Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst

Recensie: Sara en Liv – Suzan Hilhorst Cover - Sara en Liv - Suzan Hilhorst
Uitgeverij: Hollands Diep uitgevers

Zoals wel vaker, krijg ik een nieuwsbrief met de aankondiging van een nieuw boek. Een persoonlijk verhaal over een moeder die haar 2 dochters verliest. Verschrikkelijk… Wil ik dat wel lezen? Ja, ik ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe je dit als moeder beleeft en vooral: hoe je dit verlies te boven komt en je staande weet te houden. Ik meld me daarom aan als recensente. Al gauw valt het boek bij mij op de mat en begin ik te lezen…

Samenvatting
‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal. Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Over de auteur
Suzan Hilhorst is verslaggever en programmamaker bij BNN-VARA. Haar dochtertjes Sara en Liv overleden beiden aan een nog onbekende stofwisselingsziekte. Haar persoonlijke verhaal bracht haar terug naar een oude liefde: schrijven. Sara en Liv is haar debuut. Inmiddels werkt ze aan een tweede roman.

Mijn mening
Onvoorstelbaar heftig… Maar wat heeft Suzan dit immense verlies prachtig verwoord. Een verhaal dat tot tranen roert, onder je huid kruipt en je nog dagen achtervolgt. En dan heb ik het niet alleen over dat verschrikkelijke, heftige verlies van 2 prachtige meisjes, maar ook over de drang om weer op te krabbelen en verder te gaan. Weer te gaan leven, niet alleen maar stil te staan bij dit verlies.

Wat ik erg bijzonder vind, is het wisselende vertelperspectief: grote delen worden vanuit Suzan zelf verteld, maar er zijn ook grote stukken die we vanuit Sara voorgeschoteld krijgen. Zo ontstaat een heel bijzonder beeld van een gezin dat te maken krijgt met een van de verschrikkelijkste dingen in het leven: de dood van je kind. In dit geval zelfs 2 kinderen. Op sommige punten werd ik nog even in verwarring gebracht: werd het verhaal nu vanuit Sara of vanuit Liv verteld? Een check leerde mij dat alleen het perspectief van Suzan zelf en Sara gebruikt waren. Het stoorde mij dusdanig, dat ik niet voor een volledige score kan gaan.

Een rollercoaster van emoties, zo kun je dit boek goed samenvatten. Een boek met een lach en een traan. Van verdriet, maar ook van ontroering. Ik heb bewondering voor Suzan en haar gezin. De kracht die zij hebben om hier samen doorheen te komen. En vergeet ook Nils niet, hun zoontje. In het dankwoord noemt ze hem ook.

Humberto Tan haalt dit fragment ook aan in zijn programma RTL Late Night. Nils stelde zijn moeder namelijk de vraag: “Ga je ook een boek over mij schrijven?” Suzan geeft een prachtig antwoord aan haar zoon: “Deze vraag raakte me en hier heb ik lang over nagedacht. Ik moet je teleurstellen, maar wel met een goede reden. Jij hebt namelijk, anders dan je zusjes, zelf de mogelijkheid gekregen auteur te zijn van je eigen verhaal. Je leeft Nils. En hoe. Laat dat leven je pen zijn.”

Met deze optimistische, levenskrachtige noot wil ik afsluiten. Een ruime 4**** heeft Suzan verdient met dit heftige, mooie, ontroerende, trieste verhaal. Een klein puntje aftrek dus, zoals al eerder genoemd. Het maakt het verhaal inhoudelijk niet minder mooi en heftig.

Recensie: Met één been in het leven – Alex Moorlag

Recensie: Met één been in het leven – Alex Moorlag
wp-1470056226782.jpgUitgeverij: Droomvallei uitgeverij

Droomvallei Uitgeverij stuurde mij een aantal boeken om te recenseren, waaronder Met één been in het leven. Deze titel spreekt mij enorm aan. Welk verhaal gaat hierachter schuil? Dat het om een verhaal van een kankerpatiënt gaat, is mij al snel duidelijk, maar ik ben vooral nieuwsgierig hóé hij zijn verhaal verwoord. De laatste tijd heb ik ook verhalen van andere (kanker)patiënten gelezen, dus is dit niet weer het zoveelste in een dozijn?

