Recensie: Het probleem met voor altijd – Jennifer L. Armentrout

Recensie: Het probleem met voor altijd – Jennifer L. Armentrout
Uitgeverij: Zomer & Keuning cover Het probleem met voor altijd - Jennifer L. Armentrout.png

Toen de oproep kwam om Het probleem met voor altijd te recenseren, viel ik meteen voor de cover. Vrolijk, mooie kleuren, maar er straalde ook iets mystieks uit. Nadat ik de beschrijving las en zag dat het van Jennifer L. Armentrout was, werd ik extra nieuwsgierig. Ik had nog nooit wat van haar gelezen, maar hoorde jubelende verhalen over haar mooie verhalen. Dat belooft wat! Ik was dan ook erg blij toen ik een berichtje kreeg dat ik als een van de recensenten uitgekozen was voor dit boek. Toen het heerlijk dikke boek (432 pagina’s!) binnenkwam werd ik nog blijer. Ik hou van dikke boeken. Vol verwachting begon ik aan dit boek…

Samenvatting
‘Het probleem met voor altijd’ is een prachtige young adult-roman van Jennifer L. Armentrout. Mallory heeft zichzelf in haar jeugd aangeleerd zo onzichtbaar mogelijk te zijn. Hoewel haar leven inmiddels veel beter is geworden, wordt ze alsnog geleid door angsten. Dan loopt ze Rider weer tegen het lijf. Ze kent hem van vroeger, uit dat andere leven. Hij beschermde haar destijds en doet dat nu weer. Maar gaat het met Rider zelf wel zo goed? Jennifer L. Armentrout beschrijft in ‘Het probleem met voor altijd’ prachtig de ontwikkeling van een jonge vrouw die uit haar schulp kruipt.

Over de auteur
Jennifer L. Armentrout woont in Martinsburg, West Virginia. Wanneer ze niet hard werkt aan een boek, besteedt ze haar tijd aan fitness, lekker lezen, kijken naar echt slechte zombiefilms en besteedt ze tijd aan haar man en haar Jack Russell Loki. Haar droom om schrijfster te worden begon tijdens de wiskundelessen, waar ze liever korte verhalen schreef dan aan haar wiskunde te werken. Jennifer schrijft YA romans (science fiction, fantasy) en moderne romans. Onder haar alter ego J. Lynn schrijft ze romans voor volwassenen en NA romans. Zij is de #1 New York Times-bestsellerauteur van boeken waar de vonken van afspringen.

Mijn mening
Jennifer L. Armentrout heeft mij niet teleurgesteld. Door dit prachtige verhaal werd ik weer even terug geslingerd naar mijn eigen examenjaar en de heftige verliefdheid die ik op die leeftijd voelde. In tegenstelling tot mijn jeugd, is die van Mallory en Rider niet gelukkig geweest. Ze zijn beide opgegroeid in pleeggezinnen en hebben het nodige voor de kiezen gehad qua verwaarlozing en mishandeling. Hierdoor vond ik het verhaal best heftig voor een Young Adult.

Tegelijkertijd gaf deze informatie het boek ook de nodige diepgang, waardoor ik geboeid bleef tot het einde. Ik besefte dat dit tegenwoordig misschien wel de realiteit is, hoe erg ik dat ook vind. Ik was compleet verpletterd aan het eind, maar tegelijk ook heel hoopvol. Net als Mallory geloof ik in het goede in mensen. Natuurlijk weet ik wel dat er ook slechte mensen bestaan die hele slechte dingen doen. Maar ik blijf geloven dat het merendeel van de mensheid goed is en goed doet.

Dat is ook wat uit dit boek sprak: hoop en vertrouwen. Maar ook vooroordelen. Niet alleen in het boek, maar ook bij mijzelf. In het begin van het boek betrapte ik mezelf erop dat ik dacht dat Hector slecht was en dat hij de oorzaak was van een aantal problemen. Maar dit bleek helemaal niet zo te zijn en hij bleek zelfs zachtaardiger te zijn dan hij in eerste instantie overkomt. Dit zette mij ook weer aan het denken. Hoezeer ik ook in de goedheid van mensen geloof, we blijken allemaal toch vooroordelen te hebben.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik meer van Jennifer L. Armentrout ga lezen. Ze heeft een hele fijne vertelstijl, waardoor je door het boek vliegt. Wat voor mij echt een minpunt is, is dat er nog te veel taal- en spelfouten in het boek staan, waardoor ik een punt aftrek in mijn beoordeling. Toch komt Het probleem met voor altijd dan nog uit op 4****.

