Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson

Recensie: Sandwichvrouw – Allison Pearson Cover - Sandwichvrouw - Allison Pearson
Uitgeverij: Atlas Contact

Als lid van De Club van Echte Lezers krijg ik elke maand/twee maanden een mail met daarin twee boeken van uitgeverij Atlas Contact waar ik me voor kan aanmelden om te recenseren. De vraag is natuurlijk elke keer of je bij de uiteindelijke selectie zit, maar dat is niet erg. Soms kunnen de boeken me niet boeien en meld ik me ook niet aan. Ik vind dit een prachtig initiatief en de boeken die elke keer aangeboden worden zijn ook erg afwisselend. Zo heb ik al eens waargebeurde verhalen mogen recenseren, maar ook romans. Dit keer had ik me aangemeld voor Sandwichvrouw van Allison Pearson. Wat was ik blij dat ik dit keer ook geselecteerd werd voor dit boek! Het ziet er in ieder geval al erg vrolijk uit en de flaptekst belooft een redelijk herkenbaar verhaal. Kom maar op!

Samenvatting
In Sandwichvrouw wordt Kate Reddy, hoofdpersoon van Allison Pearsons internationale bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar, binnenkort vijftig. Haar schattige kindjes zijn onmogelijke pubers geworden die hele maancyclussen doorbrengen achter hun telefoons. Terwijl Kates ouders ook steeds meer zorg nodig hebben. En omdat haar man onlangs ontslagen is en even volledig toegeeft aan zijn eigen midlifecrisis, lonkt er thuis een financiële catastrofe. Na een pauze van tien jaar moet Kate ineens weer de arbeidsmarkt op – die genadeloos blijkt voor een vrouw van haar leeftijd. Het wordt nog ingewikkelder wanneer een oude vlam weer opduikt.

Sandwichvrouw is een oergeestig, herkenbaar verhaal voor vrouwen die in hun pogingen om alle balletjes in de lucht te houden, zichzelf ergens kwijt zijn geraakt. Want uiteindelijk zijn we allemaal een klein beetje Kate Reddy.

Over de auteur
Allison Pearson (1960) studeerde Engelse letterkunde in Cambridge. Pearson is journalist en recensent. Ze schrijft columns voor de Evening Standard en de Daily Telegraph en woont met haar man en twee kinderen in Londen. In 2002 debuteerde ze met de bestseller Hoe krijgt ze het voor elkaar. In 2010 verscheen I think I love you.

Mijn mening
Hoe herkenbaar! Als vrouw zit je altijd in de spagaat tussen werk en privé. Je hebt een man, kinderen, je ouders worden hulpbehoevender en o ja, zelf kom je ook nog eens in de overgang. En dat combineren met een baan in een vaak harde, door mannen bepaalde, wereld; het is een enorme opgave die veel vrouwen zullen herkennen. Ook al ben je nog geen vijftig, zit je nog niet in de overgang en zijn je kinderen nog geen pubers, door de heerlijke schrijfstijl van Allison Pearson kun je je helemaal inleven en leest het boek lekker vlot weg.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm, door de ogen van Kate Reddy. Dit kan soms storend zijn, maar in dit geval versterkte het mijn inlevingsvermogen in Kate. Het was soms net alsof ik het zelf beleefde. Mijn vriend vroeg wel eens wat er was als ik weer in lachen uitbarstte tijdens het lezen. Of waarom ik zulke gekke gezichten trok. Ik had het zelf niet eens door.

Ik heb door die fijne schrijfstijl dus meerdere malen gelachen, maar ook wel een traantje weggepinkt. Vooral hoe ze Roy, haar geheugen, raadpleegt en dat het antwoord soms pas een paar hoofdstukken later komt, op een moment dat het totaal niet meer ter zake doet: briljant! Tja, en dan Jack… het is net een sprookje. Ik wil er verder niks over kwijt om spoilers te voorkomen, maar zo’n vent wil toch iedere vrouw? En wat een krachtige vrouw is Kate, uiteindelijk kiest ze toch voor zichzelf. Ik had een brok in mijn keel…

Sommige hoofdstukken zijn vrij lang, andere weer iets korter. Op zich niet erg, maar als ik nog net even een hoofdstuk voor het slapengaan wilde lezen, sliep ik met dit boek niet snel (of als ik erg moe was juist halverwege het hoofdstuk al). Soms was het verhaal zo mooi dat ik na twee uren mijn boek toch maar dichtklapte, ‘omdat het morgen wel weer vroeg zal zijn met de kinderen’. Korte nachten dus, maar het was het waard!