Samenvatting
“Hier ziet u het bot, dit is het scheenbeen en dit is het kuitbeen.” Ik knik. “En hier ziet u dat het bot niet wit, maar zwart is.” Wederom knik ik. “Dat is niet goed… Dat lijkt op kanker.” Alles stopt. Kanker? Ik ga dood!

Wat gaat er door je heen als blijkt dat de pijn in je been geen spierpijn is? Alex Moorlag schreef een boek over de oorzaak van zijn pijn en hij beschrijft wat er verder gebeurde. Kanker, je grootste vijand. Een aangrijpend verhaal over pijn, onzekerheid, ziekte en verdriet. Maar ook over vechten voor je leven en er bovenop komen.

Over de auteur
Alex Moorlag is 40 jaar jong, vader van 2 dochters en getrouwd met de liefde van zijn leven. Op 20-jarige leeftijd kreeg hij botkanker en dat vormde hem tot wat hij nu is. Een survivor, een levensgenieter en iemand die altijd de lach in de traan zoekt. Zoals hij zelf zegt: ‘Een éénbenige realist met een dromerige kant.‘

Mijn mening
De titel prikkelde mij om te gaan lezen. En ook het feit dat het verhaal eens door een man verteld wordt. Meestal lees je alleen dit soort verhalen van vrouwen. Alex Moorlag heeft mij niet teleurgesteld met zijn verhaal. Hij heeft op vrij jonge leeftijd (20) de diagnose botkanker gekregen. Nu, zo’n 20 jaar later, schrijft hij hoe hij deze periode beleefd heeft. Ingrijpend wat hij zo jong al voor de kiezen kreeg. Wrang ook, omdat hij uiteindelijk, net als zijn moeder, met één been verder moet leven. De titel is dus erg goed gekozen, vooral omdat hij nog steeds volop in het leven staat.

Ik had het boek zomaar uit, het leest als een trein door de korte hoofdstukken, die ook nog eens in een heel fijn lettertype zijn gedrukt. Het verhaal is in spreektaal geschreven, vanuit het oogpunt van Alex. Wat ik heel fijn vond, is dat hij af en toe van die grappige sprongen maakt in zijn verhaal. Dan vertelt hij over zijn jeugd, maar zinspeelt ook terloops op naar wat hem nog te wachten staat. Ik betrapte mezelf erop dat ik soms ook zat te gniffelen om zijn grapjes of de manier waarop hij iets schrijft.

Moorlag is voor mij de eerste die gewoon schrijft hoe het is als je chemo krijgt. Dat je op een gegeven moment niet meer door wilt gaan, omdat die chemo bijna niet te doorstaan is. Dat het k** is en dat hij heel goed begrijpt waarom er zoveel de eindstreep niet halen. Eerlijk, puur en rauw, dat omschrijft wel het gevoel dat ik bij dit verhaal heb.

Het grote minpunt aan dit boek, maar daar kan Moorlag waarschijnlijk weinig aan doen, is dat er veel schrijf- en taalfouten in zitten. In sommige zinnen staan zelfs dubbele woorden. Het lijkt er dan ook op dat er geen eindredactie heeft plaatsgevonden. Dit is voor mij een enorme afknapper, want dat haalt voor mij de vaart uit een verhaal en doet het heel knullig overkomen. Maar daar kan de uitgever met een eventuele volgende druk wel iets aan doen!

