitgevers

Zoals wel vaker, krijg ik een nieuwsbrief met de aankondiging van een nieuw boek. Een persoonlijk verhaal over een moeder die haar 2 dochters verliest. Verschrikkelijk… Wil ik dat wel lezen? Ja, ik ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe je dit als moeder beleeft en vooral: hoe je dit verlies te boven komt en je staande weet te houden. Ik meld me daarom aan als recensente. Al gauw valt het boek bij mij op de mat en begin ik te lezen…

Samenvatting
‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal. Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Over de auteur
Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Haar dochtertjes Sara en Liv overleden beiden aan een nog onbekende stofwisselingsziekte. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde: schrijven. Sara en Liv is haar debuut. Inmiddels werkt ze aan een tweede roman.

Mijn mening
Onvoorstelbaar heftig… Maar wat heeft Suzan dit immense verlies prachtig verwoord. Een verhaal dat tot tranen roert, onder je huid kruipt en je nog dagen achtervolgt. En dan heb ik het niet alleen over dat verschrikkelijke, heftige verlies van 2 prachtige meisjes, maar ook over de drang om weer op te krabbelen en verder te gaan. Weer te gaan leven, niet alleen maar stil te staan bij dit verlies.

Wat ik erg bijzonder vind, is het wisselende vertelperspectief: grote delen worden vanuit Suzan zelf verteld, maar er zijn ook grote stukken die we vanuit Sara voorgeschoteld krijgen. Zo ontstaat een heel bijzonder beeld van een gezin dat te maken krijgt met een van de verschrikkelijkste dingen in het leven: de dood van je kind. In dit geval zelfs 2 kinderen. Op sommige punten werd ik nog even in verwarring gebracht: werd het verhaal nu vanuit Sara of vanuit Liv verteld? Een check leerde mij dat alleen het perspectief van Suzan zelf en Sara gebruikt waren. Het stoorde mij dusdanig, dat ik niet voor een volledige score kan gaan.

Een rollercoaster van emoties, zo kun je dit boek goed samenvatten. Een boek met een lach en een traan. Van verdriet, maar ook van ontroering. Ik heb bewondering voor Suzan en haar gezin. De kracht die zij hebben om hier samen doorheen te komen. En vergeet ook Nils niet, hun zoontje. In het dankwoord noemt ze hem ook.

Humberto Tan haalt dit fragment ook aan in zijn programma RTL Late Night. Nils stelde zijn moeder namelijk de vraag: “Ga je ook een boek over mij schrijven?” Suzan geeft een prachtig antwoord aan haar zoon: “Deze vraag raakte me en hier heb ik lang over nagedacht. Ik moet je teleurstellen, maar wel met een goede reden. Jij hebt namelijk, anders dan je zusjes, zelf de mogelijkheid gekregen auteur te zijn van je eigen verhaal. Je leeft Nils. En hoe. Laat dat leven je pen zijn.”

Met deze optimistische, levenskrachtige noot wil ik afsluiten. Een ruime 4**** heeft Suzan verdient met dit heftige, mooie, ontroerende, trieste verhaal. Een klein puntje aftrek dus, zoals al eerder genoemd. Het maakt het verhaal inhoudelijk niet minder mooi en heftig.

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie

Recensie: Hallo Lieverd – Kim van Schie
Uitgeverij: Uitgeverij De Brouwerij | BrainbooksCover Hallo Lieverd

Voor Uitgeverij De Brouwerij | Brainbooks mag ik het boek Hallo Lieverd van Kim van Schie recenseren. Dat doe ik graag, omdat ik benieuwd ben naar het verhaal en de procedures rond een adoptie. Maar tegelijk ben ik ook sceptisch: zou het niet zo’n emotioneel jankverhaal gaan worden? Of juist het tegenovergestelde: een kil en afstandelijk verslag en een opsomming van gebeurtenissen? Vol goede moed sla ik het boek open…

Samenvatting
Hallo lieverd is een spannend, vertederend en waargebeurd verhaal over hoe een jonge vrouw zich staande probeert te houden tijdens een heftige adoptieprocedure in Nigeria.

