Recensie: Ctrl Alt Delete – Tamara Haagmans

Recensie: Ctrl Alt Delete – Tamara Haagmans cover Ctrl Alt Delete - Tamara Haagmans
Uitgeverij: Kabook

Ik spring een gat in de lucht als ik de mail ontvang: ik ben een van de 5 recensenten die het boek Ctrl Alt Delete van Tamara Haagmans vooruit mag lezen. Jippie!! Ik heb een paar weken geleden voor het eerst iets van Tamara gelezen (Lot uit de loterij) en dat smaakte naar meer. Maar dat was een New Adult en dit is een Young Adult. Ik ben erg benieuwd of dit genre haar ook zo goed ligt! Het boek ziet er in ieder geval al erg mooi uit. Ik hou van covers die niet te druk zijn en wat te raden overlaten.

Samenvatting
Lily werd als kind behandeld voor non-Hodgkin, maar moest daardoor noodgedwongen stoppen met dansen. De behandeling slaat aan, en na een lang behandeltraject wordt Lily genezen verklaard. Ze pakt haar leven weer op en na jaren hard werken komt haar wens uit: ze mag dansen in de videoclip van Unity, een van de hotste boybands op aarde!

Ze ontmoet Jim, gameontwerper, en samen moeten ze werken aan haar clip. Jim blijkt een irritante kwal, die het bloed onder Lily’s nagels vandaan haalt. Toch krijgt Lily gevoelens voor Jim, als ze een andere kant van Jim ontdekt en ziet hoe hij zich inzet voor kinderen in het ziekenhuis. Langzaam maar zeker groeien ze naar elkaar toe. Het leven lijkt Lily eindelijk toe te lachen. Tot dat vreselijke moment…

Over de auteur
TamaraHaagmans-200x300Toen Tamara Haagmans (1980) haar eerste boekje schreef op klapperblaadjes waar ze zelf een boek van maakte, had ze nooit verwacht dat ze het ooit nog eens voor een uitgever zou doen. Haar eerste stappen op het ‘schrijverspad’ zette ze omdat haar man haar uitdaagde ‘Als je het zo graag wil moet je het gewoon proberen en niet zeuren dat je het niet kunt’ waarna ze meedeed aan de Chicklit-schrijfwedstrijd van Luitingh Sijthoff. Ze kwam meteen op de longlist terecht, maar Lisette Jonkman won. Tamara bleef meedoen aan schrijfwedstrijden. Ze eindigde meestal hoog en soms won ze:  http://www.tamarahaagmans.nl/wiebenik/

Tamara tekende een contract voor een publicatie bij Zomer en Keuning (november 2017), en voor een chicklit bij uitgeverij Ellessy (najaar 2018) en een serie lesbische sprookjes voor TintelingFem (2018). Hoewel haar grote wens altijd is geweest om thrillers te schrijven, heeft ze zich er inmiddels bij neergelegd dat je moet doen waar je goed in bent, en in Tamara’s geval is dat het schrijven van romantische verhalen en boeken, wat uiteindelijk resulteerde in haar Young Adult-debuut dat in juni 2018 bij Kabook uitgevers verschijnt.

Als Tamara niet schrijft leest ze, werkt ze voor Stichting Coriovillum of valt ze mensen lastig met haar eeuwige research en haar notitieboekje dat ze altijd in haar tas heeft.

Mijn mening
De titel geeft wel heel goed weer hoe ik me voel als ik het boek dichtsla: Ctrl Alt Delete. Afgesloten, weggevaagd door de tranen die rijkelijk vloeiden. Wat een dubbel gevoel: ik wilde het boek uitlezen, weten hoe het zou aflopen. Maar tegelijkertijd stribbelde mijn hele lijf tegen, want ik wilde helemaal niet dat het zo zou eindigen. Dat kan toch niet? Ik wilde er niet aan, maar moest me toch overleveren aan het verhaal. Dat einde, die epiloog… Ik heb gejankt, dat wil je niet weten, ik kon ook niet stoppen. Ontroostbaar ging ik slapen. Als ik er alleen al weer aan denk, schieten de tranen me weer in mijn ogen.