Advertenties

Recensie: Ctrl Alt Delete – Tamara Haagmans

Recensie: Ctrl Alt Delete – Tamara Haagmans cover Ctrl Alt Delete - Tamara Haagmans
Uitgeverij: Kabook

Ik spring een gat in de lucht als ik de mail ontvang: ik ben een van de 5 recensenten die het boek Ctrl Alt Delete van Tamara Haagmans vooruit mag lezen. Jippie!! Ik heb een paar weken geleden voor het eerst iets van Tamara gelezen (Lot uit de loterij) en dat smaakte naar meer. Maar dat was een New Adult en dit is een Young Adult. Ik ben erg benieuwd of dit genre haar ook zo goed ligt! Het boek ziet er in ieder geval al erg mooi uit. Ik hou van covers die niet te druk zijn en wat te raden overlaten.

Samenvatting
Lily werd als kind behandeld voor non-Hodgkin, maar moest daardoor noodgedwongen stoppen met dansen. De behandeling slaat aan, en na een lang behandeltraject wordt Lily genezen verklaard. Ze pakt haar leven weer op en na jaren hard werken komt haar wens uit: ze mag dansen in de videoclip van Unity, een van de hotste boybands op aarde!

Ze ontmoet Jim, gameontwerper, en samen moeten ze werken aan haar clip. Jim blijkt een irritante kwal, die het bloed onder Lily’s nagels vandaan haalt. Toch krijgt Lily gevoelens voor Jim, als ze een andere kant van Jim ontdekt en ziet hoe hij zich inzet voor kinderen in het ziekenhuis. Langzaam maar zeker groeien ze naar elkaar toe. Het leven lijkt Lily eindelijk toe te lachen. Tot dat vreselijke moment…

Over de auteur
TamaraHaagmans-200x300Toen Tamara Haagmans (1980) haar eerste boekje schreef op klapperblaadjes waar ze zelf een boek van maakte, had ze nooit verwacht dat ze het ooit nog eens voor een uitgever zou doen. Haar eerste stappen op het ‘schrijverspad’ zette ze omdat haar man haar uitdaagde ‘Als je het zo graag wil moet je het gewoon proberen en niet zeuren dat je het niet kunt’ waarna ze meedeed aan de Chicklit-schrijfwedstrijd van Luitingh Sijthoff. Ze kwam meteen op de longlist terecht, maar Lisette Jonkman won. Tamara bleef meedoen aan schrijfwedstrijden. Ze eindigde meestal hoog en soms won ze:  http://www.tamarahaagmans.nl/wiebenik/

Tamara tekende een contract voor een publicatie bij Zomer en Keuning (november 2017), en voor een chicklit bij uitgeverij Ellessy (najaar 2018) en een serie lesbische sprookjes voor TintelingFem (2018). Hoewel haar grote wens altijd is geweest om thrillers te schrijven, heeft ze zich er inmiddels bij neergelegd dat je moet doen waar je goed in bent, en in Tamara’s geval is dat het schrijven van romantische verhalen en boeken, wat uiteindelijk resulteerde in haar Young Adult-debuut dat in juni 2018 bij Kabook uitgevers verschijnt.

Als Tamara niet schrijft leest ze, werkt ze voor Stichting Coriovillum of valt ze mensen lastig met haar eeuwige research en haar notitieboekje dat ze altijd in haar tas heeft.

Mijn mening
De titel geeft wel heel goed weer hoe ik me voel als ik het boek dichtsla: Ctrl Alt Delete. Afgesloten, weggevaagd door de tranen die rijkelijk vloeiden. Wat een dubbel gevoel: ik wilde het boek uitlezen, weten hoe het zou aflopen. Maar tegelijkertijd stribbelde mijn hele lijf tegen, want ik wilde helemaal niet dat het zo zou eindigen. Dat kan toch niet? Ik wilde er niet aan, maar moest me toch overleveren aan het verhaal. Dat einde, die epiloog… Ik heb gejankt, dat wil je niet weten, ik kon ook niet stoppen. Ontroostbaar ging ik slapen. Als ik er alleen al weer aan denk, schieten de tranen me weer in mijn ogen.

Een deel van het verhaal is redelijk voorspelbaar: jongen en meisje vinden elkaar niet leuk, maar trekken toch naar elkaar toe en krijgen uiteindelijk een relatie. Daar is op zich niet zo veel bijzonders aan. Wat wel bijzonder is, is de manier waarop Tamara Haagmans haar personages tot leven weet te wekken. Ja, zo voelde het voor mij echt. Het zouden mijn vrienden kunnen zijn. Een hele fijne vertelstijl. Het meest verrassende was toch wel het einde. Lastig om niet te veel te verklappen, terwijl die epiloog het verhaal echt afrondde en zorgde voor mijn tranen.

