Recensie: Vertrouw me – Mike Bullen

 wpid-wp-1448285563364.jpg

The House of Books stuurde mij “Vertrouw me” toe om te recenseren op mijn blog. Door de samenvatting was ik wel bang dat het een standaard verhaal zou zijn over vreemdgaan. Wat er gebeurt op de conferentie, blijft op de conferentie… Tja, dat lijkt inderdaad een uitgekauwd onderwerp. Maar is dat ook zo? Lees snel de samenvatting! Daarna lees je mijn mening…

Samenvatting
Wat er gebeurt op de conferentie blijft op de conferentie…
Greg en Dan zijn allebei ‘gelukkig’ getrouwd en ervan overtuigd dat ze nooit vreemd zullen gaan. Maar wanneer ze ’s avonds iets te veel alcohol ophebben en aandacht krijgen van twee jongere dames, lijkt het nog niet zo’n slecht idee om een keer een avontuurtje te beleven. Hun vrouwen zullen daar toch nooit achter komen?

Vertrouw me is een briljant, eigenzinnig, sexy verhaal over trouw en ontrouw. Een verrassend geestige roman beschreven vanuit een mannelijk én vrouwelijk perspectief, met een grande finale waar je u tegen zegt! Voor alle fans van David Nicholls.

Over de auteur
Mike Bullen is scriptschrijver van het Britse televisie-kijkcijferkanon Cold Feet, dat in meer dan dertig landen is uitgezonden en vele prijzen heeft gewonnen. Mike Bullen woont met zijn vrouw en twee tienerdochters in Sydney. Vertrouw me is zijn eerste roman.

Mijn mening
Mike Bullen heeft dit “uitgekauwde” onderwerp mooi verpakt. Het vertelperspectief wisselt voortdurend, zelfs binnen een alinea. Dat laatste vond ik in het begin erg verwarrend, maar als je het één keer door hebt dat het vertelperspectief zo snel wisselt, wen je er ook wel weer aan. Het mooie hiervan is dat je één scene direct vanuit meerdere personen beleeft. Er hoeft niet meer teruggeblikt te worden, want je krijgt alles direct te lezen. Dit houdt de vaart ook in het verhaal en maakt dat je door wilt blijven lezen.

Er zijn veel personages die een rol spelen. In het begin dacht ik dat het er te veel zouden zijn, maar in de loop van het verhaal blijkt dat alles en iedereen met elkaar te maken heeft. Iedereen heeft zijn eigen aandeel in het grote geheel. Prachtig hoe Bullen dit verwerkt heeft. De personages hebben ook allemaal de juiste diepgang en inhoud. Uiteraard heeft de één een grotere rol dan de ander, maar dat merk je ook duidelijk aan de uitwerking van gevoelens en achtergrond.

Dit verhaal maakt verder heel duidelijk hoe snel roddels de wereld in geholpen worden. Hoeveel aannames men doet, die helemaal niet waar blijken te zijn. Dit drukt mezelf ook weer met de neus op de feiten: iedereen maakt zich hier wel eens schuldig aan, ook ik. Dat is soms best confronterend. In dit verhaal worden de gevolgen van een roddel natuurlijk heel erg uitvergroot, maar dat maakt de boodschap wel pijnlijk duidelijk: wie vertrouw je en ben je dat vertrouwen ook waard? Ben jij zelf te vertrouwen?

Al met al vind ik dit dus geen uitgekauwd of standaard verhaal over vreemdgaan. Het is veel breder, alles draait om vertrouwen en loyaliteit. Mike Bullen heeft het heel smaakvol verteld, met de nodige humor en overdrijving. Hij belicht het onderwerp ook vanuit verschillende invalshoeken door de mening van alle volwassen personages te vertellen. Zo maakt hij duidelijk dat er altijd meerdere kanten aan een verhaal zitten en dat iedereen anders met problemen omgaat. Voor mij 4 sterren op de schaal van 5!