Een deel van het verhaal is redelijk voorspelbaar: jongen en meisje vinden elkaar niet leuk, maar trekken toch naar elkaar toe en krijgen uiteindelijk een relatie. Daar is op zich niet zo veel bijzonders aan. Wat wel bijzonder is, is de manier waarop Tamara Haagmans haar personages tot leven weet te wekken. Ja, zo voelde het voor mij echt. Het zouden mijn vrienden kunnen zijn. Een hele fijne vertelstijl. Het meest verrassende was toch wel het einde. Lastig om niet te veel te verklappen, terwijl die epiloog het verhaal echt afrondde en zorgde voor mijn tranen.

Doordat het verhaal afwisselend vanuit Lily en Jim verteld wordt, krijg je van beide kanten mee hoe zij situaties beleven, hoe zij over de zaken denken. Door die afwisseling wil je ook steeds doorlezen… weten waarom ze zo doen en denken. Je kruipt als het ware in hun huid.

Met de nodige humor, een lach en een traan en een portie realisme van heb ik jou daar, heeft Tamara een pareltje afgeleverd. Voor een Young Adult misschien wel te heftig, maar aan de andere kant is het uit het leven gegrepen. Het zou ook in jouw of mijn omgeving kunnen gebeuren.

‘Weet je,’ zei ze zacht. ‘Ik krijg dan misschien niet het lange leven dat ik graag zou willen, maar ik heb wel alles uit dat leven gehaald. En dat heb ik aan jou te danken.’ (p.191)

Als een boek mij zo kan raken, deze emoties in mij los kan maken, dan kan ik niet anders dan de maximale 5***** toekennen! Tamara Haagmans is een naam die je in de gaten moet houden; ze schrijft veel en ze schrijft goed. Tamara, je hebt er een fan bij! Maar zorg de volgende keer voor een doos tissues bij je boek als je weer zo’n verhaal schrijft.

Advertenties

Blogtour: Koningslaan – Ellen Lina

Blogtour: Koningslaan – Ellen Lina Cover - Koningslaan - Ellen Lina
Uitgeverij: Ellessy

Sinds ik Crash van Ellen Lina heb gelezen, kan ik niet wachten tot haar volgende boek uitkomt. Ik doe dus ook echt een rondedansje als ik hoor dat ik mee mag doen aan de blogtour voor haar volgende boek: Koningslaan!
20180126_134823.jpg
Eind december valt het boek op de mat. Wat een mooie cover! Intrigerend en een beetje duister; dat belooft wat. En als ik het boek opensla, tref ik een persoonlijke boodschap van Ellen aan. Dank je! Nu maar eens kijken hoe het verhaal is…

Samenvatting

Het wonen aan de Koningslaan leek een droom, maar blijkt de hel. ‘Welkom terug…’

Na het tragische overlijden van haar overspelige man, verhuist de tweeëndertigjarige Charlie van Amerongen met haar twee dochtertjes terug naar haar geboortedorp. Een nieuwe baan, een nieuwe woning, een nieuwe start. Charlie heeft een zwaar jaar achter de rug en heeft het nodig om het verleden achter zich te laten en opnieuw te beginnen. Alles lijkt goed te gaan. Haar huis aan de statige en populaire Koningslaan is prachtig, haar kinderen zijn blij, ze maakt vrienden, en haar werk – als juf van groep 3 op basisschool Koningsbos – bevalt haar goed. Het lukt haar zelfs om voorzichtig een nieuwe liefde toe te laten, de jonge Finn Bogers weet Charlie’s hart te veroveren. Voor het eerst sinds lange tijd durft ze weer gelukkig te zijn. Helaas blijkt al snel dat niks is wat het lijkt en loopt alles mis. Haar nieuwe vrienden beginnen zich tegen haar te keren, ze raakt haar baan kwijt en haar huis voelt niet meer veilig. Zelfs haar eigen familie begint aan haar te twijfelen. Charlie dacht dat ze alles op de rit had, maar haar nieuwe start draait uit op een complete nachtmerrie.

