Recensie: Geheim leven – Carla de Jong

Recensie: Geheim leven – Carla de Jong
Uitgeverij: AmboAnthos

Met grote dank aan AmboAnthos mocht ik Geheim leven van Carla de Jong vooruitlezen. Ik kreeg een ingebonden drukproef thuisgestuurd, vergezeld van een krantenartikel en een handgeschreven brief van Carla de Jong. Mijn eerste indruk: wauw, wat bijzonder! Het leest wel even wat onhandig in bed met zo’n drukproef op A4-formaat, maar dat geeft mij een goed excuus om mijn leeskussen goed uit te proberen! (erg geslaagd overigens 😊)
Eerder las ik al Nooit meer regen en De Johansons van Carla de Jong en dat vond ik al prachtige boeken. De verwachtingen zijn bij mij dan ook hooggespannen. De ondertitel Drie generaties in de ban van een familieverleden prikkelt me. Dat het verhaal zich ook nog in het zuiden van Friesland afspeelt maakt mij als Fries nog nieuwsgieriger.
20190323_221502.jpg

Samenvatting
Wordt leed doorgegeven van generatie op generatie of is het mogelijk om met een schone lei te beginnen? Elza Kingma groeit op in het interbellum. Ondanks de crisis van de jaren dertig kent haar leven weinig zorgen, maar dat verandert met de komst van nieuwe buren. Van meet af aan koestert Elza antipathie tegen de buurvrouw. Toch raken beide families steeds nauwer bevriend. Dan scheurt een reeks dramatische gebeurtenissen de gezinnen uiteen. Elza gaat haar eigen weg en zwijgt over haar traumatische geschiedenis, ook tegen haar kinderen. Als ze tegen de honderd loopt, klopt het verleden aan en kan zij er niet langer voor weglopen.

Over de auteur
Carla de Jong is auteur van onder meer de uitstekend ontvangen psychologische romans Nooit meer regen en De Johansons. Ze is als docent verbonden aan de Schrijversacademie en woont in Amsterdam.

Mijn mening
De cover vind ik zelf niet zo mooi, maar intrigeert me wel. Waarom staan er twee vrouwen op de voorkant, waarvan één haar gezicht heeft afgewend en de ander slechts half zichtbaar is van de voorkant? Na het lezen van dit verhaal blijkt dat dit een passend beeld is en, net als de titel, voor meerdere uitleg vatbaar is. Dat vind ik een belangrijk kenmerk van een goede cover en titel.

Het verhaal wordt afwisselend in het verleden en heden verteld, zodat je stukje bij beetje de gebeurtenissen in deze familie ontrafelt. Briljant! De spanning wordt zo goed opgebouwd, zodat je door blijft lezen, omdat je wil weten wat er nu toch echt gebeurd is.

Hoewel sommige gebeurtenissen op een gegeven moment wel voorspelbaar zijn, weet Carla de Jong toch telkens weer een bepaalde draai te geven aan het verhaal, zodat je elke keer weer een beetje verrast wordt. Dan weer omdat de gebeurtenis toch net iets anders heeft plaatsgevonden dan je denkt, dan weer omdat Elza (of een van de andere personages) anders reageert dan je gedacht had.

Voor mij zat er veel herkenning in het verhaal, omdat ik zelf ook uit Friesland kom en dus redelijk bekend ben met de plaatsen die in het boek voorkomen. Omdat Carla de Jong vrijwel overal bestaande plaatsnamen gebruikt, was ik even op het verkeerde been gezet door Olde Siel en Nije Siel. Na contact met Carla (en later ook na het lezen van het nawoord) bleek dat ze deze plaatsnamen zelf bedacht heeft. Grappig, omdat er in Friesland wel degelijk een Nije-Syl en Ouwe-Syl (Bildts) bestaan. Deze liggen echter in het noorden van de provincie, tegen de zeedijk bij de Waddenzee aan. Uit de context van het verhaal had ik al begrepen dat de setting het zuiden van Friesland moest zijn, dus de verwarring was voor mij even compleet. En gelukkig ook weer snel opgehelderd.