Ik kan niet anders dan 5***** geven. Hilarisch, herkenbaar en ondanks de dikte (461 pagina’s) had ik het binnen een week uit. Een echte aanrader dus! Ik ga in ieder geval de voorloper (Hoe krijgt ze het voor elkaar) ook lezen, want ik ben nieuwsgierig geworden naar deze schrijfster (en het verhaal van Kate Reddy).

Advertenties

Recensie: Gevangen Wind – Janine van der Hulst-Veerman

Recensie: Gevangen Wind – Janine van der Hulst-Veerman Gevangen Wind
Uitgeverij: Lieve Hart

Een tijdje terug mocht ik de historische roman Gevangen Wind van Janine van der Hulst-Veerman recenseren. Ik hou wel van een historische roman op zijn tijd, benieuwd wat dit verhaal gaat brengen. Ik moet eerlijk zeggen dat de cover me nu niet direct greep. Mijn schoonmoeder (een fervent lezer van thrillers) wenste mij dan ook veel sterkte. Dat zou vast wel meevallen toch?

Samenvatting
Het boek Gevangen Wind bevat twee opeenvolgende romans: Lieve Hart! en Gevangen Wind. Na het verschijnen van Gevangen Wind zijn deze twee romans gebundeld.

De roman Lieve Hart!
De historische roman Lieve Hart! vertelt over het visserijleven in Huizen anno 1906. Door een noodlottig ongeval verliest de zeventienjarige Marrie haar vader en zorgt ze met haar moeder voor haar zes zusjes. Haar leven fleurt op, wanneer ze Lammert de vissersknecht ontmoet. De moeder van Marrie heeft in eerste instantie bezwaar en waarschuwt Marrie om niet met Lammert om te gaan. Uiteindelijk zwicht Marries moeder en krijgen Lammert en Marrie verkering. In de laatste week van het visseizoen, lijkt het noodlot opnieuw toe te slaan.

De roman Gevangen Wind
In Gevangen Wind verlaat Marrie Huizen om elders een bestaan op te bouwen. Zou ze kunnen wennen aan de andere omgeving, gewoonten en gebruiken?

Over de auteur
Janine van der Hulst-Veerman verdiepte zich in het leven van vissers en venters aan het begin van de 20e eeuw. Zij debuteerde eind 2013 met de historische roman Lieve Hart! Voor het vervolg van Lieve Hart!, Gevangen Wind en voor het Nawoord Kaas en Duitse Kruiers, kreeg zij toegang tot familiearchieven en -verhalen van kaasgroothandel Visser Kaas. Beide romans bevatten historische feiten aangevuld met fictie.

Mijn mening
Je kunt merken dat er veel research gedaan is, dat komt het verhaal zeker ten goede. Het maakt het geloofwaardiger en je kunt je beter verplaatsen in die tijd. Janine van der Hulst-Veerman schrijft beeldend, je ziet het verhaal bijna voor je. Je kunt zelfs bijna ruiken wat er in het verhaal voorbij komt, van zee en vis tot afval.

Het vertelperspectief wisselt van Marrie naar Lammert en dat is heel fijn voor de afwisseling. Het verhaal is goed verteld, ik wilde wel steeds weten hoe het nou zou aflopen. Zouden ze elkaar weer vinden? En in deel 2: hoe zou het Marrie vergaan in Friesland? Zowel Marrie als Lammert maken heftige dingen mee, waarbij ik bijna de tranen in de ogen kreeg.

Verder vind ik de schrijfstijl wel aardig. Het grote nadeel is voor mij het dialect uit Huizen en het ouderwetse taalgebruik dat vooral in de dialogen wordt gebruikt. Dit was voor mij een echte afknapper. Positief sta ik wel tegenover het gebruik van Friese woorden en zinnen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik zelf Fries ben. Voor anderen kan dat juist een domper zijn, hoewel er weinig Fries in het boek voorkomt.

Ik ben blij dat de boeken Lieve Hart! en Gevangen Wind samengevoegd zijn. Ik snap eerlijk gezegd niet echt waarom het in eerste instantie in tweeën gesplitst was. De boeken horen bij elkaar en apart van elkaar blijft er weinig van over, slechts 90 – 125 pagina’s per stuk. Dus een wijs besluit om ze te bundelen!