Recensie: Stuk van jou – Sophie Jackson

wpid-wp-1447605291767.jpg

Nadat ik op een oproep via social media van Dagmar van Uitgeverij Zomer & Keuning gereageerd had, mocht ik “Stuk van jou” gaan recenseren. Dit boek valt in het genre New Adult en ik was wel benieuwd naar wat dit nieuwe genre inhield. Ik kwam de volgende omschrijving tegen op internet:

“Het New Adult genre is een nieuwe Engelse benaming voor een categorie boeken, die geschreven zijn voor 16- tot 30-jarigen. De categorie is ontstaan om het keuzegemak van de lezer te vergroten. New Adult is de opvolger van het Young Adult genre, dat beter bekend is in Nederland. Waar de hoofdpersonages in Young Adult boeken nog een tiener zijn en net zijn begonnen met de ontwikkeling van kind tot volwassene, zijn de hoofdpersonages in New Adult alweer veel verder. New Adult hoofdpersonages zijn meestal tussen de 18 en 25 jaar oud en zijn actief bezig met het indelen van hun leven. Vaak zijn ze al student, wonen niet meer thuis en hun eerste keer is allang voorbij. New Adult personages weten al iets van de wereld en hoeven lang niet meer alles te ontdekken. Zij hebben het stuk levenservaring dat Young Adults nog missen. Het zorgt ervoor dat de boeken een vrijer verhaal vertellen. Over seks kan gewoon gesproken worden en over de toekomst nadenken is een zorg van alle dag. Natuurlijk gaat het leven van een New Adult niet altijd van een leien dakje. Net zoals in Young Adult boeken en boeken uit elk genre loopt het hoofdpersonage tegen een probleem aan. Maar deze problemen zijn een stuk volwassener en gebaseerd op meer levenservaring dan de problemen van een Young Adult.” (Storm publishers)

Zomer & Keuning geeft zelf een beknopte omschrijving: “Romantiek met een sexy twist.” En daar is niets van gelogen! Ik zal jullie eerst een korte samenvatting geven van het verhaal en daarna laat ik jullie natuurlijk weten wat ik ervan vind.

Kat Lane was negen jaar oud toen haar vader voor haar ogen werd vermoord. Nu, vijftien jaar later, komt ze haar belofte aan hem na om iets voor de maatschappij te betekenen. Dat doet ze door les te geven aan gedetineerden in een New Yorkse gevangenis. Op deze manier hoopt ze ook eindelijk haar angst voor criminelen te overwinnen.

Wesley Carter is een van haar leerlingen. Hij is gevaarlijk, grappig en geheimzinnig. Kat raakt geïntrigeerd. Ze wil weten wie de échte Carter is, voorbij zijn intimiderende voorkomen. Hoe verder ze gaan, hoe moeilijker het wordt om hun verboden gevoelens voor elkaar te negeren.

Sophie Jackson is docent Engels. Ze hield altijd al van schrijven, maar wist nooit zo goed wát ze dan moest schrijven. Daar kwam verandering in toen leerlingen haar overhaalden om Twilight te lezen. Ze vond het geweldig! Sophie begon fanfiction te schrijven en de woorden rolden uit haar vingers. Dat leidde uiteindelijk tot Stuk van jou (Engelse titel: A pound of flesh), het eerste deel van een trilogie over liefde achter de tralies.

Ik heb genoten van het verhaal! Zo klassiek, maar het blijft mooi: Een mooie badboy die zijn leven betert nu hij de ware liefde heeft gevonden. En een brave lerares die alles in de waagschaal stelt voor haar “foute”, maar o zo ware, grote liefde. Romantiek ten top! En met de sexy twist zit het ook wel goed: er zitten een paar stomende scènes bij, waardoor dit boek ook makkelijk onder de erotische chicklit kan vallen. Maar goed, dat is een kwestie van marketing en geldt voor veel boeken.

De titel “Stuk van jou” is niet direct te herleiden naar het verhaal. De Engelse titel “A pound of flesh” is wel heel herkenbaar en komt meerdere keren in de tekst voor. Dit verwijst namelijk naar een sonnet van Shakespeare, “De koopman van Venetië”, vierde akte, scène 1:

“Het pond vlees dat ik hier eis is duur gekocht
Het is mijn eigendom, zodoende komt het mij toe”

Ik vind het heel knap gedaan met de verwijzingen van Sophie Jackson naar dit sonnet. Nergens is het storend en het past steeds heel logisch in het verhaal.

Waar ik wel wat over struikelde in deze New Adult was het taalgebruik. Het is erg direct (vind ik niet zo heel storend), maar er zit ook wat straattaal in en soms is het zelfs plat. Misschien hoor ik dan toch niet helemaal bij de doelgroep, ben ik toch een beetje te “oud” (bijna 35).