Op het eind heb ik ook even een traan gelaten. De situatie met Elza deed me vrij veel aan mijn eigen beppe denken, die in 2016 op 91-jarige leeftijd overleed. Hoewel zij uit een zeer grote familie kwam en niet zo’n familiegeschiedenis met zich meetorste, was ook beppe niet zo’n prater over vroeger. Veel zaken zullen dan ook voor altijd een vraag blijven. Dat zal voor velen van ons wel herkenbaar zijn.

Dit verhaal is verder in één woord weer geweldig! Carla de Jong weet hoe je een verhaal moet vertellen en hoe je de lezer meeneemt in dit verhaal. Vrijwel vanaf het begin werd ik meegezogen in deze trieste familiegeschiedenis, die losjes gebaseerd is op de familiegeschiedenis van Carla de Jong zelf.

Het verhaal zit gewoon zo gigantisch goed in elkaar, het is zo mooi verteld, dat ik een diepe buiging maak voor Carla de Jong. Ik hoop dat ze altijd dit soort mooie romans blijft schrijven en ons meeneemt in de levens van mensen die we zelf hadden kunnen zijn. Chapeau!

Zoals ik de vorige keer al aankondigde, splits ik mijn oordeel vanaf dit jaar op in verschillende onderdelen: 

  • Cover en titel: 4,5****
  • Inhoud: 5*****
  • Redactie: 4,5****

Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson

Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson Cover - Sandwichvrouw - Allison Pearson
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van De Club van Echte Lezers krijg ik elke maand/twee maanden een mail met daarin twee boeken van uitgeverij Atlas Contact waar ik me voor kan aanmelden om te recenseren. De vraag is natuurlijk elke keer of je bij de uiteindelijke selectie zit, maar dat is niet erg. Soms kunnen de boeken me niet boeien en meld ik me ook niet aan. Ik vind dit een prachtig initiatief en de boeken die elke keer aangeboden worden zijn ook erg afwisselend. Zo heb ik al eens waargebeurde verhalen mogen recenseren, maar ook romans. Dit keer had ik me aangemeld voor Sandwichvrouw van Allison Pearson. Wat was ik blij dat ik dit keer ook geselecteerd werd voor dit boek! Het ziet er in ieder geval al erg vrolijk uit en de flaptekst belooft een redelijk herkenbaar verhaal. Kom maar op!

Samenvatting
In Sandwichvrouw wordt Kate Reddy, hoofdpersoon van Allison Pearsons internationale bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar, binnenkort vijftig. Haar schattige kindjes zijn onmogelijke pubers geworden die hele maancyclussen doorbrengen achter hun telefoons. Terwijl Kates ouders ook steeds meer zorg nodig hebben. En omdat haar man onlangs ontslagen is en even volledig toegeeft aan zijn eigen midlifecrisis, lonkt er thuis een financiële catastrofe. Na een pauze van tien jaar moet Kate ineens weer de arbeidsmarkt op – die genadeloos blijkt voor een vrouw van haar leeftijd. Het wordt nog ingewikkelder wanneer een oude vlam weer opduikt.

Sandwichvrouw is een oergeestig, herkenbaar verhaal voor vrouwen die in hun pogingen om alle balletjes in de lucht te houden, zichzelf ergens kwijt zijn geraakt. Want uiteindelijk zijn we allemaal een klein beetje Kate Reddy.

Over de auteur
Allison Pearson (1960) studeerde Engelse letterkunde in Cambridge. Pearson is journalist en recensent. Ze schrijft columns voor de Evening Standard en de Daily Telegraph en woont met haar man en twee kinderen in Londen. In 2002 debuteerde ze met de bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar. In 2010 verscheen I think I love you.

