Recensie: Mijn naam is vrijheid – Jax Miller

wp-1464376477004.jpg

Recensie: Mijn naam is vrijheid – Jax Miller Uitgeverij: Cargo

Cargo had eind april een leuke verrassing voor me: ik was een van de 15 proeflezers van Mijn naam is vrijheid van Jax Miller. Een behoorlijk dik, losbladig manuscript viel op mijn deurmat. Netjes in een snelhechter, dat dan weer wel. Ik was erg benieuwd naar dit debuut van Jax Miller. Op Facebook had ik natuurlijk al een korte samenvatting gelezen en de reacties van bekende auteurs als Karin Slaughter logen er niet om. Dit moet wel een veelbelovend debuut zijn. Zou deze auteur mijn verwachtingen gaan waarmaken? Of is dit weer zo’n hype?

Samenvatting
Freedom Oliver leeft in een klein stadje in Oregon en probeert zo min mogelijk op te vallen. Twintig jaar geleden is ze gearresteerd voor de moord op haar man en sloot ze een deal met de FBI waardoor ze werd gedwongen haar kinderen af te staan ter adoptie. Sindsdien leeft ze onder getuigenbescherming. Als ze hoort dat haar dochter wordt vermist, is Freedom vastbesloten haar te vinden. Haar impulsieve plan leidt haar terug naar de demonen uit haar verleden en de geheimen van de familie die haar kinderen heeft geadopteerd.

Over de auteur
Jax Miller is geboren en getogen in New York. Tegenwoordig woont ze met haar man in Ierland. Jax Miller is een pseudoniem van Ann O Donnell.

Mijn mening
Zo, dit is een knap debuut! In het begin ergerde ik me aan het begin van elk hoofdstuk: ‘Mijn naam is Freedom en…’. Eerst irriteerde deze herhaling mij, maar hoe verder ik kwam, des te sterker vond ik deze herhaling. Het heeft ook een doel waar naartoe gewerkt wordt. Jax Miller weet verder subtiel dingen te herhalen, zonder dat het ook maar enigszins storend wordt.

Knap geschreven, duidelijke, niet te lange hoofdstukken en vlot taalgebruik zorgen ervoor dat je zo door dit boek heen bent. Het vertelperspectief wisselt geregeld, waardoor het verhaal van verschillende kanten wordt belicht. Soms spring je daardoor weer even terug in de tijd, omdat bepaalde zaken gelijktijdig gebeurden, maar natuurlijk niet gelijktijdig verteld kunnen worden vanuit meerdere personen.

Dit is een bizar verhaal over een moeder die haar kinderen kwijtraakt en na 20 jaar, als haar dochter vermist is, pas op zoek gaat naar haar kinderen. Als moeder begrijp ik de angst om je kinderen kwijt te raken, maar het lijkt me echt bizar als je je kinderen al kwijt bent en ze dan nogmaals dreigt kwijt te raken. En dat verleden van Freedom… Stukje bij beetje krijg je informatie toegediend, waardoor het verhaal naar een climax toewerkt, met een verrassende ontknoping.

Ik vind dit echt een aanrader! Mijn naam is vrijheid krijgt van mij dan ook de volledige 5 sterren. Wat een briljant verhaal. Goed opgebouwd, lekker leesbaar en het doet me verlangen naar een volgend boek van Jax Miller. En dat wil je natuurlijk als lezer. Ik ben het er dus mee eens dat dit een ijzersterk debuut is!

Recensie: De meisjes – Emma Cline

wp-1463496353561.jpg

Recensie: De meisjes – Emma Cline
Uitgeverij: Lebowski

Voor Uitgeverij Lebowski mocht ik De meisjes van Emma Cline vooruitlezen. Het verhaal intrigeerde me. Hoe ver gaat een puber om gezien en geliefd te worden? Hoe beïnvloedbaar is iemand? Hoe is het leven in een commune, een soort sekte eigenlijk? Deze vragen drongen zich aan me op toen ik de samenvatting las. Ik was dan ook erg blij dat ik de kans kreeg om dit boek, dat pas half juni verschijnt, te mogen recenseren. Benieuwd naar mijn mening? Lees snel verder en ontdek of deze titel op jouw Nog-Te-Lezen-lijst moet staan of niet…