Tja, wat zal ik eens zeggen. Ik vind het niet een fantastisch goed boek. Maar ook absoluut niet slecht! Een leuk historisch tussendoortje zou ik zeggen. Wel leerzaam over het leven in een vissersdorp begin van de 20e eeuw. Al met al toch nog 3***.

Recensie: Prooi – Lydia van Houten

Recensie: Prooi – Lydia van Houten Cover Prooi - Lydia van Houten.jpg
Uitgeverij: Kabook

Al voor verschijnen mocht ik het nieuwste boek van Lydia van Houten, Prooi, lezen. Ik heb vorig jaar voor het eerst een boek van haar gelezen en daar was ik al zo enthousiast over, dat ik alles wil lezen wat deze vrouw schrijft. Dat betekent ook een klein beetje spanning: kan het boek wel aan mijn hoge verwachtingen voldoen? De cover oogt in ieder geval al erg intrigerend en ik ben erg benieuwd welke rol een wolf in dit verhaal heeft. Of moet ik het zien als een jager die jaagt op zijn prooi?

Samenvatting
De Nederlandse studente Evelyn (Evy) Meyer woont samen met een groepje excentrieke jongeren in Londen, waar ze een kamer huurt in het huis van Joy McAllen, die haar familie tragisch verloor in een vliegtuigcrash.

Sinds haar intrek wordt Evy achtervolgd door nachtmerries en hallucinaties. Alleen medestudente en acteursdochter Lily-Rose Summers trekt zich het lot van de Nederlandse aan. Als Evy in de financiële problemen komt en haar huur niet meer kan betalen, stelt Lily-Rose haar voor aan familievriend en regisseur Martin Dumont. Hij biedt Evy een hostessbaan aan op zijn plezierjacht: Live X.

Dan is Evy getuige van een gruwelijke moord. Ze zit onder het bloed, maar vreemd genoeg kan ze zich niets herinneren. Dit is pas het begin van een reeks bizarre voorvallen…

Over de auteur
Lydia van Houten (1972) startte haar freelance carrière in 2003, als illustratrice voor andere auteurs. Begin 2005 debuteerde ze met haar jeugdserie Teken van Drie, uitgegeven door Uitgeverij Ellessy. Er volgden (internationale) freelance opdrachten, vooral voor prentenboeken. De serie Goedenacht kleine Maan uitgegeven door Yoyo Books, verscheen wereldwijd.

Vanaf 2014 concentreert Lydia zich op het schrijven van thrillers via uitgeverij Kabook. Haar debuut Doodstil verscheen in 2015 en kreeg lovende recensies. Doodstil werd zelfs Boek van de Maand. Het vervloekte huis is haar tweede thriller. En in juni 2017 is haar derde thriller Prooi verschenen.

Lydia studeerde taal: Nederlands, Engels, Frans, Duits, Italiaans en Spaans. Ze deed daarna Middenmanagement en volgde aansluitend een deeltijdstudie psychologie aan de OU. Tegenwoordig concentreert Lydia zich op (online) marketing en communicatie.

Mijn mening
Oké, dit was echt een vreemd, maar nagelbijtend spannend en goed boek! Sterker nog: ik heb voor het eerst in meer dan 30 jaar nachtmerries gekregen van een boek (de laatste keer was nadat de kleuterjuf een verhaal over Peter Pelikaan had voorgelezen). Vlak nadat ik het uit had, kreeg ik een nachtmerrie waarin ik door een tijger achternagezeten werd… in de duinen. Ik kon gelukkig ontsnappen door ineens van het pad te springen en me te verstoppen, want ik moest terug naar het strand (vraag me niet waarom, want ik werd ineens met hartkloppingen wakker, mijn lijf stuiterend van de adrenaline).

Voor mij is dit wat ik van een boek verwacht: dat het me meeneemt in het verhaal, opslokt als het ware, en me het verhaal (op ietwat eigen wijze) laat herbeleven.

Ik moest het boek wel laten bezinken, want het was nogal wat. Ik kon bepaalde stukjes niet direct plaatsen. Het voelde ook wat onaf. Alsof er nog een vervolg komt. Het einde was wat raadselachtig, maar ook weer passend bij het hele verhaal. Dit is een boek dat ik zeker nog een keer wil herlezen, al is het alleen maar om te kijken of het me weer zo kan meeslepen en of sommige dingen me misschien duidelijker worden. En degenen die mij een beetje kennen, weten dat ik normaal gesproken boeken niet snel herlees, dus dat wil wel wat zeggen.