Over de auteur
Ellen Lina-Rink werd in 1983 geboren in Arnhem. Na de middelbare school volgde ze de PABO en werd docente op een basisschool. Vanwege het werk van haar man, die piloot is, heeft ze 3 jaar op Curaçao gewoond. Sinds 2016 woont ze weer in Huissen, Nederland. Ze heeft twee zoontjes. Ze houdt van reizen en dan vooral naar Canada en de Verenigde Staten. Ze is een echt familiemens en heeft veel hobby’s, zoals lezen, voetbal kijken, schrijven en muziek luisteren. Muziek inspireert haar vaak en haar muzieksmaak is heel breed. De spannende liefdesroman Koningslaan is haar vijfde boek. Eerder verschenen de goed ontvangen romans Vasthouden, Ooit zal ik je weer zien, Sky en Crash.

Mijn mening
Het duistere bos op de cover past geweldig goed bij de beklemmende spanning die in het boek ontstaat. Goede keuze dus. En dan de vertelstijl van Ellen Lina… Chapeau. Ik werd direct het verhaal ingezogen en meegenomen in de wereld van Charlotte (Charlie) van Amerongen.

Het begint als een heerlijk romantisch sprookje: jonge weduwe met twee kleine kinderen ontmoet in haar nieuwe woonplaats een aantrekkelijke, jongere vent. Type ruwe bolster, blanke pit. Er ontstaat een onstuimige romance waar de vonken vanaf vliegen. Heerlijk! Maar dan slaat het verhaal langzaam om in een psychologische thriller. Ik vind de term spannende liefdesroman daarom echt heel goed passen bij dit boek.

De spanning is erg goed opgebouwd. Het slaapwandelen van Charlie, het opvliegende karakter en het verleden van Finn en het bijzondere personage van Christina zorgen ervoor dat je tot het einde twijfelt wat er nu eigenlijk gebeurt en wie erachter zit. Heel knap! Maar ook beklemmend; is iedereen wel wie je denkt dat hij/zij is en waar ben je toe in staat als je slaapwandelt? Slaapwandelen komt ook in onze familie voor bij meerdere personen, maar zo extreem heb ik het gelukkig nog niet meegemaakt. Maar het zet je wel aan het denken.

De personages zijn leuk, herkenbaar en zouden je vrienden/vriendinnen kunnen zijn. Ze hebben genoeg diepgang, waardoor je ze redelijk leert kennen. Zelfs de minder leuke eigenschappen zijn (helaas) wel herkenbaar. Je betrapt je erop dat je waarschijnlijk zelf ook zo zou reageren in soortgelijke situaties. En wat leuk dat ik daar ineens een personage uit Crash voorbij zag komen! Ik heb me laten vertellen dat er ook een personage uit Sky om de hoek kwam kijken, maar dat boek heb ik helaas nog niet gelezen, dus die had ik zelf niet herkend. Ik ben benieuwd of iemand anders deze personen heeft herkend!

Ik heb weer genoten, ondanks het kleine foutje in de tijdlijn in het laatste hoofdstuk. Ellen Lina, wat kun jij schrijven zeg! Ik was al onder de indruk van Crash, maar ik kan nu wel stellen dat ik echt fan ben! Dankzij het kleine foutje is mijn oordeel eigenlijk 4,5 ster, maar dat wordt overal toch afgerond naar 5*****. Ga zo door en ik hoop dat het snel najaar 2018 is en ik je nieuwe boek weer kan lezen.

Benieuwd wat andere bloggers van Koningslaan vinden?