Mijn mening
Hoe herkenbaar! Als vrouw zit je altijd in de spagaat tussen werk en privé. Je hebt een man, kinderen, je ouders worden hulpbehoevender en o ja, zelf kom je ook nog eens in de overgang. En dat combineren met een baan in een vaak harde, door mannen bepaalde, wereld; het is een enorme opgave die veel vrouwen zullen herkennen. Ook al ben je nog geen vijftig, zit je nog niet in de overgang en zijn je kinderen nog geen pubers, door de heerlijke schrijfstijl van Allison Pearson kun je je helemaal inleven en leest het boek lekker vlot weg.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm, door de ogen van Kate Reddy. Dit kan soms storend zijn, maar in dit geval versterkte het mijn inlevingsvermogen in Kate. Het was soms net alsof ik het zelf beleefde. Mijn vriend vroeg wel eens wat er was als ik weer in lachen uitbarstte tijdens het lezen. Of waarom ik zulke gekke gezichten trok. Ik had het zelf niet eens door.

Ik heb door die fijne schrijfstijl dus meerdere malen gelachen, maar ook wel een traantje weggepinkt. Vooral hoe ze Roy, haar geheugen, raadpleegt en dat het antwoord soms pas een paar hoofdstukken later komt, op een moment dat het totaal niet meer ter zake doet: briljant! Tja, en dan Jack… het is net een sprookje. Ik wil er verder niks over kwijt om spoilers te voorkomen, maar zo’n vent wil toch iedere vrouw? En wat een krachtige vrouw is Kate, uiteindelijk kiest ze toch voor zichzelf. Ik had een brok in mijn keel…

Sommige hoofdstukken zijn vrij lang, andere weer iets korter. Op zich niet erg, maar als ik nog net even een hoofdstuk voor het slapengaan wilde lezen, sliep ik met dit boek niet snel (of als ik erg moe was juist halverwege het hoofdstuk al). Soms was het verhaal zo mooi dat ik na twee uren mijn boek toch maar dichtklapte, ‘omdat het morgen wel weer vroeg zal zijn met de kinderen’. Korte nachten dus, maar het was het waard!

Ik kan niet anders dan 5***** geven. Hilarisch, herkenbaar en ondanks de dikte (461 pagina’s) had ik het binnen een week uit. Een echte aanrader dus! Ik ga in ieder geval de voorloper (Hoe krijgt ze het voor elkaar) ook lezen, want ik ben nieuwsgierig geworden naar deze schrijfster (en het verhaal van Kate Reddy).

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman Cover - De herkansing - Anneke Kleine Staarman
Uitgeverij: Bestelmijnboek.nl

Anneke Kleine Staarman had een leuke winactie uitgeschreven via Facebook. Enige voorwaarde was: een recensie schrijven over het boek. En de winnaars werden – heel erg leuk gedaan! – in een filmpje bekend gemaakt. Ik bleek een van de gelukkigen. Omdat ik na een aantal thrillers wel toe was aan iets anders, en het ook nog eens leuk vind om me te laten verrassen door debuterende auteurs, begon ik aan De herkansing.

Samenvatting
Een post-it viel uit het dossier dat Carmen tegen haar borst hield. Hij fladderde op de grond als een vlinder met gebroken vleugels. Carmen pakte hem op en draaide hem om. Haar hart begon luid te kloppen toen ze zag wat er op het briefje stond geschreven: Carmen Gutierrez, betrokken?’

Nachtclubs, een groot huis en een vriend die haar op handen draagt. Totdat blijkt dat haar eerste vriendje niet is wie hij zegt te zijn. Carmen vertrekt naar Maastricht om aan zijn grip te ontkomen. Nu is het tijd om voor zichzelf te kiezen. Ze trekt in bij haar vriendin Natascha. Al snel vindt ze een baan bij een advocatenkantoor. Daar ontmoet ze de knappe advocaat Jasper. Ze wil zich niet door hem laten afleiden. Maar hij bemoeit zich wel heel veel met haar. Is het wel zo toevallig dat ze juist bij dit kantoor aan de slag kon? De herkansing is een boek over vriendschap, liefde en onmacht.