De personages zijn ijzersterk beschreven en hebben ook echt een diepere laag. Niemand is wie hij lijkt te zijn. Ik zag sommige acties van personen dan ook echt niet aankomen. Pas als ik er middenin zat, dacht ik: ‘Nee, niet… dat kan toch niet. Echt?’ Ik ben zelfs terug gaan bladeren of ik niet ergens een hint gemist had. Heerlijk, deze plottwists die mij aan mijn eigen geheugen doen twijfelen. Het boek zit dus erg goed in elkaar!

Lydia van Houten, ga alsjeblieft zo door met schrijven! De verwachtingen waren hooggespannen, maar je hebt ze meer dan waargemaakt. Het betekent wel dat de lat volgende keer nog hoger ligt! Maar goed, ik verwacht dat je die druk wel aan kunt, hahaha… Je krijgt van mij voor Prooi de volledige 5*****, simpelweg omdat er niet meer sterren te vergeven zijn.

Cover Prooi - Lydia van Houten.jpg

Recensie: Waarom verdrinken vissen niet? – Anna Claybourne

Recensie: Waarom verdrinken vissen niet? – Anna Claybourne
Uitgeverij: Lemniscaat
IMG-20171115-WA0001.jpg

Dit keer mocht ik meedoen met de Hebban Buzz voor een kinderboek. Normaal gesproken zou ik dat niet snel doen, maar de titel van dit boek en de beschrijving maakten dat ik graag mee wilde doen. Waarom verdrinken vissen niet? is namelijk een boek dat volgens mij perfect aansluit bij de leeftijd van mijn kinderen: 7,5 en bijna 6 jaar. Eens kijken wat mijn boeven ervan vinden.

Samenvatting
Waarom kan ik niet vliegen als een vogel? Wat betekent ‘woef’? Wie bedacht dat je koeien kunt melken? Vergeten olifanten wel eens iets? Waarom hebben mensen geen staart?

Aan de hand van vrolijke, tot de verbeelding sprekende vragen worden allerlei aspecten van de natuur besproken: van de evolutie tot de intelligentie van dieren en van biodiversiteit tot hoe dieren met elkaar communiceren. Kun je vriendjes worden met een slang? Dat lees je in het hoofdstuk over gif. Waarom dragen dieren geen kleren? Dat staat in het deel over huiden en vellen. En waar zijn de dinosaurussen gebleven? Duik in de wereld van de natuur en kijk erin rond door de ogen van een kind. Je zult meer ontdekken dan je je ooit hebt afgevraagd – tenminste… sinds je een kind was!  

Over de auteur
Anna Claybourne studeerde Engelse literatuur in Oxford en Toronto. Ze woont inmiddels in Edinburgh en schrijft boeken over wetenschap en natuur voor kinderen – roofdieren, vulkanen, aardbevingen en andere natuurrampen zijn haar favoriete onderwerpen. Haar boeken zijn internationaal bekroond.

Mijn mening
Mijn eerste indruk als het boek op de mat valt is met gemengde gevoelens. De kaft is van karton, maar niet mooi afgewerkt zoals bijvoorbeeld een prentenboek. Algauw verschijnen de eerste beschadigingen als de kinderen het boek doorbladeren en proberen te lezen.

Proberen te lezen, want er staan best veel lange en moeilijke woorden in. Daar verbaas ik me enigszins over. Het is toch een boek voor kinderen? Ik ontdek wel een woordenlijst achterin, maar toch… ik vind het niet lekker lezen als ik continu naar de woordenlijst moet bladeren om te zien of een moeilijk woord er wel tussenstaat, want er staat geen markering in de tekst bij woorden die uitgelegd worden.

Verder ben ik wel erg onder de indruk van de vormgeving van de tekst en de illustraties. De tekst is in een mooi lettertype gedrukt en de vragen staan erboven in een vorm van handlettering, wat natuurlijk helemaal hip is. Verder worden leuke illustraties afgewisseld met veel foto’s, wat een fijne afwisseling is.