Ik vind de personages overigens goed uitgewerkt en het is fijn dat elk hoofdstuk vanuit een ander perspectief wordt verteld. Dat maakt dat je steeds wilt doorlezen en wilt weten wat er nu gaat gebeuren: wordt hun liefde verraden of ontdekt? Hoe zal het Max vergaan? Allemaal vragen die in je hoofd blijven rondspoken. Gelukkig worden veel vragen beantwoord, maar er zijn toch nog een paar losse eindjes. Maar ja, het is dan ook het eerste deel in een trilogie, dus ergens ook wel te verwachten. Ik ben dan ook heel erg benieuwd naar de volgende delen!

Mijn eindoordeel is toch 3,5 sterren. Het verhaal is prachtig, maar ik heb me iets teveel gestoord aan het taalgebruik. Kan misschien ook komen door de soms iets te letterlijke vertalingen vanuit het Engels. Ik heb een ongecorrigeerd leesexemplaar gehad, dus ik hoop dat deze schoonheidsfoutjes in de eerste druk al zijn weggewerkt. Het is namelijk wel een verhaal dat het verdient om gelezen te worden!

Recensie: Nooit meer regen – Carla de Jong

wpid-wp-1446806143764.jpg
Van Uitgever Boekerij ontving ik dit ongecorrigeerde leesexemplaar. Ik kende de boeken van Carla de Jong niet, maar werd getriggerd door het predicaat “voor de lezers van Nicci Gerrard”. Want Nicci Gerrard ken ik wel en haar boeken vind ik erg goed geschreven. Dit zorgde er natuurlijk wel voor dat ik hoge verwachtingen van “Nooit meer regen” had. Zoals je van mij gewend bent, geef ik eerst een korte samenvatting van het verhaal en daarna lees je of “Nooit meer regen” aan mijn verwachtingen heeft voldaan!

Een half jaar na de dood van Jeanne Dufour worstelen haar echtgenoot, haar zoon en haar ex-man met hun verlies en met geheimen uit het verleden. Als de notaris aankondigt dat Jeannes testament geopend mag worden, ontvouwt zich onontkoombaar de beladen geschiedenis die de drie mannen verbindt. De waarheid schetst een even genadeloos als liefdevol portret van de overleden Jeanne Dufour. Kunnen de drie mannen met die werkelijkheid leven?

Zoveel emoties in dit boek: haat, wrok, verraad, genegenheid, maar bovenal: heel veel liefde. Mijn complimenten aan Carla de Jong: zij heeft dit verhaal heel mooi verteld. Vanuit het oogpunt van de drie mannen in Jeannes leven komen we stukje bij beetje te weten wat er allemaal gebeurd is.

Vanaf het begin werd ik gegrepen door het verhaal. De personages zijn goed uitgewerkt, het verhaal zit goed in elkaar en de spanning wordt goed opgebouwd. Door de wisselende vertelperspectieven per hoofdstuk wil je steeds doorlezen. Je wilt gewoon weten wat er gebeurd is en wat er achtergehouden wordt.

Het predicaat “Voor de lezers van Nicci Gerrard” is geheel terecht. Carla de Jong heeft hetzelfde vermogen om je mee te nemen in een familiegeschiedenis die doordrenkt is van geheimen. De gevoelens van de hoofdpersonen worden goed uitgewerkt waardoor de personages veel diepgang krijgen. Je kunt je daardoor ook goed inleven in de hoofdpersonen.

De titel “Nooit meer regen” kon ik eerst niet goed plaatsen, tot de uitleg van Nathan kwam. Wat een treffende vergelijking:

“Voor Jeanne ziek werd had ik juist wat afstand van haar genomen. Dat kon toen ineens niet meer. We hadden te weinig tijd. En nu… is ze er niet meer en dat is… vreemd.” Hoe kan hij het haar uitleggen? “Alsof je bijvoorbeeld je leven lang niet beter weet dan dat het soms regent en dan is er ineens nooit meer regen.”

Ik kan er eigenlijk niet zoveel meer over zeggen, zonder iets van het verhaal te verklappen. Het is gewoon een geweldig boek! Van mij krijgt “Nooit meer regen” dan ook 5 sterren, de maximale score! Meer dan verdiend. Dit was voor mij de eerste kennismaking met de schrijfstijl van Carla de Jong, maar zeker niet de laatste.