Doordat het verhaal afwisselend vanuit Lily en Jim verteld wordt, krijg je van beide kanten mee hoe zij situaties beleven, hoe zij over de zaken denken. Door die afwisseling wil je ook steeds doorlezen… weten waarom ze zo doen en denken. Je kruipt als het ware in hun huid.

Met de nodige humor, een lach en een traan en een portie realisme van heb ik jou daar, heeft Tamara een pareltje afgeleverd. Voor een Young Adult misschien wel te heftig, maar aan de andere kant is het uit het leven gegrepen. Het zou ook in jouw of mijn omgeving kunnen gebeuren.

‘Weet je,’ zei ze zacht. ‘Ik krijg dan misschien niet het lange leven dat ik graag zou willen, maar ik heb wel alles uit dat leven gehaald. En dat heb ik aan jou te danken.’ (p.191)

Als een boek mij zo kan raken, deze emoties in mij los kan maken, dan kan ik niet anders dan de maximale 5***** toekennen! Tamara Haagmans is een naam die je in de gaten moet houden; ze schrijft veel en ze schrijft goed. Tamara, je hebt er een fan bij! Maar zorg de volgende keer voor een doos tissues bij je boek als je weer zo’n verhaal schrijft.

Recensie: Mij niet gezien – Meg Rosoff

wp-1470056048142.jpg

Recensie: Mij niet gezien – Meg Rosoff
Uitgeverij: L.S. Amsterdam

Voor de 7Days Reading Challenge van Hebban heb ik het boek Mij niet gezien van Meg Rosoff gelezen. Een Young Adult (YA). De eerste reacties die ik lees maken me wat huiverig, maar tegelijk ook erg nieuwsgierig. Het onderwerp trekt me wel aan, maar zal de manier van schrijven dat ook doen?

Samenvatting
In Mij niet gezien gaat het over de 12-jarige Mila. Als geen ander voelt ze mensen feilloos aan en kan ze situaties goed inschatten. Wanneer een goede vriend van haar vader vermist wordt, denkt ze te kunnen helpen door naar aanwijzingen te zoeken. Maar wanneer hij onvindbaar blijft, begint ze hevig aan zichzelf te twijfelen. Heeft ze iets belangrijks over het hoofd gezien?

Over de auteur
Meg Rosoff is geboren in Boston maar verhuisde na haar studie aan Harvard University naar Londen. Ze debuteerde in 2004 met Hoe ik nu leef, een wereldwijde YA-bestseller, waarvan meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht in 36 landen. Voor haar werk ontving ze vele prijzen, waaronder de Guardian Children’s Fiction Prize en de Carnegie Medal.

Mijn mening
Het verhaal is in korte, overzichtelijke hoofdstukken verdeeld. Je beleeft het verhaal door de ogen van Mila. Zelf had ik Mila iets ouder dan 12 gemaakt vanwege haar denken en doen, maar goed, dat is maar een klein detail. De emoties en hersenspinsels van een beginnende puber worden goed uitgewerkt, ik moest geregeld even terugdenken aan mezelf op die leeftijd.

De schrijfstijl is op zich vlot, zoals je bij een YA kunt verwachten. Er is wel één minpunt aan de schrijfstijl: ondanks dat deze vlot is, moet je sommige stukken herlezen, omdat de leestekens bij de dialogen ontbreken. Zo is het dus niet altijd duidelijk wat Mila nu denkt of zegt, of zelfs wíé iets zegt. Dat stoorde mij behoorlijk. Evenals dat ze haar ouders bij de voornaam noemt. Hierdoor was het voor mij niet altijd meteen duidelijk of ze het over haar ouders heeft of over vrienden.

Toch vind ik het verhaal op zich heerlijk. De zoektocht van een puber en haar vader naar een volwassen man met zijn eigen geheimen en verleden. De flirt die ontstaat bij een toevallige ontmoeting. Zo herkenbaar, die tegenstrijdige gedachten die je dan als puber kunt hebben. Maar ook die gedachten over de liefde, relaties en onderlinge verhoudingen. En ook vaak gedachten die beginnen met ‘Wat als…’.

Kortom, een goed verhaal dat redelijk vlot leest. Maar door het ontbreken van de leestekens in de dialogen krijgt het boek van mij slechts 3 sterren. Desondanks toch een aanrader!

Recensie: Het onmogelijke leven – Kate Scelsa

wp-1450895877918.jpg

Recensie: Het onmogelijke leven – Kate Scelsa
Uitgeverij: Clavis Young Adult

Clavis Young Adult stuurde mij het boek Het onmogelijke leven toe om te recenseren. Ik was al blij verrast bij ontvangst, want voor het eerst in jaren had ik weer een hardcover in handen. Eén met een prachtige cover, daar wordt je meteen al vrolijk van. Eerlijk is eerlijk, dit zou mijn eerste kennismaking met Young Adult worden, dus ik was benieuwd of het boek wel wat voor mij zou zijn. Young adults zijn tenslotte aan het eind van hun tienerjaren, begin twintig en ja, ik ben bijna 35, dus die tijd heb ik al een poosje achter me gelaten. Vol goede moed begon ik aan dit boek. Nieuwsgierig wat ik ervan vind? Lees snel verder….