Over de auteur
Anneke Kleine Staarman (1981) omschrijft zichzelf als een echte hemelfietser. De hele dag door mogen fantaseren klinkt haar als muziek in de orden. Ze woonde in Strasbourg, Lyon, Londen en Madrid, voordat ze eindelijk in Haarlem neerstreek met haar Franse partner. Schrijven is altijd al haar grote passie. Haar inspiratie haalt ze uit de verschillende culturen uit haar dagelijks leven en haar werk. Op deze manier creëerde ze een eigen wereld, eentje van romantiek en nostalgie, waarin zich hopelijk veel mensen thuis voelen.

Mijn mening
Wat een debuut! Een roman, waar ook best nog veel spanning aan toegevoegd is, waardoor het boek zich eigenlijk niet goed in een hokje laat plaatsen. Niet dat ik dat nodig vind overigens. Ik vind dit boek een pareltje, ik heb me enorm kunnen inleven in het verhaal (soms misschien iets te veel, waarbij ik de ene keer de tranen even weg moest knipperen en de andere keer mijn woede moest inslikken).

Anneke Kleine Staarman heeft een hele prettige manier van schrijven, waardoor je door het boek vliegt. Ze bouwt de spanning goed op en werkt haar personages goed uit. In het begin vond ik het wel wat verwarrend, al die personages: wie is nu wie en in welke relatie staan ze tot elkaar? Maar hoe verder je komt, hoe duidelijker alles wordt en de ontknoping is er een die ik niet aan had zien komen. Wat heeft Anneke dit fantastisch gedaan!

Alleen dat einde, die epiloog… Het roept bij mij vraagtekens op: wat gaat er verder gebeuren? Hoe gaat het met alle stellen verder? En de belangrijkste vraag: komt er een vervolg? Ik hoop het, want ik geniet van dit soort romantische verhalen met een spannende twist. Ik heb alleen wel een tip voor Anneke Kleine Staarman: zorg voor een goede eindredacteur, want er zaten nog wel wat slordigheidsfoutjes in, zoals vergeten spaties en kleine spelfouten. Dat is zonde, want het haalt mijn oordeel iets naar beneden.

Al met al geef ik toch nog 4****. Want een prachtig verhaal dat zo goed uitgedacht en zo mooi geschreven is, verdient dit. Dus Anneke, ik hoop dat je straks snel weer tijd vindt om door te schrijven, want ik wil meer van jouw verhalen!

 

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben cover-tot-waar-we-kijken-kunnen-inge-van-der-krabben
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Een bijzonder moment voor mij: tijdens een teamuitje van een nieuwe opdrachtgever, bleek ik ineens aan tafel te zitten met Inge van der Krabben. Een schrijfster waar ik al veel over had gehoord, maar van wie ik nog steeds het boek niet had gelezen. Toen ze hoorde dat ik een eigen boekenblog had, bood ze spontaan aan haar boek naar me toe te sturen, zodat ik het kon lezen en recenseren. En inderdaawp-1485716753665.jpgd, een paar dagen later ontving ik het boek, met een persoonlijke noot van Inge. Ik voelde wel een beetje druk: straks vind ik het niks, wat moet ik dan schrijven? Tja, daar had ik mezelf misschien wel in een lastig parket gebracht…

Samenvatting
Janne staat op de rand van een burn-out en realiseert zich dat het tijd wordt om te bedenken wat zij zelf graag wil, in plaats van steeds te proberen aan ieders verwachtingen te voldoen. Maar voordat ze haar eigen weg kan gaan, is het nodig dat ze zich losmaakt van haar moeder. Juist op dat moment blijkt dat haar moeder kanker heeft en zich niet wil laten behandelen. In de korte tijd die hen nog rest, zoeken beiden naar een nieuw evenwicht in hun relatie.

Tot waar we kijken kunnen is een subtiele en ontroerende roman over de vaak complexe en bijzondere relatie tussen moeder en dochter. Van der Krabben schrijft in een frisse, eigen stijl over het onvermogen elkaar werkelijk te kunnen zien. Over loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen.

