Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman

Recensie: De herkansing – Anneke Kleine Staarman Cover - De herkansing - Anneke Kleine Staarman
Uitgeverij: Bestelmijnboek.nl

Anneke Kleine Staarman had een leuke winactie uitgeschreven via Facebook. Enige voorwaarde was: een recensie schrijven over het boek. En de winnaars werden – heel erg leuk gedaan! – in een filmpje bekend gemaakt. Ik bleek een van de gelukkigen. Omdat ik na een aantal thrillers wel toe was aan iets anders, en het ook nog eens leuk vind om me te laten verrassen door debuterende auteurs, begon ik aan De herkansing.

Samenvatting
Een post-it viel uit het dossier dat Carmen tegen haar borst hield. Hij fladderde op de grond als een vlinder met gebroken vleugels. Carmen pakte hem op en draaide hem om. Haar hart begon luid te kloppen toen ze zag wat er op het briefje stond geschreven: Carmen Gutierrez, betrokken?’

Nachtclubs, een groot huis en een vriend die haar op handen draagt. Totdat blijkt dat haar eerste vriendje niet is wie hij zegt te zijn. Carmen vertrekt naar Maastricht om aan zijn grip te ontkomen. Nu is het tijd om voor zichzelf te kiezen. Ze trekt in bij haar vriendin Natascha. Al snel vindt ze een baan bij een advocatenkantoor. Daar ontmoet ze de knappe advocaat Jasper. Ze wil zich niet door hem laten afleiden. Maar hij bemoeit zich wel heel veel met haar. Is het wel zo toevallig dat ze juist bij dit kantoor aan de slag kon? De herkansing is een boek over vriendschap, liefde en onmacht.

Over de auteur
Anneke Kleine Staarman (1981) omschrijft zichzelf als een echte hemelfietser. De hele dag door mogen fantaseren klinkt haar als muziek in de orden. Ze woonde in Strasbourg, Lyon, Londen en Madrid, voordat ze eindelijk in Haarlem neerstreek met haar Franse partner. Schrijven is altijd al haar grote passie. Haar inspiratie haalt ze uit de verschillende culturen uit haar dagelijks leven en haar werk. Op deze manier creëerde ze een eigen wereld, eentje van romantiek en nostalgie, waarin zich hopelijk veel mensen thuis voelen.

Mijn mening
Wat een debuut! Een roman, waar ook best nog veel spanning aan toegevoegd is, waardoor het boek zich eigenlijk niet goed in een hokje laat plaatsen. Niet dat ik dat nodig vind overigens. Ik vind dit boek een pareltje, ik heb me enorm kunnen inleven in het verhaal (soms misschien iets te veel, waarbij ik de ene keer de tranen even weg moest knipperen en de andere keer mijn woede moest inslikken).

Anneke Kleine Staarman heeft een hele prettige manier van schrijven, waardoor je door het boek vliegt. Ze bouwt de spanning goed op en werkt haar personages goed uit. In het begin vond ik het wel wat verwarrend, al die personages: wie is nu wie en in welke relatie staan ze tot elkaar? Maar hoe verder je komt, hoe duidelijker alles wordt en de ontknoping is er een die ik niet aan had zien komen. Wat heeft Anneke dit fantastisch gedaan!

Alleen dat einde, die epiloog… Het roept bij mij vraagtekens op: wat gaat er verder gebeuren? Hoe gaat het met alle stellen verder? En de belangrijkste vraag: komt er een vervolg? Ik hoop het, want ik geniet van dit soort romantische verhalen met een spannende twist. Ik heb alleen wel een tip voor Anneke Kleine Staarman: zorg voor een goede eindredacteur, want er zaten nog wel wat slordigheidsfoutjes in, zoals vergeten spaties en kleine spelfouten. Dat is zonde, want het haalt mijn oordeel iets naar beneden.

Al met al geef ik toch nog 4****. Want een prachtig verhaal dat zo goed uitgedacht en zo mooi geschreven is, verdient dit. Dus Anneke, ik hoop dat je straks snel weer tijd vindt om door te schrijven, want ik wil meer van jouw verhalen!