Samenvatting
De zestienjarige MIRA begint met een schone lei op een nieuwe school. Deze keer zal ze doen alsof ze net als alle andere tieners kan functioneren, dat heeft ze haar ouders beloofd. Alsof ze niet doodmoe wordt van dit leven, en zich alleen echt wakker voelt als ze bij Sebby is.

SEBBY is Mira’s gay best friend. Hij lijkt altijd opgewekt, al is het leven in zijn pleeggezin allesbehalve een pretje. Samen hebben Mira en Sebby een wereld van magische rituelen en spontane roadtrips verzonnen, om het onmogelijke leven mogelijk te maken.

JEREMY, de verlegen jongen die zich na een incident aan het einde van vorig schooljaar in isolement heeft teruggetrokken, staat plots oog in oog met Sebby en Mira. En daarna zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn.

Fragment
JEREMY

De volgende paar weken gedroeg ik me alsof het helemaal niet zo vreemd was dat ik opeens vrienden had. Als mijn vader weer eens blij verrast reageerde als ik vroeg of ik zaterdag naar het winkelcentrum mocht, of naar Mira om een film te kijken, deed ik alsof hij overdreef, alsof ik nu ook weer niet zó eenzaam geweest was. Dat was het gemakkelijkste. Natuurlijk was ik zelf nog verbaasder dan hij, maar ik wilde er niet te veel over nadenken, want dan sloeg de angst dat het niet zou blijven duren meteen weer toe.

Over de auteur
Kate Scelsa speelt toneel en schrijft boeken. Soms zelfs tegelijkertijd. Grote gedeelten van Het onmogelijke leven schreef ze immers tijdens haar rol als secretaresse in de acht uur durende voorstelling Gatz, een toneelstuk gebaseerd op The Great Gatsby, dat tussen 2004 en 2012 wereldwijd is opgevoerd. Kate woont samen met haar vrouw en hun twee zwarte katten in Brooklyn.

Mijn mening
Kate Scelsa heeft dit verhaal op prachtige wijze verteld! Het verhaal wordt vanuit de drie hoofdpersonen verteld: Mira, Sebby en Jeremy. Het verhaal van Jeremy wordt volledig vanuit de ik-persoon verteld, dat van Mira vanuit de 3e persoon enkelvoud en het verrassendste vond ik dat het verhaal van Sebby vanuit het jij-perspectief verteld wordt. Dit laatste was even wennen, maar uiteindelijk kwam ik er wel doorheen. Het scheelt misschien ook dat er niet veel hoofdstukken vanuit Sebby verteld worden.

De manier waarop je in het verhaal gezogen wordt is fantastisch. Door de vlotte schrijfstijl vlieg je door de pagina’s. Ook al is het voor mij al enige jaren geleden, ik kon me weer helemaal verplaatsen in het gevoel dat je als tiener kunt hebben als je er op school niet helemaal bij hoort. Natuurlijk zijn de verhalen in dit boek vele malen heftiger, maar ik denk dat het wel aardig de tijdsgeest weergeeft met de problemen waar jongeren tegenwoordig tegenaan (kunnen) lopen. Soms schokkend, soms vertederend, maar ook vrij realistisch. Thema’s als liefde, vriendschap en eenzaamheid spelen een grote rol.

De opbouw van het verhaal is erg mooi: elk hoofdstuk wordt vanuit Jeremy, Mira of Sebby verteld. De informatie die je over deze personen krijgt, over hun verleden en over het gezin waarin ze opgroeien, wordt heel mooi gedoseerd. Elke keer wil je verder lezen, omdat je wilt weten of je vermoedens correct zijn of, als je nog geen idee hebt, hoe het allemaal zover heeft kunnen komen, dat degene is geworden zoals hij is geworden.

Ik geef deze Young Adult dan ook 4 van de 5 sterren. Een ster minder, omdat ik toch een beetje moeite had met het vertelperspectief van Sebby, in de jij-persoon. Hoewel ik het erg knap vind, heeft het zeker niet mijn voorkeur. Eigenlijk ben ik nu wel heel benieuwd hoe het met deze drie tieners afloopt: pleegt er één zelfmoord, maken ze school af, hoe vergaat het hen in de liefde? Allemaal vragen die zeker in een vervolg zouden passen, nu maar hopen dat Kate Scelsa snel een vervolg schrijft!