Blogtour - Koningslaan - Ellen Lina

Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson

Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson Cover - Sandwichvrouw - Allison Pearson
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van De Club van Echte Lezers krijg ik elke maand/twee maanden een mail met daarin twee boeken van uitgeverij Atlas Contact waar ik me voor kan aanmelden om te recenseren. De vraag is natuurlijk elke keer of je bij de uiteindelijke selectie zit, maar dat is niet erg. Soms kunnen de boeken me niet boeien en meld ik me ook niet aan. Ik vind dit een prachtig initiatief en de boeken die elke keer aangeboden worden zijn ook erg afwisselend. Zo heb ik al eens waargebeurde verhalen mogen recenseren, maar ook romans. Dit keer had ik me aangemeld voor Sandwichvrouw van Allison Pearson. Wat was ik blij dat ik dit keer ook geselecteerd werd voor dit boek! Het ziet er in ieder geval al erg vrolijk uit en de flaptekst belooft een redelijk herkenbaar verhaal. Kom maar op!

Samenvatting
In Sandwichvrouw wordt Kate Reddy, hoofdpersoon van Allison Pearsons internationale bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar, binnenkort vijftig. Haar schattige kindjes zijn onmogelijke pubers geworden die hele maancyclussen doorbrengen achter hun telefoons. Terwijl Kates ouders ook steeds meer zorg nodig hebben. En omdat haar man onlangs ontslagen is en even volledig toegeeft aan zijn eigen midlifecrisis, lonkt er thuis een financiële catastrofe. Na een pauze van tien jaar moet Kate ineens weer de arbeidsmarkt op – die genadeloos blijkt voor een vrouw van haar leeftijd. Het wordt nog ingewikkelder wanneer een oude vlam weer opduikt.

Sandwichvrouw is een oergeestig, herkenbaar verhaal voor vrouwen die in hun pogingen om alle balletjes in de lucht te houden, zichzelf ergens kwijt zijn geraakt. Want uiteindelijk zijn we allemaal een klein beetje Kate Reddy.

Over de auteur
Allison Pearson (1960) studeerde Engelse letterkunde in Cambridge. Pearson is journalist en recensent. Ze schrijft columns voor de Evening Standard en de Daily Telegraph en woont met haar man en twee kinderen in Londen. In 2002 debuteerde ze met de bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar. In 2010 verscheen I think I love you.

Mijn mening
Hoe herkenbaar! Als vrouw zit je altijd in de spagaat tussen werk en privé. Je hebt een man, kinderen, je ouders worden hulpbehoevender en o ja, zelf kom je ook nog eens in de overgang. En dat combineren met een baan in een vaak harde, door mannen bepaalde, wereld; het is een enorme opgave die veel vrouwen zullen herkennen. Ook al ben je nog geen vijftig, zit je nog niet in de overgang en zijn je kinderen nog geen pubers, door de heerlijke schrijfstijl van Allison Pearson kun je je helemaal inleven en leest het boek lekker vlot weg.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm, door de ogen van Kate Reddy. Dit kan soms storend zijn, maar in dit geval versterkte het mijn inlevingsvermogen in Kate. Het was soms net alsof ik het zelf beleefde. Mijn vriend vroeg wel eens wat er was als ik weer in lachen uitbarstte tijdens het lezen. Of waarom ik zulke gekke gezichten trok. Ik had het zelf niet eens door.

Ik heb door die fijne schrijfstijl dus meerdere malen gelachen, maar ook wel een traantje weggepinkt. Vooral hoe ze Roy, haar geheugen, raadpleegt en dat het antwoord soms pas een paar hoofdstukken later komt, op een moment dat het totaal niet meer ter zake doet: briljant! Tja, en dan Jack… het is net een sprookje. Ik wil er verder niks over kwijt om spoilers te voorkomen, maar zo’n vent wil toch iedere vrouw? En wat een krachtige vrouw is Kate, uiteindelijk kiest ze toch voor zichzelf. Ik had een brok in mijn keel…

Sommige hoofdstukken zijn vrij lang, andere weer iets korter. Op zich niet erg, maar als ik nog net even een hoofdstuk voor het slapengaan wilde lezen, sliep ik met dit boek niet snel (of als ik erg moe was juist halverwege het hoofdstuk al). Soms was het verhaal zo mooi dat ik na twee uren mijn boek toch maar dichtklapte, ‘omdat het morgen wel weer vroeg zal zijn met de kinderen’. Korte nachten dus, maar het was het waard!