Recensie: Honolulu King – Anne-Gine Goemans

wpid-wp-1446039523736.jpg

Uitgeverij Ambo Anthos stuurde mij dit boek om te recenseren. Wat een prachtverhaal! Schokkend, confronterend, maar zo mooi geschreven. Voor degenen die het verhaal nog niet kennen, volgt eerst een korte samenvatting, daarna mijn mening.

Innemend en gemoedelijk, zo staat de tachtigjarige Hardy – eigenaar van een Indische toko – bekend. Hij bakt samen met zijn kleindochter spekkoek en pasteitjes, luistert naar de levensverhalen van zijn Indische klanten en draait met zijn oude vrienden hawaïmuziek. Ooit vormde Hardy met hen de legendarische Honolulu Kings, en hij verlangt ernaar nog één keer met zijn band te schitteren.
Maar met de komst van een sushirestaurant tegenover zijn toko worden oude wonden opengereten. In de loge van de vrijmetselarij besluit Hardy zijn verzwegen verleden te openbaren. De schokkende biecht stelt zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen de vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?

Anne-Gine Goemans overtuigt met dit intrigerende, op ware feiten geïnspireerde verhaal van een Indische man, getekend door zijn verleden. Haar toegankelijke en beeldende schrijfstijl en kleurrijke personages zullen geen lezer onberoerd laten.

Wat een verhaal! Binnen 5 dagen uitgelezen. Elk vrij momentje ben ik dit verhaal ingedoken, heerlijk! De personages zijn goed beschreven, allemaal verschillend en met hun eigen verhaal. Dit is allemaal heel goed uitgewerkt en met de juiste diepgang beschreven. Je wordt het verhaal gewoon ingezogen, je wilt weten wat er gebeurt, hoe het afloopt met Hardy en de overige personages.

Eigenlijk ben ik nu met een grote leegte achtergebleven. Het is zo’n open einde, ik hoop nu gewoon op een vervolg. Ik wil weten hoe het afloopt. Met Hardy, met Synne, maar ook met Cok en de andere personages. Krijgen de Honolulu Kings het nu wel of niet voor elkaar om op het grootste festival voor hawaïmuziek op te treden? Ik wil het weten, maar helaas, dat wordt in dit boek niet verteld.

Maar wat wel verteld wordt, laat een enorm diepe indruk achter. Door de cassettebandjes met levensverhalen van Hardy’s Indische klanten krijg je een klein kijkje in de drama’s die zich in Nederlands-Indië hebben afgespeeld tijdens de Tweede Wereldoorlog. De jappenhaat van Hardy begrijp je tot op zekere hoogte ook nog. Maar dat die jappenhaat zo diep zit, dat hij er zelfs op tachtigjarige leeftijd nog door wordt verblind, is bijna niet voor te stellen. Zijn acties zijn in mijn ogen overdreven, maar voor hem het logisch gevolg van het trauma dat hij in zijn jeugd heeft opgelopen.

Ik vind het heel sterk dat de Japanse overbuurvrouw aan het eind van het boek een toenaderingspoging doet door haar verhaal over de Tweede Wereldoorlog te vertellen. Zij is een van de overlevenden van de atoombom op Hiroshima. De gruwelijkheden die zij beschrijft gaan elk voorstellingsvermogen te boven. Hardy wordt hierdoor toch geroerd en besluit uiteindelijk zijn levenslange strijd tegen alles wat Japans is niet meer zo heftig te voeren. Hij gaat zelfs theedrinken bij haar!

Het verhaal van Synne greep mij ook vanaf het begin. De kleindochter van Hardy heeft op haar eigen manier te lijden onder het verleden. Haar ouders lijken een liefdeloos huwelijk te hebben, terwijl haar grootouders juist het meest liefdevolle paar ter wereld waren. Synne vlucht telkens in een relatie met een foute man, terwijl Olaf haar overal achterna blijft lopen en aangeeft dat hij zal wachten op haar, omdat zij zijn ware is. Ik kan alleen maar hopen dat Synne daar op een dag ook achter komt en dat ze samen gelukkig worden.

Maar ja, dat open einde… Zoveel losse eindjes, zeker nadat de halfbroer van Hardy ineens opduikt. De man van wie Hardy altijd heeft beweerd dat hij tijdens de bersiap is vermoord. Hoe dat verder afloopt is ook een raadsel. Toch krijgt dit boek, door het verhaal en de heerlijke vlotte schrijfstijl, van mij 5 sterren.