Wat ik dan vind van de inhoud? Tja, de meeste vragen en antwoorden vind ik erg leuk om te lezen. Er zitten soms nog best verrassende antwoorden tussen. Maar op sommige vragen wordt in de tekst net niet het antwoord gegeven. En dat stoort mij wel. Zoals bij: Vergeten olifanten wel eens iets? Daar wordt alleen verteld dat olifanten een heel goed geheugen hebben. Maar dat is voor mij nog geen garantie dat ze nooit eens iets vergeten. Daar wordt in het antwoord volledig aan voorbij gegaan. Had dan de vraag anders geformuleerd.

Maar het belangrijkste is natuurlijk het oordeel van mijn kinderen. Ze zijn 7,5 en bijna 6 jaar en kunnen dus zelf al aardig lezen, maar door de moeilijke en lange woorden heb ik het boek toch maar aan hen voorgelezen. Niet dat zij dat zo erg vinden trouwens, want ze hadden het veel te druk met plaatjes kijken.

De kinderen hebben erg gelachen om de illustraties, zoals een skelet met een staart, “poesjes” aan tafel (het blijken hermelijnen te zijn) en krokodillen met een navel. Vooral de jongste schatert het soms uit. Dat is voor mij een goed teken. Het gaat er tenslotte om dat kinderen een kinderboek leuk vinden. Mijn oordeel is 3***, omdat ik er meer van had verwacht, maar dankzij de schaterlach van mijn kinderen krijgt Waarom verdrinken vissen niet? toch nog een krappe 4 ****.

Blogtour: Stranders – Iris Stobbelaar

wp-1467717053218.jpgVandaag, 4 oktober, is de start van de Kinderboekenweek 2017. 10 dagen lang staat boekenland in het teken van kinderboeken met dit jaar het thema “Griezelen”.

Vorig jaar las ik het kinderboek Stranders van Iris Stobbelaar. Een behoorlijk griezelig boek voor kinderen van zo’n 10 jaar en ouder. Ik weet wel dat ik het boek voorlopig nog niet binnen handbereik zet van mijn kinderen, die nu 5 en 7 zijn, want zelfs ik vond het best een spannend boek. En ik ben een volwassen vrouw van 36.

Wat nu heel actueel is, is dat Stranders gekozen is als een van de kerntitels van de Kinderboekenweek 2017. En terecht! Als dit boek niet bij de kerntitels had gezeten bij het thema “Griezelen”, dan wil ik niet weten wat voor horror de kinderen anders voorgeschoteld krijgen.

Maar goed, ik heb het boek al gelezen en ga het in de komende jaren zeker een of meerdere keren herlezen (met of zonder kinderen). Benieuwd naar mijn volledige recensie? Klik dan snel verder naar: Recensie: Stranders – Iris Stobbelaar

Blogtour: Een ondertoon van liefde – Kate Paris

Blogtour: Een ondertoon van liefde – Kate Paris Cover Een ondertoon van liefde - Kate Paris
Uitgeverij: Tinteling Romance

Wat leuk: ik mag weer meedoen aan een blogtour en ik ben de een-na-laatste blogster in de rij! Dit keer voor het boek Een ondertoon van liefde, het debuut van Kate Paris. De flaptekst maakt me al nieuwsgierig en dat het verhaal in het erotische genre past, zorgt bij voorbaat al voor rooie oortjes. Elke keer weer een verrassing, dit genre: is het over the top, platvloers of juist heel stijlvol?

Samenvatting
Ik ben op twee plaatsen tegelijk als ik me omdraai en struikel op hetzelfde moment het restaurant en mijn hotelkamer in. In die laatste gooi ik mijn koffer op het bed en kwak alles erin wat ik bij me heb. Iemand roept me, bonst op de deur. Ik schuif snel het veiligheidskettinkje ervoor en ga bovenop mijn koffer zitten in een poging hem dicht te krijgen Ik kijk in de ogen van Alexander, maar zie die van Olivier. Ik stap langs hem heen en ren zo hard als ik kan het hotel in Aspen uit. In Hotel Ford houd ik nog steeds krampachtig de klink van de deur vast.

De dag waarop Ivy Jansen haar grootste ambitie waar zou maken, werd de dag waarop ze alles verloor. Haar toekomstdroom. Haar grote liefde. Haar zelfvertrouwen. Gebroken vlucht ze vanuit Amerika terug naar Nederland, waar ze veiligheid zoekt in de nachtclub van jeugdvriend Bernd. Haar collega’s ontdekken al snel dat ze een bijzondere gave heeft als het aankomt op het herkennen van wijn en verleiden haar tot het spel ‘The kiss of the bottle’. Ongewild trekt ze hierbij de aandacht van Alexander Ford, manager van het exclusieve Hotel Ford. Hij biedt Ivy een baan aan als sommelier in zijn restaurant. Al snel gaat ze niet alleen helemaal op in haar werk, maar ook in de relatie met Alexander, die haar precies geeft wat ze nodig heeft. Tot een echo uit Ivy’s verleden doordringt in haar nieuwe leven en de geschiedenis zich dreigt te herhalen.