Ik kan niet anders dan 5***** geven. Hilarisch, herkenbaar en ondanks de dikte (461 pagina’s) had ik het binnen een week uit. Een echte aanrader dus! Ik ga in ieder geval de voorloper (Hoe krijgt ze het voor elkaar) ook lezen, want ik ben nieuwsgierig geworden naar deze schrijfster (en het verhaal van Kate Reddy).

Recensie: Gevangen Wind – Janine van der Hulst-Veerman

Recensie: Gevangen Wind – Janine van der Hulst-Veerman Gevangen Wind
Uitgeverij: Lieve Hart

Een tijdje terug mocht ik de historische roman Gevangen Wind van Janine van der Hulst-Veerman recenseren. Ik hou wel van een historische roman op zijn tijd, benieuwd wat dit verhaal gaat brengen. Ik moet eerlijk zeggen dat de cover me nu niet direct greep. Mijn schoonmoeder (een fervent lezer van thrillers) wenste mij dan ook veel sterkte. Dat zou vast wel meevallen toch?

Samenvatting
Het boek Gevangen Wind bevat twee opeenvolgende romans: Lieve Hart! en Gevangen Wind. Na het verschijnen van Gevangen Wind zijn deze twee romans gebundeld.

De roman Lieve Hart!
De historische roman Lieve Hart! vertelt over het visserijleven in Huizen anno 1906. Door een noodlottig ongeval verliest de zeventienjarige Marrie haar vader en zorgt ze met haar moeder voor haar zes zusjes. Haar leven fleurt op, wanneer ze Lammert de vissersknecht ontmoet. De moeder van Marrie heeft in eerste instantie bezwaar en waarschuwt Marrie om niet met Lammert om te gaan. Uiteindelijk zwicht Marries moeder en krijgen Lammert en Marrie verkering. In de laatste week van het visseizoen, lijkt het noodlot opnieuw toe te slaan.

De roman Gevangen Wind
In Gevangen Wind verlaat Marrie Huizen om elders een bestaan op te bouwen. Zou ze kunnen wennen aan de andere omgeving, gewoonten en gebruiken?

Over de auteur
Janine van der Hulst-Veerman verdiepte zich in het leven van vissers en venters aan het begin van de 20e eeuw. Zij debuteerde eind 2013 met de historische roman Lieve Hart! Voor het vervolg van Lieve Hart!, Gevangen Wind en voor het Nawoord Kaas en Duitse Kruiers, kreeg zij toegang tot familiearchieven en -verhalen van kaasgroothandel Visser Kaas. Beide romans bevatten historische feiten aangevuld met fictie.

Mijn mening
Je kunt merken dat er veel research gedaan is, dat komt het verhaal zeker ten goede. Het maakt het geloofwaardiger en je kunt je beter verplaatsen in die tijd. Janine van der Hulst-Veerman schrijft beeldend, je ziet het verhaal bijna voor je. Je kunt zelfs bijna ruiken wat er in het verhaal voorbij komt, van zee en vis tot afval.

Het vertelperspectief wisselt van Marrie naar Lammert en dat is heel fijn voor de afwisseling. Het verhaal is goed verteld, ik wilde wel steeds weten hoe het nou zou aflopen. Zouden ze elkaar weer vinden? En in deel 2: hoe zou het Marrie vergaan in Friesland? Zowel Marrie als Lammert maken heftige dingen mee, waarbij ik bijna de tranen in de ogen kreeg.

Verder vind ik de schrijfstijl wel aardig. Het grote nadeel is voor mij het dialect uit Huizen en het ouderwetse taalgebruik dat vooral in de dialogen wordt gebruikt. Dit was voor mij een echte afknapper. Positief sta ik wel tegenover het gebruik van Friese woorden en zinnen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik zelf Fries ben. Voor anderen kan dat juist een domper zijn, hoewel er weinig Fries in het boek voorkomt.