Samenvatting
Emma Cline voert ons mee naar de explosieve zomer van 1969, naar de zinderend hete straten van Marin County, Californië, in het hoofd van een 14-jarig meisje, de verveelde en zwaarmoedige Evie. Ze staat eenzaam tussen twee pasgescheiden ouders, vol van een wanhopige rusteloosheid, maar vindt steun in de toevallige vriendschap met het oudere en intrigerende meisje Suzanne. Verbijsterd dat er eindelijk iemand is die haar ziet staan, komt Evie al snel terecht in een commune waarvan zeer binnenkort de hele wereld de naam zal weten, en wordt ze verleid door diens waanzinnige leider. Sneller dan ze ooit had kunnen vermoeden wordt ze meegezogen in een wereld vol misdaad en geweld.

Emma Cline’s verhaal over een stuurloos meisje tegen het einde van de roerige jaren ’60 levert een ontzagwekkend, trefzeker onderzoek op naar de werking van macht, hoe angstaanjagend beïnvloedbaar een pubermeisje kan zijn, en hoe ver zo’n meisje zal gaan om gezien en geliefd te worden.

Over de auteur
Emma Cline (1989) behaalde een Master aan de Universiteit van Columbia, en schrijft voor The New Yorker. Ze ontving in 2014 de Plimpton Prize for Fiction van The Paris Review, dat verhalen en essays van haar hand publiceerde.

Mijn mening
Eng… Eng in de zin van: ik kan me voorstellen hoe zo’n meisje zich moet voelen. Een puber die ergens bij wil horen, gezien en gehoord wil worden. Hoe makkelijk je dan beïnvloedbaar bent, tot daden aangezet kunt worden, die je nooit voor mogelijk hield. Ik ben blij dat de meesten van ons niet met fouten mensen in aanraking komen, want dan zou de wereld er nog verrotter uitzien volgens mij.

Ik heb grote bewondering voor Emma Cline. Zij is jong, heeft zich helemaal verdiept in sektes en communes en wilde graag een boek schrijven over de rol van de vrouwen (veelal nog meisjes) in deze groepen. Meestal wordt er namelijk geschreven over de charismatische leider. Emma Cline vindt dat we dat verhaal nu wel kennen en schreef daarom over De meisjes. Dit heeft ze naar mijn mening zeer overtuigend gedaan.

Ze heeft de tijdsgeest zeer goed neergezet, de personages goed beschreven en ze heeft een lekker lezende schrijfstijl. Het boek heeft duidelijke hoofdstukken, wordt verteld vanuit Evie op middelbare leeftijd, die terugblikt op haar leven. En dan vooral op de gebeurtenissen in de zomer van 1969. Door de middelbare Evie terug te laten blikken, merk je ook goed wat de gevolgen van die zomer voor haar zijn geweest. De gebeurtenissen en gevoelens hebben invloed gehad op haar verdere leven, ondanks (of misschien wel dankzij) de uitkomst van haar daden. (Nee, ik ga niet verklappen wat Evie wel of niet gedaan heeft… Dat lees je zelf maar.)

Ik had het boek zomaar uit, ik wilde steeds verder lezen, weten wat er nu eigenlijk echt gebeurd is… Ik vond het zelfs zo goed en levensecht beschreven dat ik ben gaan googelen naar de beschreven commune/sekte onder leiding van Russell Hadrick. Tja, dat was een teleurstellende zoektocht, want het blijkt toch echt een op waarheid gebaseerde roman. Ik had het kunnen raden natuurlijk, maar echt, wat kan Emma Cline een realistisch verhaal schrijven zeg!

Mijn oordeel: 4 sterren, want er zaten wat kleine schoonheidsfoutjes in. Soms iets teveel herhaling of te uitgebreid verteld, maar gelukkig niet heel storend. Deze 4 sterren zijn voor dit debuut zeer verdiend! Als je van dit soort verhalen houdt, is het een absolute aanrader en mag je De meisjes niet missen. Al is het alleen maar vanwege de verrassende invalshoek waar Emma Cline voor gekozen heeft.