Over de auteur
Kate Paris is het pseudoniem van Rian Sevenhuijsen. Na 2,5 jaar in Noorwegen gewoond te hebben – waar ze Een ondertoon van liefde schreef – is ze met haar man en kinderen verhuisd naar Noord-Duitsland. Zelf kan ze toch het beste vertellen wie ze verder is, kijk daarom op haar site http://kateparis.nl/wie-is-kate/ voor haar boeiende omschrijvingen van zichzelf!

Mijn mening
Heerlijk, wat een superfijn verhaal! Stiekem ben ik wel een beetje jaloers op Ivy, hoewel ik vind dat ze sommige keuzes wat ondoordacht maakt en er af en toe gekke redeneringen op na houdt. Maar goed, geen mens is gelijk en doordat de personages zo goed uitgewerkt zijn, kun je je wel erg goed inleven en snap je het vaak ook nog.

Kate Paris weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Het verhaal begint in het heden en heeft af en toe flashbacks. Soms zelfs een iets langer stuk, dat herkenbaar is aan het schuingedrukte lettertype. Hierdoor kom je er stukje bij beetje achter wat er gebeurd is, waarom Ivy doet wat ze doet en snap je haar reacties ook veel beter. De ontknoping was voor mij net een sprookje! Ik wil hier verder niets over verklappen: ga het boek gewoon lezen, dan weet je wat ik bedoel!

Je kunt merken dat Kate behoorlijk wat research heeft gedaan naar wijnen en wijnproeven. Zo mooi beschreven hoe Ivy wijnen ruikt en daarna pas proeft. En die wijnkelders: ik zie ze in gedachten al voor me… Een ding is zeker: een glas wijn zal nooit meer hetzelfde zijn!

En wat betreft de seks: niks platvloers en absoluut niet over the top. De seksscènes zijn stijlvol beschreven en passen perfect in het verhaal. Je hebt niet het idee dat ze er willekeurig tussen gepropt zijn; echte aanvulling dus en geen opvulling. Het bezorgde me af en toe wel rooie oortjes, vooral als mijn dochter – die net groep 3 afgerond heeft – bij mij kwam staan en vroeg wat ik aan het lezen was. Tja, dan ben ik blij dat ze niet direct het boek uit mijn handen trekt om gezellig een stukje voor te lezen. Alhoewel ik het gezicht van mijn vriend dan wel eens had willen zien 😉

Wat ik ook erg fijn vond: eindelijk eens een boek waar nauwelijks tot geen (spel)fouten in staan! Wat een verademing, want daar word ik – beroepsdeformatie – erg door afgeleid. Chapeau Kate! Je staat nu op mijn favorietenlijst. Ik kan niet wachten tot je volgende boek uitkomt! Mijn 5 ***** heb je dan ook dik verdiend, want ik heb genoten van je vlotte pen, boeiende verhaal, goed uitgewerkte personages en sublieme verhaallijnen.

Noorwegen
Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik Flag_of_Norway.svgeen passie voor Noorwegen heb. Toen ik dan ook hoorde dat Kate Paris Een ondertoon van liefde in Noorwegen geschreven heeft, ging mijn hart sneller kloppen. Deze vrouw heeft in Noorwegen gewoond, geschreven en geleefd. Stiekem ben ik daar wel een beetje jaloers op: ik zou willen dat ik de stap durfde zetten. Maar goed, voordat ik weer in een van mijn dagdromen wegzak, ga ik Kate eerst wat vragen stellen over haar tijd in Noorwegen.

  1. Waarom ben je in Noorwegen gaan wonen?

Kate: Ik ben naar Noorwegen verhuisd omdat mijn man daar een fijne baan had gevonden. We kwamen er terecht in een groen houten huisje in Kristiansund met uitzicht op de bergen en de zee. Liefde op het eerste gezicht. Vooral toen ik na twee maanden al het zien van het Noorderlicht van mijn wishlist kon strepen. Wat is dat mooi!