Overvallen door angst, corruptie en ziekte probeert ze met een dosis humor het plotselinge moederschap het hoofd te bieden. Daarbij leert ze waardevolle levenslessen over het loslaten van perfectie en controle.

Dankzij volledige openheid van de auteur over de strijd met zichzelf is dit verhaal een inspiratie voor anderen, ook buiten de wereld van adoptie en moederschap. Kwetsbaar, rauw en eerlijk.

Over de auteur
Kim van Schie is journalist en een enthousiaste, gedreven en creatieve verhalenverteller. Als kind kroop ze daarvoor het liefst achter een ouderwetse typemachine. Later gebruikte ze vooral de microfoon en camera om verhalen op te tekenen als journalist. Inmiddels is ze eigenaar van haar eigen bedrijf Storyline Media en heeft ze ook de pen weer opgepakt. Als tekstschrijver en maker van online video’s vertelt ze nu ook de verhalen van allerlei organisaties en bedrijven. Maar haar eerste boek gaat over haar eigen persoonlijke verhaal: de adoptie van haar dochter Pauline.

Mijn mening
Diep onder de indruk. Ik wist wel dat een adoptieprocedure een lang en moeizaam traject is. Maar dat het psychisch zoveel impact heeft, had ik nooit kunnen bedenken. Ik heb zelf kinderen, maar blijkbaar groei je er in die 9 maanden zwangerschap naartoe om moeder te zijn en je ontmoet je kind direct na de geboorte. Met zo’n adoptietraject is het zo onvoorspelbaar of en wanneer je moeder gaat worden. En als je dan eindelijk dat telefoontje krijgt, ben je ‘ineens’ moeder, nog zonder dat je je kind ontmoet hebt. Bizar lijkt me dat.

Wat een bewondering heb ik voor Kim, die haar levensles in loslaten van controle en perfectie wel op een heel extreme manier heeft geleerd. Zij en haar man hebben zoveel te verduren gehad, ze hebben zoveel geduld en doorzettingsvermogen, petje af. Ik heb soms met verbazing gelezen hoe het er in Nigeria aan toe gaat met de procedures. Hoe corrupt het land is, maar ook erg bureaucratisch. Maar ik heb ook gelachen, om de herkenbare strubbelingen met een peuter en de ogenschijnlijke normale dingen voor ons, die in Nigeria zo anders zijn. De verbazing van Kim en haar man hierover, maar ook hun nuchtere manier om hiermee om te gaan.

En wat ontroerend hoe Pauline reageert op haar nieuwe ouders. Hoe snel ze ‘gewend’ is aan de nieuwe situatie en dat ze vooral haar nieuwe moeder geen moment uit het oog verliest. Hoe moeilijk die omschakeling daarna is van fulltime aandacht in het bloedhete Nigeria naar minder aandacht (vanwege werk van de ouders) in ons koude kikkerlandje.

Er komt nogal wat kijken bij adoptie. Daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Dit boek is dan ook echt een eyeopener en wat mij betreft een must read voor mensen met een adoptiewens. Kim, bedankt voor dit intieme kijkje in jouw leven en jouw beleving van deze procedure. Je dochter kan trots op je zijn dat je dit (ook voor haar) hebt vastgelegd! Je hebt mijn 5***** dik verdiend!

 

Recensie: Halverwege Mijn Camino naar Santiago – Bianca Groenewegen

Recensie: Halverwege Mijn Camino naar Santiago – Bianca Groenewegen wp-1483102314612.jpg
Uitgeverij: Boekscout.nl

Het is voor mij spannend om dit boek te recenseren: het is namelijk geschreven door mijn zeer gewaardeerde collega-schrijver en eindredacteur Bianca Groenewegen. Ik weet van haar dat ze elk jaar een week gaat wandelen naar Santiago en dat dit boek over de eerste helft gaat. Ik ben benieuwd, ik heb diep respect voor haar dat ze dit doet, want ze is ook nog echtgenote en moeder van twee jongens. Snel beginnen dus!

