Recensie: Muhammad Ali – Marc Hendrickx

wp-1471371443321.jpgRecensie: Muhammad Ali – Marc Hendrickx
Uitgeverij: Xander uitgevers

Een biografie over de grootste bokser, wellicht de grootste sporter, aller tijden, daar ben ik wel nieuwsgierig naar. Want wat zet een man ertoe om zijn naam te veranderen, omdat hij overstapt naar een ander geloof? Welke invloed heeft dit geloof op zijn levensinstelling en carrière? Dat intrigeert mij al jaren. Toch heb ik nu, een paar maand na het overlijden van de grote Muhammad Ali, pas de drang om zijn biografie op te pakken.

Samenvatting
Muhammad Ali (1942-2016) werd uitgeroepen tot grootste sportman van de twintigste eeuw. Hij beleefde zijn doorbraak als bokser op achttienjarige leeftijd in Rome, maar zijn impact reikte veel verder dan de ring. Ali gebruikte zijn positie als topatleet om zich te uiten als overtuigd moslim, als strijder voor gelijke rechten en de keuzevrijheid om je pacifistisch op te kunnen stellen in oorlogstijd. Die unieke combinatie liet hem uitgroeien tot een van de grootste iconen van de twintigste eeuw. Maar wat is het echte, volledige verhaal van de greatest of all time?

Over de auteur
Marc Hendrickx houdt niet van half werk… Zijn debuut Elvis A. Presley: Muziek, Mens, Mythe kostte hem zes jaar, Muhammad Ali, voor altijd de grootste drie. Meer non-fictie volgde, waaronder een literair essay over Leonard Cohen, met ‘soundtrack’ van Henk Hofstede (Nits), net als jeugdboeken en theaterstukken. Hij werd vertaald in zes talen en negen landen.

“He took a few cups of love one teaspoon of patience one
tablespoon of generosity and one pint of kindness
Then he mixed it up spread it over the span of a lifetime
and served it to each deserving person he met”

Muhammad Ali

Mijn mening
Muhammad Ali is een prachtige biografie, die niet alleen heel goed weergeeft hoe het leven van Cassius Clay is verlopen, maar die ook een goed tijdsbeeld schetst en tegelijkertijd het verloop van het boksen in de VS, maar ook in Nederland en België beschrijft.

Marc Hendrickx is zeer gedegen te werk gegaan, hij heeft vanuit veel verschillende hoeken informatie verzameld en dat tot een prachtig verhaal gesmeed. Dat hij een Belg is en er dus nogal wat Belgische zinsneden in het boek zitten, is niet eens storend. Het valt op een gegeven moment wel op, maar het hindert het lezen niet.

Hoewel ik totaal niet van boksen houd, heb ik wel een diep respect voor Muhammad Ali, ook al ken ik hem alleen uit de verhalen over zijn rol na zijn bokscarrière. Het intrigeert mij dat hij zich heeft bekeerd tot de islam; ik ben benieuwd waarom iemand de overstap naar een ander geloof maakt. Nu gaat het boek niet heel specifiek in op de redenen, maar wel op de omstandigheden en het denken van Cassius Clay, zowel in zijn jonge jaren, als in zijn latere jaren.

Er is voor mij een wereld open gegaan. Veel verhalen ken je wel van horen zeggen, maar als de context zo goed uitgelegd wordt, begrijp je ook waarom bepaalde dingen gebeurd zijn. Ik vind het heel bewonderenswaardig dat Muhammad Ali altijd bij zijn eigen mening en dus bij zichzelf gebleven is. Ik heb door dit boek eigenlijk nog meer respect voor deze man gekregen!

Ik geef dit verhaal 4 sterren. Het enige minpunt is dat ik er zonder reden eigenlijk best lang over heb gedaan om het uit te lezen, terwijl ik het een prachtverhaal vind. Misschien toch het taalgebruik, de Belgische zinsconstructies? Ik weet het niet, maar het verhaal zelf is zeer zeker de moeite waard!

Recensie: Levenshaast – Ingeborg van Beek

Recensie: Levenshaast – Ingeborg van Beek wp-1467809697105.jpg
Uitgeverij: Xander uitgevers

Spannend: voor de eerste keer doe ik mee aan een leesclub van Hebban. We bespreken het boek Levenshaast van Ingeborg van Beek. Mijn verwachtingen: een heftig verhaal, want het gaat over een vrouw van mijn leeftijd die, vlak na de bevalling van haar tweede kind, te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft.