Die zachtheid bedaarde haar zenuwen, haar darmen, haar maag. Deed ze er eigenlijk wel goed aan? Wat ze van plan was? Wat had Lottes zoon ook alweer gezegd? Don’t ask for permission, ask for forgiveness. Een mooi motto. Bepaalde dingen waren nou eenmaal nodig. (p.180/181)

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman.

Mijn mening
Nou, ik had me vooraf dus zorgen gemaakt om niks: wat een debuut! Inge heeft me in mijn hart geraakt en tot tranen toe geroerd. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl, waardoor het verhaal vlot leest. De korte overzichtelijke hoofdstukken dragen hier ook aan bij.

De thema’s loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen zijn heel goed uitgewerkt. Zo mooi verwoord. Het is nergens te zwaar, maar ook niet te luchtig, het is precies goed gedoseerd. Met een lach en een traan heb ik dit boek in no-time uitgelezen.

En toen bleef ik met een heel apart gevoel achter… Verdriet om iets wat mij niet was overkomen, maar wat iedereen zou kunnen overkomen. Een soort gemis, maar ook herkenning en dankbaarheid. Ik was enigszins verward en moest echt weer even tot mezelf komen. Ik was compleet in het verhaal meegezogen en was helemaal in Janne opgegaan.

Ik kan dan ook heel kort en krachtig zijn: als je mij zo kunt raken (geloof me, dat lukt echt niet elke auteur!), dan heb je de volle 5 sterren meer dan verdiend. Ik kan alleen maar zeggen: Inge, ga vooral door met schrijven! Ik kan niet wachten tot je volgende boek. Ik leg de zakdoeken alvast klaar…

Ze hield haar ogen op de kist gericht […], en sprak met kracht in haar stem:

“Het allerliefst.
Liever dan een berg van goud heb ik de zoete smaak van honing op mijn tong. Zing ik een liedje over jong en oud dat jij vroeger voor mij zong. Voel ik mij als een koning zo rijk en heb ik gelijk als ik zeg dat ik op je lijk, wanneer de glimlach in je gezicht oplicht in de warme zomerzon. […]
Liever dan een berg van goud heb ik jou als herinnering in mijn hoofd. De smaak van chocola in mijn mond, die langzaam de paniek verdooft. En het is zo heerlijk, zo kostbaar de momenten die we samen delen. Dan voel ik mij als een koning zo rijk en heb je gelijk als je zegt dat ik op je lijk, wanneer mijn gezicht oplicht in de late zomerzon. Dat heb ik liever, dat heb ik het allerliefst. […]

We zien elkaar tot waar we kijken kunnen.”
(p.232)

Recensie: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario – Denis Henriquez

Recensie: Het sterven van Rebecca Lopez Ikario – Denis Henriquez
Uitgeverij: Uitgeverij Marmercover-het-sterven-van-rebecca-lopez-ikario-denis-henriquez

Voor Uitgeverij Marmer las ik Het sterven van Rebecca Lopez Ikario. Dit leek mij wel een bijzonder boek, want op de flaptekst staat: Roman over de essentie van het lezen op Aruba. Ik weet eigenlijk niets van Aruba, maar ben wel nieuwsgierig naar het leven daar. Hoe liggen de verhoudingen, niet alleen onderling, maar ook ten opzichte van Nederland? Zou in dit boek daar wat duidelijkheid over komen?

Samenvatting
Na enkele ingrijpende onderzoeken krijgt de 85-jarige Rebecca Lopez Ikario van haar behandelend arts te horen dat ze nog slechts drie maanden te leven heeft. Vanaf dat moment worden haar gedachten voor een groot deel in beslag genomen door het verleden. Haar herinneringen aan vroeger doen haar de pijn vergeten. Tijdens haar leven heeft Rebecca gezorgd voor haar tante, haar twee zussen en haar neef Esteban, voor wie ze tante, moeder en vader tegelijk was. Wanneer het jaareinde nadert en de aanstaande dood van Rebecca naderbij komt, keert Esteban terug naar het eiland om afscheid te nemen van de vrouw die hij als zijn vader beschouwt.