  1. Waarom zijn jullie van Kristiansund naar Stavanger gegaan?

Kate: Dat we na een jaar zouden moeten verhuizen naar Stavanger wisten we van tevoren. Daar was het hoofdkantoor van het bedrijf waar mijn man voor werkte. Stavanger beviel me ook heel goed. De stad was met de auto binnen een kwartiertje te bereiken en vanuit ons huis kon ik zo het bos inlopen. Bovendien had ik vanaf de houten tafel waar ik ‘Een ondertoon van liefde’ schreef uitzicht op de fjorden en de bergen. Beter kon eigenlijk niet!

  1. Waarom heb je Noorwegen weer verlaten?

Kate: Toch zijn we na twee en een half jaar in Noorwegen aan het begin van dit jaar – wederom in verband met het werk van mijn grote liefde – verhuisd naar Noord-Duitsland. De bergen zijn vervangen door de schepen in het Noord-Oostzeekanaal. Als ik nu schrijf, is het net alsof ik een bewegend schilderij naast me heb hangen en ik verzin samen met mijn kinderen verhalen over wat er allemaal zou kunnen gebeuren aan boord van de containerschepen en cruiseboten die ons passeren.

4. Mis je Noorwegen?

Kate: Ja, ik mis Noorwegen wel. De overweldigende natuur, de bergen, de fjorden, de frisse lucht… En natuurlijk het Noorderlicht en de nachten waarin het niet donker werd, waardoor mijn man en ik door bleven werken tot ver na middernacht en dat pas beseften als we weer trek kregen. Waarna we dan meestal maar snel ons bed indoken om in elk geval nog een paar uurtjes slaap te pakken. Ik kan een lange lijst maken met dingen die ik daar fijn vond.

5. Zou je weer terug willen?

Kate: Of ik echt terug zou willen, weet ik eigenlijk niet. Wat ik bijvoorbeeld miste was het contact met mijn buren. Ik had ze wel, maar sprak ze nooit. Dat vond ik in Nederland altijd wel prettig en was in Noorwegen heel lastig. Ook was in de zomer de buurt waarin ik woonde zo ongeveer onbewoond, omdat de meeste Noren dan (zeker in de maand juli) op vakantie gaan – met name naar een eigen huisje ergens anders in Noorwegen. En de donkere winters, oef, die mis ik geloof ik ook niet. Alhoewel het wel prachtig was om dan halverwege de ochtend de zon boven de bergen uit te zien komen, met paars licht dat zich over de bergtoppen begon uit te strekken.

6. Zelf ben ik dol op Scandinavische thrillers, vooral die van de Noorse Karin Fossum. Lees jij zelf ook Scandinavische thrillers en heb jij een Scandinavische favoriet?

Kate: Scandinavische thrillers heb ik om eerlijk te zijn niet gelezen. Dit is een genre dat ik tot nu toe nog niet heb verkend. Ik heb me toen ik in Noorwegen woonde wel erg vermaakt met de verhalen van afroginthefjord.com. Een vaak hilarisch blog over de gewoontes van de Noren, geschreven door een Française, die al geruime tijd in Noorwegen woont.

Heleen: Zo’n blog over de gewoontes van Noren is altijd erg vermakelijk, inderdaad. Zelf lees ik de columns van Henk Brugman op norsk.nl, dat is vergelijkbaar met afroginthefjord.com. Erg leuk om op deze manier de Noorse cultuur en gewoontes te leren kennen.

7. Nog een laatste vraag ter afsluiting: Heb je nog iets toe te voegen over (je tijd in) Noorwegen?

Kate: Wat ik verder nog toe zou willen voegen is dat ik enorm uitzie naar deze zomer. We gaan twee weken terug naar Stavanger en ik kan niet wachten om onze vrienden weer te zien en om lekker te gaan klauteren met onze kinderen. Natuurlijk gaat er dan een notitieboek mee om nieuwe ideeën in op te schrijven. En een camera. En een woordenboek, want ik vrees dat ik toch wat Noors kwijt ben geraakt in de tussentijd.
Blogtour Een ondertoon van liefde

Kate Paris, dank je wel voor je openhartige antwoorden over je tijd in Noorwegen! Ik wens je alvast een hele fijne vakantie toe!

Bij mij kriebelt het alweer, maar ik hou het voorlopig toch maar bij dagdromen en vakanties naar Noorwegen. Ik hoop dat jullie weer wat wijzer zijn geworden over Kate Paris. Morgen is het alweer de laatste dag van de blogtour!