Als ik de schrijf- en taalfouten niet meeneem in mijn beoordeling, dan kom ik uit op 4 sterren. Alex heeft voor mij heel goed beschreven hoe het voor een jonge vent is om deze verwoestende diagnose te krijgen en er dan toch voor te vechten als een leeuw. Eerlijk en vanuit het hart. Dit is zeker geen 13-in-een-dozijn-verhaal!

 

Recensie: Levenshaast – Ingeborg van Beek

Recensie: Levenshaast – Ingeborg van Beek wp-1467809697105.jpg
Uitgeverij: Xander uitgevers

Spannend: voor de eerste keer doe ik mee aan een leesclub van Hebban. We bespreken het boek Levenshaast van Ingeborg van Beek. Mijn verwachtingen: een heftig verhaal, want het gaat over een vrouw van mijn leeftijd die, vlak na de bevalling van haar tweede kind, te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft.

Als moeder van twee kleine kinderen durf ik er niet aan te denken wat dit betekent voor de toekomst. Vragen borrelen in me op: hoe zou ik hiermee omgaan? Wat vertel ik de kinderen en hoe reageren zij? Ik ben dan ook nieuwsgierig naar het verhaal van Ingeborg. Hoe gaat zij hiermee om en welke impact heeft het op haar gezin, familie en vrienden? En een nieuw aspect: wat vinden de andere lezers in de leesclub? Zal er een verhitte discussie ontstaan?

Samenvatting
Mijn naam is Ingeborg. Ik ben negenendertig en sta midden in het leven. Ik heb een zoon van vier, een dochter van twee, een eigen bedrijf en heel veel plezier. En ik heb ook een hersentumor’.

Ingeborg van Beek kreeg twee jaar geleden een verpletterende diagnose: een ongeneeslijke hersentumor. Terwijl ze tijdens de onderzoeken en de levensbedreigende operatie heen en weer geslingerd wordt tussen emoties van verdriet, onzekerheid en angst, wordt in haar binnenste het vuur alleen maar aangewakkerd. Ze heeft haast om alles te doen, meteen. Haar leven moet opeens haarscherp in kaart worden gebracht. Heb ik ergens spijt van? Verlang ik ergens naar? Is mijn relatie nog bijzonder genoeg?

In Levenshaast vertelt Ingeborg haar rauwe, authentieke en krachtige verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd. Over haar spijt en haar verlangens, haar verdriet en haar optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu.

Over de auteur
Ingeborg van Beek (1976) liep stage in Parijs, Brussel en Koeweit. In 2007 startte ze haar eigen adviesbureau Shake The Tree. Daarnaast is Ingeborg ambassadeur voor de stichting Stop Hersentumoren en schrijft ze een column over haar ziekte voor De Telegraaf.

Mijn mening
Levenshaast dekt de lading van dit boek erg goed. Ingeborg wil alles zo snel mogelijk doen in de tijd die ze nog heeft. Haar ‘bucket list’ afwerken, zeg maar. Maar ze heeft ook een soort ‘try before you die’-houding; ze gaat vreemd, gaat naar urenlange feesten en neemt (heel onverantwoord) drugs. Alsof ze haar dood nog wat wil bespoedigen.

Die haast is ook te voelen in de manier waarop het verhaal geschreven is: haastig. Dit heeft zowel positieve als negatieve effecten. Door de vlotte schrijfstijl vlieg je door de hoofdstukken. Het boek is zomaar uit. De schrijfstijl zorgt ervoor dat lachen en huilen dicht bij elkaar ligt.

Het negatieve effect is dat er geen enkele diepgang in het verhaal zit. Slechts af en toe geeft ze zichzelf wat meer bloot, maar meestal blijft het de oppervlakkige, gesjeesde zakenvrouw die zo nodig net moet doen alsof ze niet ernstig ziek is. Alsof het negeren van een ziekte betekent dat ‘ie er niet is.