Ik ben blij dat de boeken Lieve Hart! en Gevangen Wind samengevoegd zijn. Ik snap eerlijk gezegd niet echt waarom het in eerste instantie in tweeën gesplitst was. De boeken horen bij elkaar en apart van elkaar blijft er weinig van over, slechts 90 – 125 pagina’s per stuk. Dus een wijs besluit om ze te bundelen!

Tja, wat zal ik eens zeggen. Ik vind het niet een fantastisch goed boek. Maar ook absoluut niet slecht! Een leuk historisch tussendoortje zou ik zeggen. Wel leerzaam over het leven in een vissersdorp begin van de 20e eeuw. Al met al toch nog 3***.

Recensie: Prooi – Lydia van Houten

Recensie: Prooi – Lydia van Houten Cover Prooi - Lydia van Houten.jpg
Uitgeverij: Kabook

Al voor verschijnen mocht ik het nieuwste boek van Lydia van Houten, Prooi, lezen. Ik heb vorig jaar voor het eerst een boek van haar gelezen en daar was ik al zo enthousiast over, dat ik alles wil lezen wat deze vrouw schrijft. Dat betekent ook een klein beetje spanning: kan het boek wel aan mijn hoge verwachtingen voldoen? De cover oogt in ieder geval al erg intrigerend en ik ben erg benieuwd welke rol een wolf in dit verhaal heeft. Of moet ik het zien als een jager die jaagt op zijn prooi?

Samenvatting
De Nederlandse studente Evelyn (Evy) Meyer woont samen met een groepje excentrieke jongeren in Londen, waar ze een kamer huurt in het huis van Joy McAllen, die haar familie tragisch verloor in een vliegtuigcrash.

Sinds haar intrek wordt Evy achtervolgd door nachtmerries en hallucinaties. Alleen medestudente en acteursdochter Lily-Rose Summers trekt zich het lot van de Nederlandse aan. Als Evy in de financiële problemen komt en haar huur niet meer kan betalen, stelt Lily-Rose haar voor aan familievriend en regisseur Martin Dumont. Hij biedt Evy een hostessbaan aan op zijn plezierjacht: Live X.

Dan is Evy getuige van een gruwelijke moord. Ze zit onder het bloed, maar vreemd genoeg kan ze zich niets herinneren. Dit is pas het begin van een reeks bizarre voorvallen…

Over de auteur
Lydia van Houten (1972) startte haar freelance carrière in 2003, als illustratrice voor andere auteurs. Begin 2005 debuteerde ze met haar jeugdserie Teken van Drie, uitgegeven door Uitgeverij Ellessy. Er volgden (internationale) freelance opdrachten, vooral voor prentenboeken. De serie Goedenacht kleine Maan uitgegeven door Yoyo Books, verscheen wereldwijd.

Vanaf 2014 concentreert Lydia zich op het schrijven van thrillers via uitgeverij Kabook. Haar debuut Doodstil verscheen in 2015 en kreeg lovende recensies. Doodstil werd zelfs Boek van de Maand. Het vervloekte huis is haar tweede thriller. En in juni 2017 is haar derde thriller Prooi verschenen.

Lydia studeerde taal: Nederlands, Engels, Frans, Duits, Italiaans en Spaans. Ze deed daarna Middenmanagement en volgde aansluitend een deeltijdstudie psychologie aan de OU. Tegenwoordig concentreert Lydia zich op (online) marketing en communicatie.