Recensie: Zwarte seconden – Karin Fossum

Recensie: Zwarte seconden – Karin Fossum Cover Zwarte seconden- Karin Fossum
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Vandaag, 23 juni, komt Zwarte seconden van Karin Fossum opnieuw uit, in een hernieuwde uitgave. Met een nieuwe cover, die past bij de laatste delen die (her)uitgegeven zijn. Ter ere van deze heruitgave ben ik gevraagd om een recensie te schrijven over dit boek. Wie mij al wat langer volgt, weet dat ik dol ben op de boeken van Karin Fossum. Dat maakt het voor mij ook wel weer spannend: is dit boek weer net zo goed als haar vorigen?

Samenvatting
Negen dagen voor haar tiende verjaardag gaat Ida Joner op haar fietsje naar een kiosk om een paardenblad en kauwgom te kopen. Ze komt daar echter nooit aan en keert ook niet huiswaarts. De politie wordt ingeschakeld. Negen dagen later wordt Ida’s lichaam langs de kant van de weg gevonden. Ze is gekleed in een nachthemd en in een deken gerold. Inspecteur Konrad Sejer moet de zaak oplossen en hij staat voor een lang en moeizaam onderzoek. Er is geen motief, geen logische verklaring. Maar door zijn mensenkennis, zijn sympathie voor zowel het slachtoffer als de dader en door zijn directe manier van communiceren weet hij de zaak naar een ontknoping te leiden.

Over de auteur
Karin Fossum, pseudoniem voor Karin Mathisen (1954), is een Noorse schrijfster en dichter. In 1995 verscheen het eerste deel van de zeer succesvolle Sejer-serie, Eva’s oog. De roman werd bekroond met de Riverton-Prijs en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Daarna volgden twaalf delen in de Sejer-serie, die inmiddels ook is verfilmd. Haar thriller Veenbrand is eveneens bekroond met de Riverton-Prijs voor beste Noorse misdaadroman.

Mijn mening
Zwarte seconden is het 6e deel in de serie rondom Konrad Sejer. Het mooie van deze serie is dat de delen heel goed afzonderlijk te lezen zijn. Het is voor mij alleen af en toe even schakelen welke hond Konrad Sejer op welk moment heeft, en welke vriendin. Maar dat went snel.

Dit verhaal had niet actueler kunnen zijn. Het gaat over de verdwijning van een meisje van 10, die uiteindelijk dood langs de kant van de weg gevonden wordt. De afgelopen weken zijn we in Nederland ook opgeschrikt door twee meisjes van 14 die vermist werden en enkele dagen later dood gevonden zijn, in een greppel en op een industrieterrein. Gruwelijk. Je reinste nachtmerrie als ouder.

Karin Fossum weet de zaak weer tot in de puntjes uit te werken. Vaak weet je bij haar al wie het gedaan heeft en volgt er een soort verslag van de verhoren, waarbij teruggeblikt wordt op de gebeurtenissen die uiteindelijk tot de dood van het slachtoffer leiden. Zo ook hier. Maar in deze zaak gooit Karin Fossum er af en toe een twist in, een wending die je niet zag aankomen, maar stiekem toch ook wel. En denk je te weten hoe het zit, dan nog weet ze je te verrassen.

Het is best knap dat Fossum haar daders dusdanig beschrijft en uitwerkt, dat je ze tot op zekere hoogte kunt begrijpen. Dat je snapt waarom ze tot hun daad gekomen zijn. Bijzonder, maar ook best eng, dat het ogenschijnlijk iedereen kan overkomen om zowel als slachtoffer maar zeker ook als dader te eindigen. Er hoeft maar iets te gebeuren in je leven dat alles op z’n kop kan zetten.

Het mag duidelijk zijn: Karin Fossum is de queen van de Noorse crime! Ook Zwarte seconden krijgt van mij de volle 5*****. Ze weet zo goed de omgeving en de personages te beschrijven, dat je het gevoel hebt dat je onderdeel bent van het verhaal, alsof je de toehoorder in de verhoorkamer bent. Alsof je steeds bij Konrad Sejer over zijn schouder kunt meekijken. In mijn hoofd speelt het verhaal zich als een soort film af, ik zie alles zo voor me. Chapeau! Ik maak een diepe buiging voor Karin Fossum!