Samenvatting
Halverwege is een persoonlijk reisverslag over de wandeltocht van Bianca Groenewegen naar Santiago de Compostela (Spanje). Deze Camino Frances deed meer met haar dan zij kon vermoeden. Bianca neemt je mee op het eerste deel van haar reis door Frankrijk en Spanje, maar geeft ook een kijkje in haar persoonlijke ontwikkeling, die is ingezet op weg naar Santiago. Tijdens haar wandeltocht schrijft ze diverse blogs en maakt ze foto’s van bijzondere plekken. Hiermee is Halverwege een ware inspiratie voor mensen die deze tocht ook op hun bucketlist hebben staan.

Over de auteur
Bianca Groenewegen woont in Haarlem, is getrouwd en moeder van twee jongens. Ze is tekstschrijver, gezins- en kindercoach en sinds 2012 ook pelgrim. Elk jaar geeft ze zichzelf een reis naar Noord-Spanje cadeau. Een week met zichzelf op de Camino is een tijd van opladen en een reis naar binnen. Het geeft haar zoveel inzichten en inspiratie dat de effecten daarvan nog lang merkbaar zijn. “Het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven!”

Mijn mening
Pfoe…. Ik krijg zelf zin om een pelgrimstocht te gaan wandelen. En dat terwijl ik totaal niet sportief ben aangelegd! Zo enthousiast beschrijft Bianca haar (reis)ervaringen en de leuke, maar ook de minder leuke situaties die ze tegenkomt. En het verhaal is ook erg levendig door al haar foto’s van onderweg. Wat een prachtige natuur, kerken en dorpjes komt ze op de route tegen!

Bianca heeft ook heel openhartig en mooi beschreven wat het wandelen haar persoonlijk heeft gebracht. Je bent tijdens zo’n wandeltocht echt op jezelf aangewezen. Ook grotendeels op je eigen gezelschap. En dan leer je jezelf kennen. Zo kun je persoonlijk groeien. Ze is duidelijk: “Dit is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven!”

Ik vind het boek een aanrader voor iedereen die een pelgrimstocht naar Santiago de Compostella overweegt. Je haalt zoveel tips uit dit verhaal: over voorbereiding, uitrusting, gezelschap en zelfs leuke herbergjes en restaurantjes onderweg.

Klein minpuntje: de taalfouten. Het is een valkuil van (vermoed ik) elke tekstschrijver: denken dat je zelf de eindredactie over je eigen teksten wel kunt doen. Uit ervaring (ja, ik schrijf zelf ook teksten) weet ik dat je je eigen fouten over het hoofd ziet. Dit is dan ook de enige tip die ik Bianca mee wil geven: vraag bij deel 2 (ja, ik hoop echt dat je het tweede deel van je reis ook vastlegt!!) een eindredacteur die alle teksten naloopt. En door het nawoord kan ik je het woordje “nix” wel vergeven. Maar vermeld het de volgende keer misschien in een voorwoord, zodat taalpuristen als ik gewaarschuwd zijn.

Alles bij elkaar vind ik het verhaal inhoudelijk zeker 4 sterren waard, leuk verteld, vlotte schrijfstijl en goed afgewisseld met foto’s, waardoor het geheel nog meer gaat leven. Door de taalfouten (helaas ben ik ook zo’n taalpurist) trek ik toch een ster af en wordt mijn eindoordeel dus 3 sterren.

 

 

Recensie: Met één been in het leven – Alex Moorlag

Recensie: Met één been in het leven – Alex Moorlag
wp-1470056226782.jpgUitgeverij: Droomvallei uitgeverij

Droomvallei Uitgeverij stuurde mij een aantal boeken om te recenseren, waaronder Met één been in het leven. Deze titel spreekt mij enorm aan. Welk verhaal gaat hierachter schuil? Dat het om een verhaal van een kankerpatiënt gaat, is mij al snel duidelijk, maar ik ben vooral nieuwsgierig hóé hij zijn verhaal verwoord. De laatste tijd heb ik ook verhalen van andere (kanker)patiënten gelezen, dus is dit niet weer het zoveelste in een dozijn?