“Komen en gaan was voor hem een gewoonte geworden, de oversteek was naar zijn gevoel zelfs korter geworden, desondanks was het een gewoonte waar hij als een berg tegenop zag. Het binnenvliegen van het Caraïbisch gebied bezorgde hem een zekere lichtheid, alsof Nederland als ballast van hem af viel, tegelijkertijd vloog hij een andere ernst tegemoet.” Blz. 274

Over de auteur
Denis Henriquez (Aruba 1945) is theoretisch fysicus en doceerde wiskunde en natuurkunde in Nederland en op Aruba. Hij publiceerde eerder de romans Zuidstraat (1992), Delft Blues (1995) en De zomer van Alejandro Bulos (1999), alle bij De Bezige Bij. Over een periode van vijftien jaar werkte hij met onderbrekingen aan de roman Het sterven van Rebecca Lopez Ikario.

Mijn mening
Eerlijk is eerlijk: ik heb zeer tegenstrijdige gevoelens ten opzichte van dit boek. Enerzijds vind ik het taalgebruik prachtig! Wat een taalkunstenaar is Denis Henriquez. De toon die hij voert, is licht ironisch, melancholisch, maar tegelijk ook berustend. Uit het hele verhaal ademt het gevoel van Rebecca, dat ze zich neerlegt bij de situatie. Ze wil ook niet meer vechten. Daarnaast beschrijft hij niet alleen veel personages, maar hij beschrijft ze ook uitgebreid, waardoor het lijkt alsof je ze ook echt kent. De stamboom voorin is geen overbodige luxe, vooral omdat veel namen ook nog eens op elkaar lijken.

Anderzijds kwam ik maar niet door het verhaal. Ik was wel telkens nieuwsgierig naar het verleden van Rebecca, naar haar houding ten opzichte van Nederland, Esteban en de rest van haar familie en vrienden. Maar op de een of andere manier, las ik het verhaal heel traag. Het was alsof ik in het tempo van het leven op Aruba meegezogen werd: alles leek langzamer te gaan en langer te duren… Het frustreerde me enorm, want ja, ik ben gewend om binnen een week een boek uit te hebben, ik heb hier bijna vier weken over gedaan. En toch… heb ik ook weer veel bewondering voor Denis Henriquez, dat hij het vermogen heeft om de lezer letterlijk mee te nemen in het rustige levenstempo van Aruba.

Ik ben in ieder geval weer wat wijzer geworden: het verleden van Rebecca wordt zo goed verteld, dat je je goed kunt inleven, alsof je er zelf bij bent geweest. De veranderingen die het eiland in de loop der jaren ondergaan heeft, de invloed van de Tweede Wereldoorlog op Aruba, de komst van het massatoerisme… geen onderwerp wordt weggelaten. Prachtig, want Aruba is – voor mij in ieder geval – een ver-van-mijn-bed-show. En door dit boek is die wereld een stukje dichterbij gekomen.

“Zo gaat dat, mijn jongen. Zo gaat dat… Je kunt je eigen toekomst niet uitkiezen. Je kunt het verleden wel zien, voor de toekomst heb je geen ogen.” Blz. 369

Door deze tegenstrijdige gevoelens over het boek, kom ik tot een oordeel van 3***. Zeker niet slecht, maar door de traagheid van het verhaal trek ik punten af. Een aanrader voor lezers met meer geduld dan ik heb. Gelukkig heeft iedereen een andere voorkeur en een eigen mening.

 

Recensie: Het huis in Bellevue Gardens – Rachel Hore

Recensie: Het huis in Bellevue Gardens – Rachel Hore
Uitgeverij: Boekerij

In augustus las ik tijdens mijn vakantie Het huis in Bellevue Gardens voor het “I love lezen” reviewteam van uitgeverij Bwp-1472831404391.jpgoekerij. Toen ik het boek kreeg was ik al blij verrast: er zat een klein leesdagboek bij. Hierin kun je je gelezen boeken bijhouden, zelf lijstjes maken van boeken die je nog wilt lezen of herlezen, quotes opschrijven en natuurlijk je oordeel opschrijven. Erg leuk, ook al denk ik dat ik het boekje zomaar vol heb! Een aanrader voor de uitgever om dit leesdagboek ook los (en misschien wat dikker) uit te brengen!