 

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst Cover - Sara en Liv - Suzan Hilhorst
Uitgeverij: Hollands Diep uitgevers

Zoals wel vaker, krijg ik een nieuwsbrief met de aankondiging van een nieuw boek. Een persoonlijk verhaal over een moeder die haar 2 dochters verliest. Verschrikkelijk… Wil ik dat wel lezen? Ja, ik ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe je dit als moeder beleeft en vooral: hoe je dit verlies te boven komt en je staande weet te houden. Ik meld me daarom aan als recensente. Al gauw valt het boek bij mij op de mat en begin ik te lezen…

Samenvatting
‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal. Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Over de auteur
Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Haar dochtertjes Sara en Liv overleden beiden aan een nog onbekende stofwisselingsziekte. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde: schrijven. Sara en Liv is haar debuut. Inmiddels werkt ze aan een tweede roman.

Mijn mening
Onvoorstelbaar heftig… Maar wat heeft Suzan dit immense verlies prachtig verwoord. Een verhaal dat tot tranen roert, onder je huid kruipt en je nog dagen achtervolgt. En dan heb ik het niet alleen over dat verschrikkelijke, heftige verlies van 2 prachtige meisjes, maar ook over de drang om weer op te krabbelen en verder te gaan. Weer te gaan leven, niet alleen maar stil te staan bij dit verlies.

Wat ik erg bijzonder vind, is het wisselende vertelperspectief: grote delen worden vanuit Suzan zelf verteld, maar er zijn ook grote stukken die we vanuit Sara voorgeschoteld krijgen. Zo ontstaat een heel bijzonder beeld van een gezin dat te maken krijgt met een van de verschrikkelijkste dingen in het leven: de dood van je kind. In dit geval zelfs 2 kinderen. Op sommige punten werd ik nog even in verwarring gebracht: werd het verhaal nu vanuit Sara of vanuit Liv verteld? Een check leerde mij dat alleen het perspectief van Suzan zelf en Sara gebruikt waren. Het stoorde mij dusdanig, dat ik niet voor een volledige score kan gaan.

Een rollercoaster van emoties, zo kun je dit boek goed samenvatten. Een boek met een lach en een traan. Van verdriet, maar ook van ontroering. Ik heb bewondering voor Suzan en haar gezin. De kracht die zij hebben om hier samen doorheen te komen. En vergeet ook Nils niet, hun zoontje. In het dankwoord noemt ze hem ook.

Humberto Tan haalt dit fragment ook aan in zijn programma RTL Late Night. Nils stelde zijn moeder namelijk de vraag: “Ga je ook een boek over mij schrijven?” Suzan geeft een prachtig antwoord aan haar zoon: “Deze vraag raakte me en hier heb ik lang over nagedacht. Ik moet je teleurstellen, maar wel met een goede reden. Jij hebt namelijk, anders dan je zusjes, zelf de mogelijkheid gekregen auteur te zijn van je eigen verhaal. Je leeft Nils. En hoe. Laat dat leven je pen zijn.”

Met deze optimistische, levenskrachtige noot wil ik afsluiten. Een ruime 4**** heeft Suzan verdient met dit heftige, mooie, ontroerende, trieste verhaal. Een klein puntje aftrek dus, zoals al eerder genoemd. Het maakt het verhaal inhoudelijk niet minder mooi en heftig.

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben

Recensie: Tot waar we kijken kunnen – Inge van der Krabben cover-tot-waar-we-kijken-kunnen-inge-van-der-krabben
Uitgeverij: Ambo | Anthos

Een bijzonder moment voor mij: tijdens een teamuitje van een nieuwe opdrachtgever, bleek ik ineens aan tafel te zitten met Inge van der Krabben. Een schrijfster waar ik al veel over had gehoord, maar van wie ik nog steeds het boek niet had gelezen. Toen ze hoorde dat ik een eigen boekenblog had, bood ze spontaan aan haar boek naar me toe te sturen, zodat ik het kon lezen en recenseren. En inderdaawp-1485716753665.jpgd, een paar dagen later ontving ik het boek, met een persoonlijke noot van Inge. Ik voelde wel een beetje druk: straks vind ik het niks, wat moet ik dan schrijven? Tja, daar had ik mezelf misschien wel in een lastig parket gebracht…