Als moeder van twee kleine kinderen durf ik er niet aan te denken wat dit betekent voor de toekomst. Vragen borrelen in me op: hoe zou ik hiermee omgaan? Wat vertel ik de kinderen en hoe reageren zij? Ik ben dan ook nieuwsgierig naar het verhaal van Ingeborg. Hoe gaat zij hiermee om en welke impact heeft het op haar gezin, familie en vrienden? En een nieuw aspect: wat vinden de andere lezers in de leesclub? Zal er een verhitte discussie ontstaan?

Samenvatting
Mijn naam is Ingeborg. Ik ben negenendertig en sta midden in het leven. Ik heb een zoon van vier, een dochter van twee, een eigen bedrijf en heel veel plezier. En ik heb ook een hersentumor’.

Ingeborg van Beek kreeg twee jaar geleden een verpletterende diagnose: een ongeneeslijke hersentumor. Terwijl ze tijdens de onderzoeken en de levensbedreigende operatie heen en weer geslingerd wordt tussen emoties van verdriet, onzekerheid en angst, wordt in haar binnenste het vuur alleen maar aangewakkerd. Ze heeft haast om alles te doen, meteen. Haar leven moet opeens haarscherp in kaart worden gebracht. Heb ik ergens spijt van? Verlang ik ergens naar? Is mijn relatie nog bijzonder genoeg?

In Levenshaast vertelt Ingeborg haar rauwe, authentieke en krachtige verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd. Over haar spijt en haar verlangens, haar verdriet en haar optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu.

Over de auteur
Ingeborg van Beek (1976) liep stage in Parijs, Brussel en Koeweit. In 2007 startte ze haar eigen adviesbureau Shake The Tree. Daarnaast is Ingeborg ambassadeur voor de stichting Stop Hersentumoren en schrijft ze een column over haar ziekte voor De Telegraaf.

Mijn mening
Levenshaast dekt de lading van dit boek erg goed. Ingeborg wil alles zo snel mogelijk doen in de tijd die ze nog heeft. Haar ‘bucket list’ afwerken, zeg maar. Maar ze heeft ook een soort ‘try before you die’-houding; ze gaat vreemd, gaat naar urenlange feesten en neemt (heel onverantwoord) drugs. Alsof ze haar dood nog wat wil bespoedigen.

Die haast is ook te voelen in de manier waarop het verhaal geschreven is: haastig. Dit heeft zowel positieve als negatieve effecten. Door de vlotte schrijfstijl vlieg je door de hoofdstukken. Het boek is zomaar uit. De schrijfstijl zorgt ervoor dat lachen en huilen dicht bij elkaar ligt.

Het negatieve effect is dat er geen enkele diepgang in het verhaal zit. Slechts af en toe geeft ze zichzelf wat meer bloot, maar meestal blijft het de oppervlakkige, gesjeesde zakenvrouw die zo nodig net moet doen alsof ze niet ernstig ziek is. Alsof het negeren van een ziekte betekent dat ‘ie er niet is.

Het is ook jammer dat er voorbijgegaan wordt aan de effecten voor hun gezin, familie en vrienden. Nergens lees je wat het voor hen betekent. Hoe zij ermee omgaan. Je leest alleen hoe Ingeborg bezig is om veel te werken, mensen af te snauwen, hoe ze wil vechten tegen de tumor, maar vooral: hoe ze alles nog een keer gedaan wil hebben voor haar dood. Ongeacht wie ze daarmee pijn doet, kwetst of afstoot.

Mijn oordeel is dan ook 3***. Het mist diepgang, maar het is zeker geen slecht boek. Het heeft mij vooral laten zien hoe ik niet met zo’n diagnose om zou willen gaan. Bij mij zou mijn gezin bovenaan mijn prioriteitenlijst komen: vooral samen dingen ondernemen en tijd met elkaar doorbrengen, zolang het kan.

Het gekke is, dat de meeste leesclubleden wat dit boek betreft ook op één lijn zitten: er is daardoor geen echte discussie ontstaan. Jammer, maar het zegt ook iets over het boek. En met een gemiddelde van zo’n 3*** is dat zeker geen slecht oordeel, hoewel we meer hadden verwacht.