Samenvatting
“Hier ziet u het bot, dit is het scheenbeen en dit is het kuitbeen.” Ik knik. “En hier ziet u dat het bot niet wit, maar zwart is.” Wederom knik ik. “Dat is niet goed… Dat lijkt op kanker.” Alles stopt. Kanker? Ik ga dood!

Wat gaat er door je heen als blijkt dat de pijn in je been geen spierpijn is? Alex Moorlag schreef een boek over de oorzaak van zijn pijn en hij beschrijft wat er verder gebeurde. Kanker, je grootste vijand. Een aangrijpend verhaal over pijn, onzekerheid, ziekte en verdriet. Maar ook over vechten voor je leven en er bovenop komen.

Over de auteur
Alex Moorlag is 40 jaar jong, vader van 2 dochters en getrouwd met de liefde van zijn leven. Op 20-jarige leeftijd kreeg hij botkanker en dat vormde hem tot wat hij nu is. Een survivor, een levensgenieter en iemand die altijd de lach in de traan zoekt. Zoals hij zelf zegt: ‘Een éénbenige realist met een dromerige kant.‘

Mijn mening
De titel prikkelde mij om te gaan lezen. En ook het feit dat het verhaal eens door een man verteld wordt. Meestal lees je alleen dit soort verhalen van vrouwen. Alex Moorlag heeft mij niet teleurgesteld met zijn verhaal. Hij heeft op vrij jonge leeftijd (20) de diagnose botkanker gekregen. Nu, zo’n 20 jaar later, schrijft hij hoe hij deze periode beleefd heeft. Ingrijpend wat hij zo jong al voor de kiezen kreeg. Wrang ook, omdat hij uiteindelijk, net als zijn moeder, met één been verder moet leven. De titel is dus erg goed gekozen, vooral omdat hij nog steeds volop in het leven staat.

Ik had het boek zomaar uit, het leest als een trein door de korte hoofdstukken, die ook nog eens in een heel fijn lettertype zijn gedrukt. Het verhaal is in spreektaal geschreven, vanuit het oogpunt van Alex. Wat ik heel fijn vond, is dat hij af en toe van die grappige sprongen maakt in zijn verhaal. Dan vertelt hij over zijn jeugd, maar zinspeelt ook terloops op naar wat hem nog te wachten staat. Ik betrapte mezelf erop dat ik soms ook zat te gniffelen om zijn grapjes of de manier waarop hij iets schrijft.

Moorlag is voor mij de eerste die gewoon schrijft hoe het is als je chemo krijgt. Dat je op een gegeven moment niet meer door wilt gaan, omdat die chemo bijna niet te doorstaan is. Dat het k** is en dat hij heel goed begrijpt waarom er zoveel de eindstreep niet halen. Eerlijk, puur en rauw, dat omschrijft wel het gevoel dat ik bij dit verhaal heb.

Het grote minpunt aan dit boek, maar daar kan Moorlag waarschijnlijk weinig aan doen, is dat er veel schrijf- en taalfouten in zitten. In sommige zinnen staan zelfs dubbele woorden. Het lijkt er dan ook op dat er geen eindredactie heeft plaatsgevonden. Dit is voor mij een enorme afknapper, want dat haalt voor mij de vaart uit een verhaal en doet het heel knullig overkomen. Maar daar kan de uitgever met een eventuele volgende druk wel iets aan doen!

Als ik de schrijf- en taalfouten niet meeneem in mijn beoordeling, dan kom ik uit op 4 sterren. Alex heeft voor mij heel goed beschreven hoe het voor een jonge vent is om deze verwoestende diagnose te krijgen en er dan toch voor te vechten als een leeuw. Eerlijk en vanuit het hart. Dit is zeker geen 13-in-een-dozijn-verhaal!