Swp-1472831381062.jpgamenvatting
Aan een plein in Londen staat een lichtelijk verwaarloosd maar charmant huis. Leonie woont er al jaren, sinds ze na een gewelddadig huwelijk een toevluchtsoord nodig had. Om haar dankbaarheid voor haar eigen redding te tonen, opent ze altijd haar deuren voor jonge mensen in nood. Zo is er Rosa, die wanhopig op zoek is naar haar broer Mikhail. Hij is na de scheiding van hun ouders bij hun Engelse vader gaan wonen, maar lijkt spoorloos te zijn verdwenen. Ook Stef heeft een thuis gevonden in Bellevue Gardens, nadat ze de gouden kooi ontvluchtte waarin haar vriend haar wilde opsluiten. En dan is er nog Rick, een jonge, verlegen man die zijn kwetsbaarheid voor de wereld probeert te verbergen en een kluizenaarsleven leidt. Onder Leonies hoede vinden de drie jonge mensen de kracht om het leven weer tegemoet te treden, maar vergeet ze in haar gedrevenheid om hen te helpen zelf niet te leven?

Over de auteur
Rachel Hore werkte bijna twintig jaar als redacteur, onder meer bij uitgeverij HarperCollins in Londen. Ze verhuisde met haar gezin naar het platteland van Norfolk, waar ze haar romans Het droomhuis, De droomtuin en Zomers licht schreef.

Mijn mening
Het huis in Bellevue Gardens  is een heerlijke feelgood roman. En dat is zo fijn om te lezen: hoe slecht het ook gaat, hoe moeilijk de hoofdpersonen het ook hebben, er gloort altijd hoop aan de horizon en alles komt op zijn pootjes terecht.

Rachel Hore heeft dit verhaal goed uitgewerkt, hoewel ik aan het eind het idee had dat het wat afgeraffeld werd. Alsof er een maximum aantal bladzijden vastgesteld was en ze het verhaal nog snel even moest afronden in het laatste hoofdstuk, omdat het anders niet paste. Hierdoor heb ik het gevoel gekregen dat ik een stuk van het verhaal “mis”.

Het boek bestaat uit vrij lange hoofdstukken, maar doordat de hoofdstukken opgedeeld zijn in verschillende stukken die vanuit Leonie, Rosa, Stef en Rick verteld worden, leest het wel lekker door. De verhaallijnen zijn goed opgebouwd en mooi met elkaar verweven. De verhaallijn van Leonie wordt vrij lang geheim gehouden, stukje bij beetje kom je erachter wat zij allemaal heeft meegemaakt en waardoor ze gevormd is.

Rachel Hore heeft ook een prettig taalgebruik. De vertelstijl is vlot en past perfect bij zo’n verhaal. Niet te ingewikkelde woorden en zinnen, maar gewoon duidelijke taal. Daar hou ik wel van, dan hoef je niet tien keer dezelfde zin te lezen voor je doorhebt wat er staat.

Het einde vind ik zoals gezegd afgeraffeld en het verhaal is, zoals vele romans, een beetje voorspelbaar, maar dat zijn dan ook de enige minpunten. Ik kom dan ook uit op 4 sterren. Ik heb heerlijk genoten van de mooie verhalen van Leonie, Rosa, Stef en Rick, van het “eind goed, al goed”. Ik had zo door willen lezen hoe het hen verder vergaat en of hun nieuwe liefdes ook blijvend zijn. Een aanrader dus als je van feelgood houdt!