Recensie: E.L. James – Grey

Deze recensie hadden jullie nog van mij tegoed. Ik heb via mijn Facebook-pagina al laten weten dat ik 3 sterren geef aan dit boek. Hieronder zal ik jullie vertellen waarom. Maar eerst, voor de mensen die het verhaal misschien niet kennen, een korte samenvatting.


Bekijk de wereld van Vijftig tinten grijs opnieuw, door de ogen van Christian Grey. In Christians eigen woorden, en door zijn gedachten, overpeinzingen en dromen, geeft E L James een verfrissend ander perspectief op de liefdesgeschiedenis die wereldwijd miljoenen lezers betoverde.Christian Grey lijkt een man van totale controle; zijn wereld is duidelijk, gedisciplineerd en volstrekt leeg tot de dag dat de jonge literatuurstudente Anastasia Steele zijn kantoor binnen valt. Hij probeert haar uit zijn hoofd te zetten, maar raakt meer en meer bevangen door gevoelens waar hij maar geen vat op krijgt. In tegenstelling tot andere vrouwen lijkt Ana dwars door zijn afstandelijke houding heen te kunnen kijken, voorbij zijn zakelijke successen en luxe levensstijl, recht in zijn gehavende ziel. Zal zijn samenzijn met Ana hem verlossen van de gruwelijke jeugdherinneringen die Christian elke nacht wakker houden? Of zullen zijn duistere seksuele verlangens, zijn dwangmatige behoefte tot controle en zijn zelfhaat deze jonge vrouw van hem wegdrijven en de broze hoop vernietigen die zij hem biedt?


Het verhaal begint nu een beetje uitgekauwd te raken. Na drie delen dacht ik dat het leuk en verfrissend zou zijn om het verhaal vanuit Christians perspectief te lezen. Het verhaal begint veelbelovend, maar al snel begint het verhaal te kabbelen.

Op de (soms pikante) seksscènes na, gebeurt er niet zoveel. Soms krijg je een klein stukje van Christians verleden en denkwereld te zien, maar dat gaat naar mijn mening niet veel dieper dan we in de eerste drie delen hebben gelezen.

Ik moet bekennen dat ik stukjes overgeslagen of vluchtig gelezen heb. Het contract neemt enkele pagina’s in beslag, maar dat kende ik al uit deel 1. Verder was de mailwisseling ook bekend. Het enige wat hier leuk en soms best verrassend was, was de reactie van Christian op de mails van Anastacia.

Ik werd eigenlijk pas de laatste 50 bladzijden weer gegrepen door het verhaal. Hier komt het punt dat Anastacia wegloopt van Christian en ze zonder elkaar zijn. Christian krijgt weer nachtmerries en nu kom je ineens veel meer te weten over wat er in zijn jeugd gebeurd is. Dat vind ik dan weer interessant.

Dankzij deze laatste wending krijgt het boek van mij toch nog 3 sterren. Misschien een wat mindere beoordeling, omdat ik de eerste drie delen al ken en dus weet hoe het verhaal gaat. Het verhaal op zich is verder goed geschreven, afwisselend van structuur en leuk om de invalshoek van een man te lezen, maar Vijftig tinten is nu wel een beetje klaar.

Recensie: Al onze namen – Dinaw Mengestu

image

Voor Meridiaan uitgevers mocht ik het boek “Al onze namen” van Dinaw Mengestu recenseren. Dit was zeker geen straf!
Lees hieronder een korte samenvatting van het verhaal en mijn recensie!


Isaac, een vluchteling uit Oeganda, strijkt neer in de Verenigde Staten. Hier wordt hij verliefd, hier bouwt hij een nieuw leven op met Helen, zijn maatschappelijk werker. Maar zijn ogenschijnlijk kalme bestaan in het Midwesten wordt overschaduwd door het verleden waar hij amper zijn mond over opendoet. Niet zozeer om wat hij heeft gedaan, maar om wie hij heeft achtergelaten: de vriend die hem zo lief was, de charismatische leider die hem eerst de revolutie liet kennen en toen alles opofferde om hem te redden.

In Al onze namen onderzoekt Mengestu opnieuw op gevoelige en intelligente wijze de thema’s ballingschap, verlies en eenzaamheid.