Mijn mening
Oké, dit was echt een vreemd, maar nagelbijtend spannend en goed boek! Sterker nog: ik heb voor het eerst in meer dan 30 jaar nachtmerries gekregen van een boek (de laatste keer was nadat de kleuterjuf een verhaal over Peter Pelikaan had voorgelezen). Vlak nadat ik het uit had, kreeg ik een nachtmerrie waarin ik door een tijger achternagezeten werd… in de duinen. Ik kon gelukkig ontsnappen door ineens van het pad te springen en me te verstoppen, want ik moest terug naar het strand (vraag me niet waarom, want ik werd ineens met hartkloppingen wakker, mijn lijf stuiterend van de adrenaline).

Voor mij is dit wat ik van een boek verwacht: dat het me meeneemt in het verhaal, opslokt als het ware, en me het verhaal (op ietwat eigen wijze) laat herbeleven.

Ik moest het boek wel laten bezinken, want het was nogal wat. Ik kon bepaalde stukjes niet direct plaatsen. Het voelde ook wat onaf. Alsof er nog een vervolg komt. Het einde was wat raadselachtig, maar ook weer passend bij het hele verhaal. Dit is een boek dat ik zeker nog een keer wil herlezen, al is het alleen maar om te kijken of het me weer zo kan meeslepen en of sommige dingen me misschien duidelijker worden. En degenen die mij een beetje kennen, weten dat ik normaal gesproken boeken niet snel herlees, dus dat wil wel wat zeggen.

De personages zijn ijzersterk beschreven en hebben ook echt een diepere laag. Niemand is wie hij lijkt te zijn. Ik zag sommige acties van personen dan ook echt niet aankomen. Pas als ik er middenin zat, dacht ik: ‘Nee, niet… dat kan toch niet. Echt?’ Ik ben zelfs terug gaan bladeren of ik niet ergens een hint gemist had. Heerlijk, deze plottwists die mij aan mijn eigen geheugen doen twijfelen. Het boek zit dus erg goed in elkaar!

Lydia van Houten, ga alsjeblieft zo door met schrijven! De verwachtingen waren hooggespannen, maar je hebt ze meer dan waargemaakt. Het betekent wel dat de lat volgende keer nog hoger ligt! Maar goed, ik verwacht dat je die druk wel aan kunt, hahaha… Je krijgt van mij voor Prooi de volledige 5*****, simpelweg omdat er niet meer sterren te vergeven zijn.

Cover Prooi - Lydia van Houten.jpg

Recensie: Waarom verdrinken vissen niet? – Anna Claybourne

Recensie: Waarom verdrinken vissen niet? – Anna Claybourne
Uitgeverij: Lemniscaat
IMG-20171115-WA0001.jpg

Dit keer mocht ik meedoen met de Hebban Buzz voor een kinderboek. Normaal gesproken zou ik dat niet snel doen, maar de titel van dit boek en de beschrijving maakten dat ik graag mee wilde doen. Waarom verdrinken vissen niet? is namelijk een boek dat volgens mij perfect aansluit bij de leeftijd van mijn kinderen: 7,5 en bijna 6 jaar. Eens kijken wat mijn boeven ervan vinden.

Samenvatting
Waarom kan ik niet vliegen als een vogel? Wat betekent ‘woef’? Wie bedacht dat je koeien kunt melken? Vergeten olifanten wel eens iets? Waarom hebben mensen geen staart?

Aan de hand van vrolijke, tot de verbeelding sprekende vragen worden allerlei aspecten van de natuur besproken: van de evolutie tot de intelligentie van dieren en van biodiversiteit tot hoe dieren met elkaar communiceren. Kun je vriendjes worden met een slang? Dat lees je in het hoofdstuk over gif. Waarom dragen dieren geen kleren? Dat staat in het deel over huiden en vellen. En waar zijn de dinosaurussen gebleven? Duik in de wereld van de natuur en kijk erin rond door de ogen van een kind. Je zult meer ontdekken dan je je ooit hebt afgevraagd – tenminste… sinds je een kind was!  

Over de auteur
Anna Claybourne studeerde Engelse literatuur in Oxford en Toronto. Ze woont inmiddels in Edinburgh en schrijft boeken over wetenschap en natuur voor kinderen – roofdieren, vulkanen, aardbevingen en andere natuurrampen zijn haar favoriete onderwerpen. Haar boeken zijn internationaal bekroond.