Recensie: Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte – Joachim Meyerhoff

wp-1460901535726.jpg

Recensie: Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte – Joachim Meyerhoff
Uitgeverij: Uitgeverij Signatuur

De titel spreekt mij wel aan: die klinkt vrij pathetisch en belooft in mijn optiek een groots verhaal. Dus meld ik me aan bij uitgeverij Signatuur om dit boek te recenseren. Wat ik ontvang: een prachtig boek, hardcover, met een leeslint. Ik heb zin om dit luxe boek te lezen… Heb ik daar spijt van gekregen? Of is dit een literair juweeltje dat je gelezen móét hebben? Nieuwsgierig geworden? Lees dan snel verder…

Samenvatting
Op mijn twintigste werd ik tot mijn grote verrassing in München op een toneelschool aangenomen en trok ik bij mijn grootouders in omdat ik geen kamer kon vinden. Het contrast tussen deze twee werelden had niet groter kunnen zijn. Hierover wil ik vertellen: over mijn boven alles beminde grootouders, met z’n tweeën gevangen in hun schitterende huis, en over hoe het is als iemand tegen je zegt: ‘Je moet leren met je tepels te glimlachen.’

Zijn grootmoeder, ooit zelf actrice, is nog steeds een diva. Zijn grootvader, een gepensioneerde filosofieprofessor, is een scherpe, intimiderende maar slechthorende man. Hun dagen zijn ingedeeld aan de hand van absurde rituelen waarin alcohol een belangrijke rol speelt. Met de dagelijkse afwisseling van het grootse maar vreemde leven van zijn grootouders en de net zo bedenkelijke gang van zaken op de theaterschool, vertelt Joachim Meyerhoff weer een voortreffelijk, ontroerend, grappig en raak verhaal. Een hommage aan zijn grootouders en een eerlijk verslag van zijn confronterende vlucht in acteren.

Over de auteur
Joachim Meyerhoff (1967) is voor zijn debuutroman Alle Toten fliegen hoch. Amerika bekroond met de Franz-Tumler-Literaturpreis 2011 en de aanmoedigingsprijs van de Bremer Literaturpreis 2012. Sinds 2005 maakt hij deel uit van het ensemblegenootschap van het Wiener Burgtheater. In zijn zesdelige theatercyclus Alle Toten fliegen hoch trad hij op als verteller en in 2007 werd hij tot toneelspeler van het jaar verkozen. Zijn tweede boek Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest, is genomineerd geweest voor de Deutsche Buchpreis en is een enorme bestseller in Duitsland.

Mijn mening
Degenen die mij ook op Facebook volgen weten het al: dit was een 3 weken durende worsteling. Het vervelende is alleen: ik kan er de vinger niet op leggen waar dit aan ligt. Want het klopt dat Meyerhoff de mooiste zinnen en de meest sprekende beeldspraak gebruikt. Het taalgebruik is werkelijk fenomenaal, ook al doet het soms wat groots aan. Maar dat past weer uitstekend bij de titel en bij de houding en het gedrag van de personages.

Nee, waar het aan ligt dat het een worsteling is geworden… Ik weet het niet. Misschien mis ik de vaart in het verhaal, een bepaalde spanning. Geen idee. Maar ik weet wel dat ik dit boek niet snel zal aanraden, of je moet echt van dit soort boeken houden.

Ik heb me misschien iets teveel ingeleefd in de “ik” van het verhaal, die bij zijn grootouders intrekt. Dat beklemmende gevoel dat je je helemaal moet schikken naar hen, hun gebruiken overneemt en alleen buiten de deur uit de band kunt springen. Misschien heeft dat me teveel beklemd dat ik niet door kon lezen.

Ik ben normaal niet van het verklappen, maar de tweede helft van het boek, waarin ineens mensen overlijden, had in mijn ogen de meeste vaart. Er is in de tweede helft één hoofdstuk dat ook een beetje uit de toon valt: hierin wordt ineens een opsomming van gebeurtenissen gegeven in hele korte alinea’s, terwijl de rest van het verhaal zich ellenlang over de pagina’s uitsmeert.

Mijn oordeel is een magere 3 sterren op de schaal van 5. Het is tegenstrijdig. Ik kwam er bijna niet doorheen, maar ik vond het boek prachtig qua taalgebruik en beeldspraak. Probeer het zelf… Of niet…