Het is ook jammer dat er voorbijgegaan wordt aan de effecten voor hun gezin, familie en vrienden. Nergens lees je wat het voor hen betekent. Hoe zij ermee omgaan. Je leest alleen hoe Ingeborg bezig is om veel te werken, mensen af te snauwen, hoe ze wil vechten tegen de tumor, maar vooral: hoe ze alles nog een keer gedaan wil hebben voor haar dood. Ongeacht wie ze daarmee pijn doet, kwetst of afstoot.

Mijn oordeel is dan ook 3***. Het mist diepgang, maar het is zeker geen slecht boek. Het heeft mij vooral laten zien hoe ik niet met zo’n diagnose om zou willen gaan. Bij mij zou mijn gezin bovenaan mijn prioriteitenlijst komen: vooral samen dingen ondernemen en tijd met elkaar doorbrengen, zolang het kan.

Het gekke is, dat de meeste leesclubleden wat dit boek betreft ook op één lijn zitten: er is daardoor geen echte discussie ontstaan. Jammer, maar het zegt ook iets over het boek. En met een gemiddelde van zo’n 3*** is dat zeker geen slecht oordeel, hoewel we meer hadden verwacht.

Recensie: Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris

wp-1463150776751.jpg

Recensie: Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van de Club van Echte Lezers van uitgeverij Atlas Contact mocht ik Mijn haat krijgen jullie niet van Antoine Leiris lezen. Jullie kennen dit verhaal vast al: Antoine plaatste na de aanslagen in Parijs, waarbij zijn vrouw gedood werd, een brief aan de terroristen op zijn Facebook-pagina. Hierin zei hij: “Jullie hebben mij mijn vrouw al afgenomen, maar mijn haat krijgen jullie niet.” Ik was dus wel benieuwd naar het verhaal van deze man, die weigert de terroristen te haten. Nieuwsgierig naar mijn mening? Die lees je hieronder…

Samenvatting
Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Opeens verschijnen er berichten op zijn telefoon over aanslagen. Hij gaat op zoek naar zijn vrouw, 24 uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen. Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.

In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen. ‘Ik moet naar Melvil toe, die wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij is net zeventien maanden, straks gaat hij zoals elke dag zijn tussendoortje eten, daarna gaan we zoals elke dag spelen, en zijn leven lang zal dat jongetje jullie beledigen door gelukkig en vrij te zijn. Want nee, zijn haat krijgen jullie ook niet.’

Over de auteur
Antoine Leiris (34) woont in Parijs en is cultuurjournalist voor onder andere nieuwszender France Info en France Bleue.

Mijn mening
Antoine Leiris haalde het wereldnieuws met zijn bericht op Facebook dat de terroristen zijn haat niet zouden krijgen. Toen ik hoorde dat er ook een boek van hem kwam met daarin zijn verhaal over hoe hij de dagen na de aanslag op het Bataclan-theater beleefde, wilde ik dat graag lezen. Noem me gerust een ramptoerist, ik wilde inderdaad weten wat er door je heen gaat als je zoiets heftigs meemaakt. Zeker als er nog ene klein kind in het spel is. Wat vertel je dat jochie? Hoe vertel je het hem dat zijn moeder nooit meer thuis komt?

Ik heb regelmatig een traantje weggepinkt, maar op het eind brak ik, als Antoine en Melvil het graf van Hélène bezoeken. Je weet de uitkomst van het verhaal, dit heeft geen happy ending: een man is zijn vrouw kwijt, een zoon zijn moeder. Zij moeten leren hiermee om te gaan. Het een plaats te geven. Antoine blijkt sterker dan hij dacht, hij moet ook wel voor zijn zoon, maar jeetje, diep respect hoe hij reageert. Hij geeft de terroristen niet de genoegdoening die ze willen, hij zegt duidelijk: “Mijn haat krijgen jullie niet. Ook de haat van mijn zoontje zullen jullie niet krijgen.” Dat vergt veel kracht en moed, vind ik.