Mijn mening
Mijn eerste indruk als het boek op de mat valt is met gemengde gevoelens. De kaft is van karton, maar niet mooi afgewerkt zoals bijvoorbeeld een prentenboek. Algauw verschijnen de eerste beschadigingen als de kinderen het boek doorbladeren en proberen te lezen.

Proberen te lezen, want er staan best veel lange en moeilijke woorden in. Daar verbaas ik me enigszins over. Het is toch een boek voor kinderen? Ik ontdek wel een woordenlijst achterin, maar toch… ik vind het niet lekker lezen als ik continu naar de woordenlijst moet bladeren om te zien of een moeilijk woord er wel tussenstaat, want er staat geen markering in de tekst bij woorden die uitgelegd worden.

Verder ben ik wel erg onder de indruk van de vormgeving van de tekst en de illustraties. De tekst is in een mooi lettertype gedrukt en de vragen staan erboven in een vorm van handlettering, wat natuurlijk helemaal hip is. Verder worden leuke illustraties afgewisseld met veel foto’s, wat een fijne afwisseling is.

Wat ik dan vind van de inhoud? Tja, de meeste vragen en antwoorden vind ik erg leuk om te lezen. Er zitten soms nog best verrassende antwoorden tussen. Maar op sommige vragen wordt in de tekst net niet het antwoord gegeven. En dat stoort mij wel. Zoals bij: Vergeten olifanten wel eens iets? Daar wordt alleen verteld dat olifanten een heel goed geheugen hebben. Maar dat is voor mij nog geen garantie dat ze nooit eens iets vergeten. Daar wordt in het antwoord volledig aan voorbij gegaan. Had dan de vraag anders geformuleerd.

Maar het belangrijkste is natuurlijk het oordeel van mijn kinderen. Ze zijn 7,5 en bijna 6 jaar en kunnen dus zelf al aardig lezen, maar door de moeilijke en lange woorden heb ik het boek toch maar aan hen voorgelezen. Niet dat zij dat zo erg vinden trouwens, want ze hadden het veel te druk met plaatjes kijken.

De kinderen hebben erg gelachen om de illustraties, zoals een skelet met een staart, “poesjes” aan tafel (het blijken hermelijnen te zijn) en krokodillen met een navel. Vooral de jongste schatert het soms uit. Dat is voor mij een goed teken. Het gaat er tenslotte om dat kinderen een kinderboek leuk vinden. Mijn oordeel is 3***, omdat ik er meer van had verwacht, maar dankzij de schaterlach van mijn kinderen krijgt Waarom verdrinken vissen niet? toch nog een krappe 4 ****.

Blogtour: Stranders – Iris Stobbelaar

wp-1467717053218.jpgVandaag, 4 oktober, is de start van de Kinderboekenweek 2017. 10 dagen lang staat boekenland in het teken van kinderboeken met dit jaar het thema “Griezelen”.

Vorig jaar las ik het kinderboek Stranders van Iris Stobbelaar. Een behoorlijk griezelig boek voor kinderen van zo’n 10 jaar en ouder. Ik weet wel dat ik het boek voorlopig nog niet binnen handbereik zet van mijn kinderen, die nu 5 en 7 zijn, want zelfs ik vond het best een spannend boek. En ik ben een volwassen vrouw van 36.

Wat nu heel actueel is, is dat Stranders gekozen is als een van de kerntitels van de Kinderboekenweek 2017. En terecht! Als dit boek niet bij de kerntitels had gezeten bij het thema “Griezelen”, dan wil ik niet weten wat voor horror de kinderen anders voorgeschoteld krijgen.

Maar goed, ik heb het boek al gelezen en ga het in de komende jaren zeker een of meerdere keren herlezen (met of zonder kinderen). Benieuwd naar mijn volledige recensie? Klik dan snel verder naar: Recensie: Stranders – Iris Stobbelaar