Een ontroerend, maar ook schokkend verhaal, afwisselend verteld door de ogen van Helen en Isaac. Het wordt niet bij name genoemd, maar de eenzaamheid en een soort hopeloosheid is voor zowel Helen als Isaac een issue.

Het is een tijdloos verhaal over een vluchteling die in Amerika neerstrijkt en daar een leven probeert op te bouwen. Dit lukt maar moeizaam, omdat zwarte mensen niet voor vol worden gezien in de streek waar hij terechtkomt. Hij wordt verliefd op zijn maatschappelijk werkster, maar een relatie tussen een zwarte en een blanke is in die tijd en streek “not done”. Helen trekt zich hier in zoverre wat van aan dat ze uiteindelijk besluit met Isaac te vluchten naar de grote stad Chicago. In eerste instantie om hem voorzichtig los te kunnen laten, maar na een liefdesverklaring van Isaac om hun relatie een kans te geven. Hier eindigt het verhaal enigszins abrupt. In de laatste passage lijkt het of Isaac definitief afscheid heeft genomen van Helen, maar zeker weten doe je het niet.

Zoals gezegd proef je uit alles dat Isaac zijn nieuwe leven wil laten slagen, maar dat zijn verleden hem blijft achtervolgen. Niet in de laatste plaats omdat hij zijn naam heeft te danken aan zijn verleden. Hij lijkt een deel van zijn identiteit kwijtgeraakt door de vele namen die hij in de loop van de tijd heeft gehad.

Wat Helen betreft: ze lijkt gedoemd te eindigen als oude vrijster, totdat ze een relatie met Isaac krijgt. Maar dankzij de problemen die uit deze relatie voortvloeien, wordt het waarschijnlijk toch bewaarheid. Helen heeft besloten om niet zo te worden als haar moeder: eenzaam, verlaten en wegkwijnend in haar eigen huis. Toch lijken al haar handelingen haar precies in die richting te duwen. Helaas krijgen we niet te horen hoe haar leven afloopt en of ze zich nu wel of niet heeft los geworsteld van haar moeder.

Al met al een bijzonder verhaal, met een, voor mij, onbevredigende afloop. Maar zo mooi verteld, dat Mengestu zelfs mij met een gevoel van verlies achtergelaten heeft. Alsof ik zelf in de huid van Helen en Isaac gekropen was. Knap als je dat als schrijver voor elkaar kunt krijgen! Daarom geef ik 4 van de 5 sterren aan deze bijzondere roman.

Wie is Boekenrupsjenooitgenoeg?

Jullie zullen vast denken: er zijn al zoveel boekenblogs, waarom nu nog één?
Tja, dat ligt aan mij. Ik wil mijn recensies ook graag op mijn eigen pagina delen. En waar kan dat nu beter dan op mijn eigen blog?

Dus bij deze: Boekenrupsjenooitgenoeg is online 🙂

En vraag je je af: wie is nu Boekenrupsjenooitgenoeg en waarom deze naam? Lees dan verder!

Ik ben Heleen Engwerda, samenwonend, moeder van 2 kinderen en dol op lezen (hoe kan het ook anders). Naast mijn passie voor lezen heb ik nog een passie: Noorwegen. Dus verbaas je niet als ik ineens een blog over mijn favoriete land plaats.

Mijn voorliefde voor Noorwegen is ook terug te vinden in mijn voorkeur voor Scandinavische thrillers. Ik hou gewoon van de sfeer, de natuur en de gemoedelijkheid van Scandinavië. Maar daarover in een volgend blog meer!

Naast Scandinavische thrillers lees ik ook chicklit en zo af en toe een (historische) roman. Je ziet, ik hou van veel soorten boeken en dit zal ook blijken uit mijn recensies.

De naam Boekenrupsjenooitgenoeg heb ik bedacht omdat ik nooit genoeg boeken heb. In mijn beleving dan. Mijn vriend denkt hier anders over, zeker na het bouwen van een boekenkast over de gehele breedte van de zolderkamer. Ik ben dus net als Rupsje-nooit-genoeg, alleen eet ik mij niet vol met blaadjes en fruit, maar verslind ik boeken.

Dus als jij ook dol bent op boeken en misschien ook op Noorwegen (of de overige Scandinavische landen), volg me dan!