Ergens had ik verwacht dat het boek langer zou zijn, dat het meer pagina’s zou tellen. Helaas hield de teller bij bladzijde 111 op. Helaas, want ik had graag gelezen hoe het deze man en zijn zoontje verder vergaat. Aan de andere kant snap ik ook dat het niet dikker is, omdat het nog maar relatief kort geleden is gebeurd. En misschien wil Antoine Leiris verder ook wel rust.

Ondanks dat het dus maar een dun boek is, heb ik het met veel ontzag en bewondering gelezen. Ik beoordeel dit boek dan ook met 4,5 ster op de schaal van 5. Het enige minpuntje is dus dat ik het boek te dun vind. Verder kan ik dit boek alleen maar aanraden!

Blogtour-recensie: Zijspoor – Josha Zwaan

wp-1462981785736.jpg

Recensie: Zijspoor – Josha Zwaan
Uitgeverij: Ten Have

Inspirerend Leven vroeg enige tijd geleden wie mee wilde doen aan een blogtour voor het boek Zijspoor van Josha Zwaan. Dat leek mij een mooi boek, dus reageerde ik. Al snel hoorde ik dat ik bij de gelukkigen zat die aan deze leuke blogtour mee mogen doen.

Ik ontving het boek, met daarin een boekenlegger van Inspirerend Leven en een hele mooie kaart met een inspirerende tekst (zie foto). Dat voelde al als een cadeautje, de tekst op de kaart is ook erg treffend voor een controlfreak als ik. Benieuwd wat ik van Zijspoor vind? En of ik er misschien ook nog iets van geleerd heb? Lees dan snel verder…

Samenvatting
In Zijspoor vertelt Zwaan over haar zoon die op 25 maart 2011 wordt opgenomen in het ziekenhuis. Er is iets mis met zijn longen en nieren. Maandenlang zweeft hij tussen leven en dood, maar wanneer hij een donornier van zijn vader krijgt krabbelt hij langzaam weer op. Ruim anderhalf jaar houdt Josha Zwaan een dagboek bij.

Er zijn momenten van diepe angst, wanhoop, maar ook troost, liefde en besef van grote schoonheid. Een aangrijpend en meeslepend verhaal, dat leest als een roman van Josha Zwaan.

Over de auteur
Josha Zwaan debuteerde in 2010 met Parnassia, dat lovend werd ontvangen en waar meer dan 80.000 exemplaren van zijn verkocht. In 2013 volgde het even prachtige Zeevonk en Dwaallicht (2015). Zijspoor is haar eerste non-fictieboek.

Mijn mening
Zo, dit verhaal kwam even binnen. Hoe wanhopig en machteloos moet je je als moeder wel niet voelen als je kind in het ziekenhuis komt en ze weten niet wat er met hem is. Als ik er alleen al aan denk, raak ik lichtelijk in paniek. Ik heb zelf ook (kleine) kinderen en als ik denk aan hoe ik zou reageren als een van hen in het ziekenhuis komt, dan voel ik de leeuw in mij al naar boven komen.

Beschermen, vasthouden en vechten. Dat is wat je namelijk wilt doen als moeder. Maar soms moet je ook leren loslaten. Je kunt niet alles voorkomen of laten lopen zoals jij dat wilt. Soms moet je je overgeven, aan de artsen, het lot, maar ook aan rust.

De grootste les voor mij: leer loslaten wat je toch niet kunt controleren. En denk ook goed om jezelf, zorg voor voldoende ontspanning, zodat jij niet degene bent die onderuit gaat. Dan heeft iedereen veel meer aan je.

Ik vind dit een mooi geschreven verhaal. De dagboekvorm leest erg prettig en snel, zodat ik het boek in no time uit had. Ik ben gewoon nog steeds onder de indruk van dit heftige en persoonlijke verhaal. Mijn oordeel: de volledige 5 sterren zijn meer dan verdiend. Ik hoop dat al haar andere boeken ook zo mooi geschreven zijn!