Samenvatting
Janne staat op de rand van een burn-out en realiseert zich dat het tijd wordt om te bedenken wat zij zelf graag wil, in plaats van steeds te proberen aan ieders verwachtingen te voldoen. Maar voordat ze haar eigen weg kan gaan, is het nodig dat ze zich losmaakt van haar moeder. Juist op dat moment blijkt dat haar moeder kanker heeft en zich niet wil laten behandelen. In de korte tijd die hen nog rest, zoeken beiden naar een nieuw evenwicht in hun relatie.

Tot waar we kijken kunnen is een subtiele en ontroerende roman over de vaak complexe en bijzondere relatie tussen moeder en dochter. Van der Krabben schrijft in een frisse, eigen stijl over het onvermogen elkaar werkelijk te kunnen zien. Over loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen.

Die zachtheid bedaarde haar zenuwen, haar darmen, haar maag. Deed ze er eigenlijk wel goed aan? Wat ze van plan was? Wat had Lottes zoon ook alweer gezegd? Don’t ask for permission, ask for forgiveness. Een mooi motto. Bepaalde dingen waren nou eenmaal nodig. (p.180/181)

Over de auteur
Inge van der Krabben (1972) studeerde algemene letteren aan de Universiteit van Utrecht, werkte als redacteur en communicatieadviseur voor diverse bedrijven en heeft haar eigen tekstbureau. Tot waar we kijken kunnen is haar debuutroman.

Mijn mening
Nou, ik had me vooraf dus zorgen gemaakt om niks: wat een debuut! Inge heeft me in mijn hart geraakt en tot tranen toe geroerd. Ze heeft een heerlijke schrijfstijl, waardoor het verhaal vlot leest. De korte overzichtelijke hoofdstukken dragen hier ook aan bij.

De thema’s loslaten en loskomen, verbinden en afscheid nemen zijn heel goed uitgewerkt. Zo mooi verwoord. Het is nergens te zwaar, maar ook niet te luchtig, het is precies goed gedoseerd. Met een lach en een traan heb ik dit boek in no-time uitgelezen.

En toen bleef ik met een heel apart gevoel achter… Verdriet om iets wat mij niet was overkomen, maar wat iedereen zou kunnen overkomen. Een soort gemis, maar ook herkenning en dankbaarheid. Ik was enigszins verward en moest echt weer even tot mezelf komen. Ik was compleet in het verhaal meegezogen en was helemaal in Janne opgegaan.

Ik kan dan ook heel kort en krachtig zijn: als je mij zo kunt raken (geloof me, dat lukt echt niet elke auteur!), dan heb je de volle 5 sterren meer dan verdiend. Ik kan alleen maar zeggen: Inge, ga vooral door met schrijven! Ik kan niet wachten tot je volgende boek. Ik leg de zakdoeken alvast klaar…

Ze hield haar ogen op de kist gericht […], en sprak met kracht in haar stem:

“Het allerliefst.
Liever dan een berg van goud heb ik de zoete smaak van honing op mijn tong. Zing ik een liedje over jong en oud dat jij vroeger voor mij zong. Voel ik mij als een koning zo rijk en heb ik gelijk als ik zeg dat ik op je lijk, wanneer de glimlach in je gezicht oplicht in de warme zomerzon. […]
Liever dan een berg van goud heb ik jou als herinnering in mijn hoofd. De smaak van chocola in mijn mond, die langzaam de paniek verdooft. En het is zo heerlijk, zo kostbaar de momenten die we samen delen. Dan voel ik mij als een koning zo rijk en heb je gelijk als je zegt dat ik op je lijk, wanneer mijn gezicht oplicht in de late zomerzon. Dat heb ik liever, dat heb ik het allerliefst. […]

We zien elkaar tot waar we kijken kunnen.”
(p.232)